Ο παλιός είναι αλλιώς…

Οι αλλαγές στις διαστάσεις του γηπέδου υποχρεώνουν τις ομάδες να δουλέψουν σε κάποια πράγματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζει τόσο πολύ το μπάσκετ. Μετά από τον δεύτερο, ουσιαστικά, επίσημο αγώνα του ο Παναθηναϊκός δείχνει ότι προχώρησε σε αλλαγές στο σκεπτικό του διότι αυτό ούτως ή άλλως είχε αποφασίσει ο προπονητής μετά τις αποχωρήσεις Σπανούλη, Πέκοβιτς.

Αντίθετα ο Ολυμπιακός είναι ομάδα ενός μήνα, κυριολεκτικά, αφού αυτό είναι το διάστημα που δουλεύει με τους παίκτες του, ο καινούργιος προπονητής.

Ξεκινώντας από τον αγώνα της Πέμπτης (28/10), ο Παναθηναϊκός βάζει την άμυνά του ως κυρίαρχο στοιχείο περιμένοντας να βρει ρυθμό στην επίθεση. Άμυνα και τρίποντο το οποίο όταν μπαίνει τελειώνει τους αγώνες (Βαλένθια, ΤΣΣΚΑ) αλλά αν δεν μπει κρατάει τους πρωταθλητές χαμηλά όπως συνέβη για 25 λεπτά. Η λογική λέει πως αργά ή γρήγορα θα βρει τρόπο ο “Ζοτς” να αξιοποιήσει τους ψηλούς του διότι γνωρίζει πως ένα νεκρό διάστημα στο σουτ σκοτώνει όχι απλά ένα παιχνίδι, αλλά όλη την χρονιά. Ακριβώς ότι συνέβη πέρυσι.

Μεγάλο κέρδος ο Σάτο που έπαιξε πολλά λεπτά και κατάλαβε αυτό που λένε οι Αμερικανοί χρόνια: δεν έχει σημασία ποιος ξεκινάει τον αγώνα αλλά εκείνος που τον τελειώνει. Από την συνεργασία του με τον Νίκολας θα εξαρτηθούν τα πάντα στην επίθεση με τον Αμερικανό να πυροβολεί και τον Κεντροαφρικανό να τελειώνει φάσεις κοντά στο καλάθι. Κάτι σαν δεξί-αριστερό κροσέ. Μόνοι τους όμως δεν φτάνουν χωρίς πόντους από τα θηρία.

Με τους μόνιμους πρωταθλητές Ρωσίας, ομάδα με καινούργιο προπονητή, διαφορετική φιλοσοφία φάνηκε η έλλειψη αγώνων, δεν κόστισε η αδυναμία στο σκοράρισμα αλλά βρισκόμαστε ίσως κι έναν μήνα μακριά από το να δούμε κοντά στο 100% αυτό τον νέο, σε στυλ, Παναθηναϊκό.

Ο Ολυμπιακός θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο και αυτό φαντάζει λογικό. Η ομάδα έκανε προετοιμασία με τον Αγγέλου και όχι με τον Ίβκοβιτς, ο “Ντούντα” είναι άνθρωπος που βρίσκει λύσεις και μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις επιδιώκοντας να καθαρίσει το μαγαζί από νωρίς δείχνοντας ότι είναι το μοναδικό αφεντικό. Σε κάθε… εκκαθάριση υπάρχουν και απώλειες. Οι “ερυθρόλευκοι” έβγαλαν όλο τον κακό τους εαυτό, θύμισαν την περυσινή ομάδα χωρίς όμως το δίδυμο Κλέιζα-Τσίλντρες το οποίο και θα έσωζε τα προσχήματα με προσωπικές ενέργειες οδηγώντας στη νίκη.

Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά. Ο Ίβκοβιτς θέλει να κάνει τον Ολυμπιακό ομάδα κάτι που έδειξε στα φιλικά και τον αγώνα με την Ρεάλ, αλλά δεν εμφάνισε με τον Άρη και την Μπρόζε.

Δεν είναι τεράστιο πλήγμα αγωνιστικό η ήττα στην Γερμανία ούτε και το γόητρο δέχεται ισχυρό κτύπημα. Εμφάνισε όμως κάποιες αλήθειες για τον φετινό Ολυμπιακό. Καταρχάς υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στο σουτ το οποίο φρόντισε να εκθέσει η Μπρόζε κλείνοντας την άμυνά της. Εν συνεχεία δεν είναι εύκολο να μάθουν να παίζουν μαζί ο Σπανούλης με τον Τεόντοσιτς ήταν δε πολύ κακή η εικόνα και με τον Παπαλουκά. Ο αρχηγός υπήρξε ο καλύτερος της ομάδας του, στο τέλος όμως έχοντας δύο ακόμα πλέι μέικερ δίπλα του ουδείς πέτυχε να οργανώσει μία κανονική επίθεση. Το λέγαμε, διότι έχει αποδειχτεί από τις ΗΠΑ, για τον Παναθηναϊκό, το επαναλαμβάνουμε πως το σχήμα με τα τρία πλέι μέικερ αποτυγχάνει παταγωδώς όταν χρησιμοποιείται για πολλά λεπτά.

Τρίτο και ίσως λιγότερο σημαντικό αν πετύχει ο Ίβκοβιτς να κάνει σφιχτοδεμένο σύνολο τον Ολυμπιακό, η απουσία Αμερικανού. Τζαμόν Γκόρντον η ΤΣΣΚΑ, Τζαμόν Γκόρντον και η ομάδα του Πειραιά αλλά… δεν. Είθισται στα δύσκολα να κοιτάς προς τον Αμερικανό για να κάνει κάτι παραπάνω με τον τέως Λούκας και νυν Γκόρντον όταν οι συμπαίκτες του τον… κοιτάνε, αυτός τους επιστρέφει το βλέμμα. Θα είναι χρήσιμος, γενικώς και ειδικώς, σε κάποιο διάστημα, μέχρι τότε κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ανέκδοτο έχοντας δύο 2 (ονομάζεσαι πράκτωρ 0, 0, 0. Κράτα Θανάση Βέγγο) πόντους σε δύο αγώνες στην Ευρωλίγκα. Σίγουρα είναι εξαιρετικό παιδί, καλός αθλητής, η Kοκκινοσκουφίτσα θα αισθάνεται άνετα μαζί του στο δάσος αλλά σχεδόν σίγουρα δεν θα βοηθήσει. Όχι ότι, πέραν της πλάκας, είναι τόσο κακός παίκτης, όσο ότι ο Ολυμπιακός με τρία σπουδαία πλέι μέικερ δείχνει να χρειάζεται δυάρι όχι “ασόδυο”. Όταν λέμε δυάρι δεν μιλάμε μόνο για το σουτ, όσο για την λογική στο παιχνίδι, την κίνηση χωρίς στην μπάλα και το τρέξιμο στον αιφνιδιασμό. Κάτι που ένας πλέι μέικερ δεν θα κάνει.

Ο Ίβκοβιτς έχει όσο χρόνο χρειαστεί για να παρουσιάσει τον Ολυμπιακό όπως τον θέλει και κέρδισε αυτό το δικαίωμα εδώ και καιρό. Το θέμα είναι ότι πριν κάνει την… ομελέτα του σπάει τα αυγά και τώρα βρίσκεται σε αυτό το σημείο ιδιαίτερα με τους ψηλούς του. Από το πόσο γρήγορα θα τους…ψήσει, εξαρτάται και η επιτυχία στην τελική ομελέτα. Οι “κριτές” πάντως θα είναι πιο αυστηροί από τον Λευτέρη “Big Baby” Λαζάρου.