Stranded in the Jungle

Δεν έχω καταλάβει γιατί ακόμα και αν δεν ξέρεις το αποτέλεσμα ενός ματς αν το δεις κονσέρβα μοιάζει να έχει λιγότερο ενδιαφέρον. Το αξίωμα για μια ακόμα φορά αποδείχθηκε στο ματς της Ρεάλ με την Μπαρτσελόνα. Χωρίς να ξέρω ούτε αποτέλεσμα, ούτε φάση βλέποντας το κονσέρβα αργά το βράδυ το μισό ενδιαφέρον είχε χαθεί.

Αντιστάθηκα στον πειρασμό του fast forward στο τηλεκοντρόλ, ευχαριστήθηκα τα χαρούμενα κλαδεματάκια που όσο πάει και εξαφανίζονται από το ποδόσφαιρο, από την άλλη εντυπωσιάστηκα με τα timing στις πάσες -που στα γκολ θυμίζουν πάσες quarterback σε wide receiver στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο- και μετά ξεράθηκα. Με τελευταία την εικόνα του Κασίγιας στα δύο γκολ, που και πάλι φάνηκε πόσο γιγάντια υπερβεντέτα είναι.

Πώς γράφουν τα μπλουζάκια «When I am good I am really good, but when I am bad I am even better»; Το ίδιο και με τον Κασίγιας. Όταν είναι καλός είναι πραγματικά καλός. Όταν όμως είναι κακός είναι ακόμα καλύτερος. Το βλέπεις στα δύο γκολ που τρώει από την Μπαρτσελόνα. Στο γκολ του Μέσι, που δεν έχει ευθύνη. Σηκώνεται γυρίζει στους αμυντικούς και κουνάει τα δύο χέρια στο «Πώς με αφήνετε εκτεθειμένο βρε άχρηστοι; Τι ψυχή θα παραδώσετε ρε;». Αλλά και στο γκολ του Πέδρο που κάνει μια έξοδο «Stranded in the jungle» και μένει ξεκρέμαστος στη γραμμή της μικρής περιοχής. Έτσι, δεν δίνει στα μπακ τον χρόνο να κόψουν, αλλά δίνει την ευκαιρία στον Πέδρο να τον πλασάρει με τον Κασίγιας να βρίσκεται εκτός ισορροπίας και θέσης. Όταν ο Κασίγιας σηκώνεται κάνει μια κίνηση με τα δάχτυλα σε κάποιον συμπαίκτη. Κάτι σαν το «Και τώρα σήκω και πήγαινε να μαζέψεις την μπάλα από τα δίχτυα». Οπως έλεγε και ο τερματοφύλακας των Boston Bruins, Bernie Parent: «o μεγάλος τερματοφύλακας δεν πρέπει ποτέ να μαζεύει την μπάλα από τα δίχτυα. Είναι σαν να αναγνωρίζει ότι έφταιγε, ενώ ξέρουμε ότι το γκολ είναι πάντα από λάθος των αμυντικών». Και ο Κασίγιας δεν είναι μεγάλος. Είναι παμμέγιστος.

Ο λόγος που δεν παρακολούθησα το παιχνίδι live ήταν ότι είχα πάει στο Μέγαρο Μουσικής για να δω το «Μαύρο Θέατρο της Πράγας». Το οποίο Μαύρο Θέατρο τελευταία φορά είχα δει στο Βεάκη πριν από 40+ χρόνια. Το συμπέρασμα είναι ότι ο χρόνος δεν το έκανε καλύτερο. Τα «μαγικά» με τα αντικείμενα που κινούνται από μόνα τους δεν μπορούν να εντυπωσιάσουν πλέον μια κοινωνία μαθημένη στα special effects, αλλά αυτό που έχει αλλάξει είναι η προσέγγιση. Θυμάμαι το Μαύρο Θέατρο σαν αφαιρετικό θέαμα που τα σκετς του μπορούσαν να είναι απλά άσπρα ανδρικά παπούτσια που περπατούσαν από μόνα τους σε λαμπτήρες από boulevard μέχρι να συναντήσουν κάποια άλλα γυναικεία άσπρα. Τώρα η αισθητική επικρατούσε των τρικ με σκηνές που θύμιζαν αρχές του 20ου αιώνα και ένα ζευγάρι σε ποδήλατα που θύμιζε πίνακες του Φασιανού. Ταμάμ για προοδευτικές κυρίες με τα παιδάκια τους που μπορούν να ακουμπήσουν το πενηντάρικο το κεφάλι, ενώ ο σύζυγος δουλεύει ακόμα στο γραφείο ή έτσι λέει. Συμπέρασμα; Ενδιαφέρον να το δεις μια φορά αν στο 20άρικο σου δίνουν ρέστα. Αλλά τόση έμπνευση με τέτοιες τιμές σε εποχές κρίσης ή όχι, συγγνώμη αλλά είναι καλλιτεχνική απατεωνιά.

Τέλος και προς τιμήν της εξόδου του Κασίγιας πάρε και «Stranded in the Jungle». Στην αυθεντική εκτέλεση των Cadets που γουστάρω παρά το ότι και η εκτέλεση των New York Dolls είναι μια χαρά.