Ο Γιακουμάτος καραδοκεί

Πότε έπαιξε η Ελλάδα ποδόσφαιρο πρωτοβουλιών και δεν το θυμάμαι; Πότε ήταν η τελευταία φορά –κυρίως επί Ρεχάγκελ- που μπήκαμε στον αγωνιστικό χώρο με ξεκάθαρη διάθεση να επιβάλλουμε το δικό μας παιχνίδι; Εντάξει, μην τρελαθούμε. Κρίμα για την ήττα, αλλά μην τα ισοπεδώνουμε όλα.

Στην Πορτογαλία πριν 4 χρόνια μπαίναμε στον αγωνιστικό χώρο και με συμπαγή άμυνα περιμέναμε τον αντίπαλο, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούμε μια στιγμή αδυναμίας του για να πετύχουμε ένα γκολ. Η συνταγή ήταν επιτυχημένη κι αυτό το δείχνει το τελικό αποτέλεσμα με την κατάκτηση του κυπέλλου.

Ιδια συνταγή ακολουθήσαμε και στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2006 απλώς δεν πέτυχε και αποκλειστήκαμε. Ιδια συνταγή ακολουθήσαμε και στα προκριματικά του φετινού Euro, με τη διαφορά ότι, όπως το 2004, το φαγητό μας πέτυχε και προκριθήκαμε στα τελικά.

Στο ματς της Τρίτης με τους Σουηδούς η συνταγή απέτυχε και το φαγητό μας κάηκε. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ήρθε η καταστροφή. Θα συμφωνήσω ότι ο Οτο Ρεχάγκελ ίσως να υποτίμησε τους Ελληνες διεθνείς απέναντι στους Σουηδούς βάζοντας τρεις κεντρικούς αμυντικούς, αλλά πείτε μου ποια ήταν η μεγάλη διαφορά των αντιπάλων στο παιχνίδι τους; Οκτώ ξυλοκόποι και τρεις παικταράδες (Ιμπραΐμοβιτς, Λιούνγκμπεργκ και Λάρσον) κέρδισαν ένα παιχνίδι παίζοντας σχεδόν το ίδιο με την Εθνική μας. Τακτικά, διστακτικά και σχεδόν καθόλου επιθετικά. Απλώς πήραν το παιχνίδι με ένα εξαιρετικό τέρμα του Ζλάταν και ένα μπιλιάρδο της ελληνικής άμυνας.

Το θέμα είναι πως θα παρουσιαστούμε απέναντι στη Ρωσία. Γιατί σε αυτό το παιχνίδι ο Οτο Ρεχάγκελ καλείται να αλλάξει το σύστημα της Εθνικής. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μπει και να περιμένει τον αντίπαλο ψάχνοντας τη μια φάση για να κάνει γκολ. Η Ελλάδα θέλει τη νίκη και πρέπει να την κυνηγήσει. Αρα πρέπει να παίξει ανοιχτά και πιο επιθετικά.

ΥΓ: Σταματήστε την γκρίνια γιατί το μόνο που θα καταφέρετε είναι να επαναφέρετε στα τηλεοπτικά παράθυρα τον Γιακουμάτο!