Νίνης: “Οι κόποι ανταμείφθηκαν”
Είναι μόλις 18 χρόνων αλλά έχει ήδη προλάβει να παίξει βασικός στον Παναθηναϊκό και στην Εθνική. Ο Σωτήρης Νίνης, σε συνέντευξή του στην εκπομπή του Παύλου Τσίμα "Έρευνα", θυμήθηκε τα εφηβικά χρόνια του, μίλησε για το ντεμπούτο του με τους "πράσινους" αλλά και για την εμπειρία του στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα (έπαιξε και σκόραρε στο φιλικό με την Κύπρο), ενώαναφέρθηκε στη "δύσκολη"χρονιά που πέρασε.
”
Ήταν πέρσι τον Ιανουάριο κόντρα στο Αιγάλεω. Ο προπονητής μου με φώναξε στο γραφείο του και μου είπε ότι «θα ήθελες να παίξεις ένα λεπτό;». Του λέω «πρώτη αποστολή με τους μεγάλους, η συμμετοχή μετράει σίγουρα». «Εντάξει», μου λέει, «εγώ θα σε βάλω να παίξεις 90 λεπτά». Εκεί παγώνω, δεν ήξερα τι να κάνω, είχα ανεβάσει 800 παλμούς, δεν ξέρω ήταν κάτι μοναδικό και πηγαίνοντας στο γήπεδο έτρεμα ολόκληρος. Πήγα για ζέσταμα, σε όλα, δεν ξέρω, ήμουν σε άλλο κόσμο, δεν είχα συνειδητοποιήσει ακόμη τι γίνεται. Όμως με το πού άρχισε το παιχνίδι μού έφυγε όλο το άγχος, δεν είχα τίποτα μετά. Με βοήθησαν πολύ οι συμπαίκτες μου βέβαια “.
” Για μένα το ποδόσφαιρο είναι διασκέδαση. Είναι το χόμπι μου, μ’ αρέσει, το αγαπάω, το κάνω από μικρός, αυτό ήθελα να κάνω πάντα. Από κει και πέρα ούτε λέω ότι είναι η δουλειά μου ούτε κοιτάω τα λεφτά αυτή τη στιγμή. Το μόνο που κοιτάω είναι πώς θα παίξω καλύτερα για μένα και για την ομάδα μου. Δηλαδή αγαπάω αυτό που κάνω, δεν με νοιάζει τίποτε άλλο. Άρχισα να παίζω μπάλα από 9 χρόνων σε ομάδα. Έπαιζα από πολύ πιο πριν, αλλά σε ομάδα άρχισα από 9 χρόνων και 13 χρόνων στον Παναθηναϊκό. Έμεινα εκεί τρία χρόνια εσώκλειστος μέσα στις εγκαταστάσεις που είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να τα έχεις όλα, όλες τις παροχές που προσφέρει η ομάδα. Να πηγαίνεις σχολείο, να τρως μέσα, είναι οι ιδανικές συνθήκες για να εξελιχθείς πιστεύω “.
η αλήθεια είναι ότι όχι, δεν με σνόμπαραν αλλά εντάξει ήμουν λίγο ψαρωμένος. Είναι λίγο, πώς να το πω; Άλλο να βλέπεις το 2004 όλους αυτούς τους παίκτες από την τηλεόραση και άλλο το 2008 να τους ζεις από κοντά“.
”
Όλοι θέλουν να με βοηθήσουν από λίγο, όσο μπορεί ο καθένας, για να γίνω ακόμα καλύτερος, διότι ακόμα δεν έχω εξελιχθεί, δεν έχω κάνει τίποτα, οπότε όλοι με βοηθούν. Όλα τα παιδιά με βοηθούν “.
” Σε καμιά περίπτωση δεν είπα ότι θα τα παρατήσω. Ποτέ. Είχα τη βοήθεια κατ’ αρχάς της οικογένειάς μου. Ποτέ δεν μου είπε να τα παρατήσω κανένας. Πάντα ήταν δίπλα μου. Ήταν η μεγαλύτερη βοήθεια των συμπαικτών μου, μερικών συμπαικτών μου, που ήταν πραγματικά πάρα πολύ κοντά μου. Δεν θέλω να πω όνομα, ονόματα μάλλον, αλλά ήταν πάρα πολύ σημαντική η βοήθειά τους. Έχουν ζήσει κάποιες καταστάσεις, ήταν πολύ πιο έμπειροι από μένα μου είπαν πώς πρέπει να συμπεριφερθώ. Από και πέρα έκανα αυτό που έπρεπε και συνέχισα τη δουλειά μου “.
” Σίγουρα τα εφηβικά μου χρόνια τα στερήθηκα, όπως όλα τα παιδιά που μένουν εσώκλειστα στον Παναθηναϊκό ή σε άλλες ομάδες. Δεν ξέρω αν έχουν εγκαταστάσεις και αυτά. Στερούνται τα εφηβικά τους χρόνια. Έχουν μόνο σχολείο, μπάλα, διάβασμα και τίποτα άλλο. Οι έξοδοι είναι ελάχιστες, ο τρόπος ζωής τους είναι πολύ αυστηρός. Κοιμούνται νωρίς, τρώνε σωστά – κι αυτό είναι το σημαντικό. Όλα αυτά συντελούν για να δώσεις ακόμα περισσότερα μέσα στο γήπεδο. Είναι πάρα πολύ σημαντικά αυτά τα πράγματα. Εγώ στερήθηκα πάρα πολλά, όπως και όλα τα παιδιά που κάνουν πρωταθλητισμό σ αυτή την ηλικία. Πιστεύω ωστόσο ότι όλοι αυτοί οι κόποι ανταμείφθηκαν. Άξιζαν και με το παραπάνω αυτά που πέρασα “.
