Η σκληρή δοκιμασία να βλέπεις την ΑΕΚ

Μαρτύριο γι’ αυτούς που παίζουν πάνω από οχτώ μήνες απλήρωτοι και δεν ξέρουν τι θα τους ξημερώσει αύριο. Μαρτύριο για τη διοίκηση που τρέχει και δεν φτάνει στο “και πέντε”, για να πιαστεί από κάπου και να δώσει (βιώσιμη) λύση, όταν αυτή η λύση θα έπρεπε να είχε δοθεί από την περσινή σεζόν. Μαρτύριο για τους φίλους και οπαδούς της ομάδας που μπαίνουν στη σκληρή δοκιμασία να δουν την αξιολύπητη ομάδα του πρώτου ημιχρόνου και να νοσταλγούν όχι τις καλές και χρυσές, αλλά ακόμα και τις μέτριες μέρες της ΑΕΚ.

Τα ματς της ΑΕΚ πάνε κι έρχονται και δεν σου μένει τίποτα. Μια γλυκιά αίσθηση, κάτι που να σε κάνει να αισιοδοξείς ότι αυτό που πρόκειται να δεις θα είναι συγκρίσιμο μέγεθος με το παρελθόν. Με τη χαρά που έπαιρνε ο κόσμος ακόμα και όταν δεν ήταν πρώτη, όταν δεν κατακτούσε τίτλο η ομάδα.

Περνάνε τα παιχνίδια, περνάει ο καιρός και η ΑΕΚ απλώς πασχίζει για να υπάρχει. Για να επιβιώσει. Δεν αναπτύσσεται, δεν εξελίσσεται, δεν απογειώνεται. Και η θλιβερή πραγματικότητα, όσο κι αν κάποιοι εθελοτυφλούν ή προσπαθούν να ωραιοποιήσουν καταστάσεις είναι ότι έχει ανοίξει επικίνδυνα η ψαλίδα με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Το συνολικό αγωνιστικό υπόβαθρο, η ποιότητα του ρόστερ, οι εναλλακτικές. Και μπορεί αυτό να μην φαίνεται πάντα όταν θα κατεβαίνει η ΑΕΚ σε ντέρμπι με “κόκκινους” και “πράσινους” – γιατί εκεί θα συσπειρώνεται και θα καταθέτει την ψυχή της – θα είναι ωστόσο ορατό σε άλλα ματς που η ομάδα θα βγάζει στον αφρό όλες τις αδυναμίες της.

Σαν και αυτές στο χτεσινό πρώτο ημίχρονο, ίσως το χειρότερο φετινό 45λεπτο της ΑΕΚ. Να προηγείται σχετικά νωρίς και αντί να ελέγξει και να επιβάλει τον δικό της ρυθμό να χάνει τα αυγά και τα πασχάλια. Ένα ματς έλειψε ο Βάργκας και δεν υπήρχε κέντρο. Για τέτοια τρύπα μιλάμε. Και ο Αστέρας με ταχύτητα, να κάνει τη μια επίθεση πίσω από την άλλη, να βγαίνει ο,τι ώρα θέλει απ΄ όπου θέλει και να χάνει απανωτές μεγάλες ευκαιρίες. Μια ΑΕΚ που έδινε την εντύπωση μικρομεσαίας ομάδας που προηγήθηκε στην έδρα της και κατόπιν προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να διαφυλάξει τα κεκτημένα.

Βάζοντας κάποιος στη ζυγαριά, από τη μια το πανάθλιο πρώτο ημίχρονο και από την άλλη το εκρηκτικό 25λεπτο στο δεύτερο ημίχρονο, ας κρατήσει ό,τι τον βολεύει περισσότερο. Προσωπικά κρατάω τη διορατικότητα και αποφασιστικότητα να αλλάξει τη δυναμική του παιχνιδιού στο ημίχρονο ο Κωστένογλου. Και οι δυο αλλαγές ήταν λίρα εκατό. Πάντα εκ των υστέρων κρίνονται οι αλλαγές και έπιασαν τόπο.

