Αφήστε τους να μονομαχήσουν

Δεν είναι εύκολο να ξεφύγει ο δάσκαλος από τον μαθητή και ο μαθητής από τον δάσκαλο. Για πολλά χρόνια η διαφορά του Ομπράντοβιτς με τους άλλους προπονητές και ιδιαίτερα με τον δάσκαλό του Ντουσαν Ίβκοβιτς, αφορούσε στην διαχείριση σούπερ σταρ. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να βάλει τον εαυτό του κάτω από την ομάδα για να αναδειχθεί ο Σαμπόνις, ο Ρέμπρατσα, ο Μπόντιρογκα. Μετά τον θρίαμβο της Μπολόνια, ο Ζοτς θέλησε να γυρίσει σε όσα του δίδαξε ο Ντούντα. Προσπάθησε πολύ να δημιουργήσει ανταγωνιστικές ομάδες με σταρ το…σύνολο. Το καλοκαίρι του 2006 και η συγκέντρωση αστέρων που τελικά έφερε τον Παναθηναϊκό ξανά στην κορυφή, έδειξε το τέλος του εγχειρήματος. Ο Ομπράντοβιτς γύρισε σε αυτό που γνωρίζει καλύτερα από όλους, δουλεύοντας με αστέρια από όπου ήρθε και το ευρωπαϊκό του 2009. Ίσως ο περυσινός Παναθηναϊκός να ήταν ότι κοντύτερο σε αυτό που έψαχνε ο Σέρβος μετά το 2002.

Ο Ίβκοβιτς από την άλλη πλευρά δεν άλλαξε περπατησιά. Από τον τσακωμό του με τον Γκάλη στις αρχές των 80ς, στην κόντρα του με τον Φασούλα και τον Φάνη στα 90ς, ο θρίαμβος με τον Ολυμπιακό, η δημιουργία της μεγάλης ΑΕΚ στο πιο υγιές πρότζεκτ του ελληνικού μπάσκετ, η δημιουργία της ΤΣΣΚΑ. Ο περυσινός Ολυμπιακός όντως δεν ήταν δικός του, όντως όμως τον διαχειρίστηκε όπως ήθελε. Ο Φασούλας και ο Φανης έγιναν Μπουρούσης, ομάδα όμως ο Ολυμπιακός δεν έγινε.

Φέτος το σχέδιο ήταν να δημιουργηθεί μια πραγματική ομάδα όπως ήταν ο Ολυμπιακός του ’97, η ΑΕΚ του 2000, η ΤΣΣΚΑ του 2004. Αντ΄αυτού οι κυπελλούχοι εξελίσσονται στο σύνολο του ενός σουπερ σταρ.

Ο Ίβκοβιτς ήθελε ομάδα αλλά εξαιτίας των μειώσεων και κάποιων επιλογών του, οι ερυθρόλευκοι έγιναν ο «Σπανούλης και οι άλλοι» ο δε Ομπράντοβιτς που είναι καλύτερος όταν έχει να διαχειριστεί περίεργους υπερταλαντούχους παίκτες, έχει στα χέρια του μια ομάδα. Μια ομάδα η οποία θα πάει όσο μακριά την οδηγήσει το παιχνίδι της άσχετα από την καταλυτική παρουσία του ηγέτη της Δημήτρη Διαμάντιδη.

Όποιος προπονητής καταφέρει να πάρει περισσότερα από τα δεύτερα στοιχεία του θα είναι κοντά στη νικη.

Ο Παναθηναϊκός θα λειτουργήσει ως ομάδα. Θα μοιράσει την μπάλα θα προσφέρει σουτ σε όλους. Αν καταφέρει να δώσει από νωρίς επιθέσεις στον Διαμαντίδη και ο αρχηγός του πάρει περισσότερα σουτ, αποφασίσει αυτός για την καλύτερη επιλογή, τότε ο Παναθηναϊκός θα έχει τον πρώτο λόγο. Το καράβι, μέσα στο γήπεδο, χρειάζεται τον πρώτο καπετάνιο του, ώστε να αισθανθούν πιο άνετα οι υπόλοιποι καπεταναίοι (Καλάθης, Σάτο, Μάριτς, Σμιθ).

