Πολύ σκληρός για να χορέψει

Ποια είναι η αγαπημένη φράση των Ελλήνων προπονητών μετά από νικηφόρο ματς; “Τώρα πρέπει να σταματήσουμε τα πανηγύρια και να σκεφτούμε τον επόμενο αγώνα”. Μπορεί η ομάδα να έχει προκριθεί στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και το επόμενο ματς να είναι για το κύπελλο με την Κουτσούφλιανη, αλλά η φράση είναι από αυτές που δεν μπορεί να αντισταθεί ο Ελληνας προπονητής. Δείχνει ότι ο κόουτς είναι αχόρταγος για νίκες και ότι είναι και σκληρός άντρας γιατί “tough guys do not dance” που λέμε και εμείς από το Detroit.

Ο μόνος προπονητής που θυμάμαι να ρίχνει τσιφτετελιά τσίλικη σε εορτασμό στα μπουζούκια είναι ο Παπακώστας στους πανηγυρισμούς μετά την άνοδο της Καβάλας. Και μπορεί να μην είναι συμπτωματικό ότι ο Μάκης Ψωμιάδης του είπε bye bye για να πάρει προπονητή τον Ααντ ντε Μος που όταν ντυνόταν σαν γιαγιούλα τύφλα να είχε ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στους Αγαμους Θύτες.

Τέλος πάντων, αιώνια ευγνωμοσύνη στον Νίκο Νιόπλια που δεν είπε “Πήραμε το πρωτάθλημα, αλλά δεν υπάρχει καιρός για πανηγύρια. Την επόμενη αγωνιστική παίζουμε στα Γιάννινα με τον ΠΑΣ που έχει υποβιβαστεί και έτσι θα παίξει ελεύθερο ποδόσφαιρο”, αλλά σε αυτό το σημείο πέφτει χειρόφρενο με τις υπόλοιπες δηλώσεις του κόουτς μετά το ματς με τον Ηρακλή. Γιατί να παίρνεις το πρωτάθλημα και να σκέφτεσαι να πεις “Αν κερδίσουμε το κύπελλο όλοι θα λέτε ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον Αρη, αν χάσουμε ότι ο Κούπερ νίκησε τον Νιόπλια” πάει να πει ότι το ολλανδικό λόμπι σε έχει κάνει Captain Ahab. Ο οποίος Ahab είναι ο καπετάνιος του φαλαινοθηρικού που είχε φάει το κόλλημα με τον Μόμπι Ντικ και κυνήγαγε την έρμη την φάλαινα μέχρι το τέλος της γης. Μέχρι που το βούλιαξε το ρημάδι το καράβι και ησύχασε.

Ετσι ξεκινάνε αυτά και αν δεν τα κόψεις σύντομα τραβιέσαι. Κάνεις μία δήλωση για τον Τεν Κάτε, κάνεις μια άλλη για τον ντε Μος, μια τρίτη για τον Κούπερ και όλους τους ξένους προπονητές και πριν προλάβεις να το καταλάβεις βρίσκεσαι με την Χρυσή Αυγή να φωνάζεις: “Εξω οι Ολλανδοί από τον Αγιο Παντελεήμονα”.

Η αναφορά πάντως των ονομάτων των προπονητών αντί για των ομάδων στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι παράδοση. Αν θέλετε να μάθετε πως γίνεται, επαναλάβετε το ακόλουθο: “Πάω στο Καραϊσκάκη ήσυχα, με κατεβασμένο το κεφάλι -χμουφ- και έτσι όπως τον έχω αποκοιμίσει παίρνω ισοπαλία από τον Μπάντοβιτς. Μετά γυρίζω -χμουφ- και πρέπει να παίξω με τον Βλάχο. Τι έπαθες ρε Βλάχο και έρχεσαι -χμουφ- μέσα στην έδρα μου να με νικήσεις; Εγώ που σε κοίμιζα στο σπίτι μου και ήρθες -χμουφ- να με ρίξεις; Παίζω -χμουφ- με τον Κομπότη (σ.σ. Ο Κομπότης σαν όνομα υπερισχύει κάθε προπονητή στην Λειβαδιά) και μετά έχω να παίξω μια κατηγορία -χμουφ- με τον Καραγεωργίου”. Αν το κάνετε σωστά με το “χουμφ” να είναι ο αέρας που περνάει μέσα από το μουστάκι, παίζετε δυνατά για τον μεγάλο διαγωνισμό της στήλης για το “look alike του Νίκου Αναστόπουλου”.

Τέλος, επειδή περνάω μια τελειωμένη σινεφίλ φάση, να πω ότι αγαπημένη μου version του Μόμπι Ντικ είναι αυτή με τον Γκρέγκορι Πεκ στον πρώτο ρόλο. Από βάθος είναι πιο ρηχή και από πλαστική πισίνα από το ΙΚΕΑ, αλλά μαζί με το “Lieutenant Hornblower” είναι από τις πιο καλές ναυτικές περιπέτειες την εποχή που κακοί και παλικάρια δεν είχαν γίνει μαλλιά κουβάρια.