Ο Ρίκκα δεν είναι ο “νέος Λάμπαρντ” που πίστευαν στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 2008 όταν τα έσκαγαν στον Πανόπουλο, αναζητώντας τον διάδοχο του Ζήκου. Έκανε και βήματα προς τα πίσω, με τον σοβαρό τραυματισμό του και την χαμένη τριετία. Δεν είναι όμως, σε τούτη την ΑΕΚ και για πέταμα και καλώς ο νυν προπονητής το εκτίμησε διαφορετικά από τον προκάτοχό του. Τεχνικά δεν θα σου βγάλει μάτια αλλά έχει προσόντα που αν πάρει ματς θα τα καταθέσει. Χαφ με ταχύτητα μην το φοβάστε, γιατί μ’ αυτήν θα καλύψει τις όποιες άλλες αδυναμίες. Κι αν βάζει και τα πόδια του στη φωτιά και κάνει τα κοψίματα που οφείλει να κάνει ένα αμυντικό χαφ, θα είναι ακόμα καλύτερος.

Αν η ΑΕΚ μπορούσε να παρουσιάζει σε μεγαλύτερη διάρκεια το επιθετικό τέμπο, την κίνηση και τους αυτοματισμούς, την κυκλοφορία της μπάλας, που μας έδειξε για 25 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο, τότε δεν θα χρειαζόταν να αναπολούμε το παρελθόν. Θα βλέπαμε όμορφη μπαλίτσα και αυτή είναι η καλύτερη αποζημίωση γι’ αυτόν που παρακολουθεί την ομάδα. Μ’ αυτά που έχει δείξει ωστόσο η ΑΕΚ, η αίσθηση είναι ότι δεν μπορεί να το λανσάρει σε μεγαλύτερη διάρκεια. Διότι (εκτός των άλλων) όλα έγιναν στην τύχη σ’ αυτή την ομάδα, με ευθύνη διοίκησης και πρώην προπονητή. Επιπόλαια και χωρίς κανέναν σχεδιασμό. Αρκεί να δούμε ποιοι είναι οι καλύτεροι παίκτες της ΑΕΚ στη φετινή περίοδο. Ο Βάργκας και ο Λεονάρντο. Δηλαδή ο Κολομβιανός που ήρθε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και δεν τον ήξερε ο (πρώην) προπονητής λες και έπαιζε στο πρωτάθλημα της Μποτσουάνα. Και ο Βραζιλιάνος τον οποίο ο πρόεδρος είχε πρώτο πρώτο για σουτάρισμα και τον γυρόφερνε από ομάδα σε ομάδα ως αντάλλαγμα ή δανεικό.

Ακόμα χειρότερο το θέαμα στις εξέδρες με τα πέντε χιλιάδες εισιτήρια. Ούτε καν οι κάτοχοι διαρκείας δεν χαλαλίζουν ένα σαββατιάτικο απόγευμα για να πάνε στο γήπεδο. Δεν αδικώ τον κόσμο γιατί έχει κάνει πολλά χρόνια υπομονή, γιατί δεν βλέπει φως και προκοπή, γιατί (και αυτό ισχύει για τους μεγαλύτερους) κινδυνεύει, μ’ αυτό που βλέπει, να ξεχάσει πως ήταν κάποτε η ΑΕΚ. Και είναι και το οικονομικό στη μέση. Μαζί με το χτεσινό υπάρχουν άλλα 4 εντός μέχρι τη λήξη του α’ γύρου. Συν ο αγώνας με την Άντερλεχτ. Έξι ματς στο ΟΑΚΑ σε 45 μέρες επί 20 ή 30 ευρώ, είναι μια σούμα που δεν την αντέχει εύκολα η πλειονότητα των φιλάθλων.

Το μόνο που έχει να κάνει η ΑΕΚ σ’ αυτές τις 45 μέρες και μέχρι τις παραμονές των Φώτων που τελειώνει ο πρώτος γύρος είναι να ελπίζει. Ότι με βάση το ευνοϊκό πρόγραμμα θα μαζέψει όσο το δυνατόν περισσότερους πόντους, αν είναι δυνατόν και το απόλυτο. Και ότι κάτι θα αλλάξει στην κεφαλή της ομάδας. Για να ξεκολλήσει από το τέλμα, για να πάρει μπροστά η ΑΕΚ…