Ο Ολυμπιακός οφείλει να δώσει βοήθεια στον Σπανούλη ώστε να μην μείνει από νωρίς πίσω στο σκορ. Ότι κι αν βάλει ο αρχηγός του, αν δεν πάρει πόντους, ριμπάουντ, άμυνες από το υπόλοιπο καστ(Παπαδόπουλος, Άντιτς, Λούκας, Χάινς, Πρίντεζης) δεν θα έχει καμία τύχη. Βεβαίως θα πρέπει και αυτός να…βάλει ή να σερβίρει.

Η λογική λέει ότι οι δύο προπονητές δεν θα μας δώσουν την χαρά ενός αυθεντικού one on one του Διαμαντίδη με τον Σπανούλη. Από πέρυσι ο Ομπράντοβιτς έχει αποφορτίσει σε μεγάλο βαθμό τον 3D από τα αμυντικά του καθήκοντα, ο Ίβκοβιτς ετοιμάζει τον ψηλό Κατσίβελη για την συγκεκριμένη αποστολή. Κρίμα γιατί θα ήταν πολύ…εμπορική μία προσωπική κόντρα των κορυφαίων, αλλά ακόμα κι αν δεν βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο το παιχνίδι τους θα αποτελέσει την βάση της νίκης. Διότι στο τέλος, περισσότερα θα εξαρτηθούν από αυτούς, ακόμα και στην επιλογή να πασάρουν αντί να σουτάρουν, από οποιονδήποτε άλλο στο παρκέ.

Ποια ερωτηματικά υπάρχουν; Καταρχάς ποια θα είναι η επιλογή του Παναθηναϊκού στην άμυνα. Θα επιτρέψει στον Σπανούλη να κάνει το παιχνίδι του, κλείνοντας με ζέση τους υπολοίπους, ή θα επικεντρωθεί στον ηγέτη του Ολυμπιακού αφήνοντας τους ρολίστες να πάρουν επιθέσεις και να κερδίσουν τον αγώνα;

Ο Ολυμπιακός πόσο θα επιμείνει με τις επιθέσεις οι οποίες θα ξεκινούν από τον Λάζαρο Παπαδόπουλο και κυρίως πόσο θα ανοίξει τις αλλαγές του;

Όλα δείχνουν ότι πάμε σε έναν αγώνα όπου θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από τους δύο κορυφαίους Έλληνες μπασκετμπολίστες των ημερών μας. Εδώ ακριβώς μπαίνει η υποσημείωση: ο Παναθηναϊκός έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να κερδίσει παιχνίδια, τουλάχιστον πέρυσι, χωρίς ο Διαμάντιδης να είναι τόσο αποτελεσματικός με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον επικό τέταρτο τελικό. Πέρυσι με τον Φώτση και τον Νικόλας να τραβάνε στα δύσκολα. Φέτος;

Ο δε Ολυμπιακός, εκτός του ότι δεν νικάει, μοιάζει σίγουρο πως με έναν Σπανούλη στους 10-15 πόντους, πολύ δύσκολα θα περάσει τον Κάβο…ΟΑΚΑ.

Το ευχάριστο σε αυτή την αναμέτρηση είναι το απρόβλεπτο. Ναι στα χαρτιά υπάρχει φαβορί, ακριβώς όμως αυτό αποτελεί και την αδυναμία του. Ο Ολυμπιακός πηγαίνει στο ΟΑΚΑ χωρίς κανένα άγχος και χωρίς καμία πίεση. Ότι κι αν συμβεί, η Κυριακή το βράδυ δεν θα είναι διαφορετική από την Πέμπτη. Δεν υπάρχουν απαιτήσεις από αυτό το σύνολο, κάνεις δεν περιμένει τίποτε. Όσο άδικο και αν ακούγεται ο Παναθηναϊκός θα είναι πραγματικός κερδισμένος μόνο αν πάρει μια επιβλητική νίκη με καλή διαφορά. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα είναι μια ακόμα ημέρα στην δουλειά.

Όσο για τους τρίτους; Προσδοκούμε καλό μπάσκετ και τους δύο ηγέτες να δείξουν τον δρόμο. Ελπίζουμε σε αυτό αλλά μάλλον το καλάθι δεν πρέπει να είναι μεγάλο. Αν και τώρα δεν δούμε κάτι που να έχει σχέση με μπάσκετ, αλήθεια πότε θα μας το προσφέρουν;