Η αξιοπρέπεια δεν μετριέται με τις …κλήσεις
Βλέπουμε συνέχεια ότι οι νυν προπονητές θυμούνται πολύ καλά τι συνέβαινε όταν έπαιζαν. Ο μεγάλος ως παίκτης Άγγελος Κορωνιός έστησε την ΑΕΚ απαιτώντας να μην υπάρχει κανένας σταρ, ιδιαίτερα να μην περιλαμβάνονται αθλητές με ιδιαιτερότητες. Ο ακόμα μεγαλύτερος Παναγιώτης Γιαννάκης πρεσβεύει ένα μπάσκετ ακριβώς αντίθετο από αυτό που έπαιζε.
Πόσο μας τραβούσε στο μπάσκετ αυτό το…χειρόφρενο και τρίποντο ή οι μαγικές του μπακ ντορ. Στο προπονητικό σκέλος, μπορεί να πει κανείς ότι αμφότεροι, δύο πραγματικά ιδιαίτεροι άνθρωποι, είδαν τις δικές τους αδυναμίες και φρόντισαν να μην τις αντιμετωπίσουν οι ίδιοι ως κόουτς.
Η αποπομπή του Μιχάλη Κακιούζη όμως από την εθνική, παίρνει σαφέστατα άλλη διάσταση με ίδιο παρανομαστή. Οι παλαιότεροι θυμόμαστε τα παράπονα για τις μη κλήσεις του Άγγελου Κορωνιού στην εθνική όσο έπαιζε στο φινάλε του ο Γιαννάκης. Αργότερα μάθαμε ότι ενώ ο δράκος δεν είχε κανένα πρόβλημα για συνύπαρξη, οι προπονητές σέβονταν την απόφαση του μπασκετικού συμβόλου να αγωνίζεται ακόμα και φοβούνταν τη «χημεία». Την ίδια ώρα ο τότε νεαρός Κορωνιός ήταν ο καλύτερος Έλληνας γκαρντ, αλλά…περίμενε. Περίμενε μέχρι να φύγει ο Γιαννάκης που ως κόουτς βεβαίως του έδωσε τα κλειδιά της εθνικής.
Τόσο στην περίπτωση του Σιγάλα, πριν από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας όσο και τώρα, ακόμα πιο έντονα, στην περίπτωση του Κακιούζη, ο Γιαννάκης λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα με τη συμπεριφορά προς τον ίδιο. Όσοι γνωρίζουν τον κόουτς, αντιλαμβάνονται ότι στο μυαλό του υπάρχει ΜΟΝΟ το αγωνιστικό σκέλος. Όντως δεν πιστεύει ότι μπορεί να βοηθήσει αυτή την προσπάθεια. Για λόγους αγωνιστικούς ίσως δε και για λόγους αποδυτηρίων. Ο Γιαννάκης προτιμά τους Πρίντεζη, Βασιλόπουλο, Φώτση για την θέση λόγω αθλητικών προσόντων, φρεσκάδας. Βεβαίως, το γεγονός ότι ο Κακιούζης είναι από εκείνους που έχουν άποψη, που παίρνουν θέση, δεν ενθουσιάζει κόουτς και ΕΟΚ, μετά τα όσα έγιναν πέρυσι. Οπότε…
Η αποχώρηση του αξιοπρεπούς Παπαδόπουλου βοηθούσε πολύ και τώρα έρχεται και ο Κακιούζης για να υπάρξει η απόλυτη ηρεμία, σε…εκνευριστικό βαθμό ίσως. Αυτό όμως θέλει ο Γιαννάκης γι αυτή την προσπάθεια και οφείλουμε να το σεβαστούμε όλοι.
Προσωπική γνώμη; Αδικείται κατάφωρα ένας πραγματικός αρχηγός όπως ο Κακιούζης, με τα συν και τα πλην του, αποδεικνύεται περίτρανα ότι στο ελληνικό μπάσκετ υπάρχουν παιδιά και αποπαίδια. Ο Γιαννάκης γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει αρχηγός και πόσο αρχηγός ήταν ο Κακιούζης. Όπως γνωρίζει ότι δεν είναι όλα μία νίκη ή μία ήττα. Το αγωνιστικό σκέλος αφορά αποκλειστικά τον προπονητή, αλλά ο αρχηγός της εθνικής δεν είναι ένα ακόμα φόργουορντ. Η αξιοπρέπεια του Κακιούζη ως παίκτη και ως αρχηγού εδώ δεν τιμάται από την εθνική, κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει. Πολύ πιθανώς να εμφανιστεί ακόμα καλύτερη η ομάδα και αν δεν εμπιστευτούμε γι αυτό τον Γιαννάκη, ποιον θα πιστέψουμε; Οφείλουμε πάντως να δείχνουμε σεβασμό σε όσους επιλέξαμε να σέβονται όλοι.
Παράλληλα με την υπόθεση του Κακιούζη, οι κλήσεις ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενες γνωρίζοντας ότι το προπονητικό τιμ προσεγγίζει το μπάσκετ με έναν συγκεκριμένο και έως τώρα πολύ πετυχημένο τρόπο. Ας μην κρίνουμε πριν δούμε με μία μόνο παράμετρο: Ο Νικ Καλάθης, ίσως και ο Πατ, θα μπορούσαν να πάρουν μία πρόσκληση μόνο και μόνο για ένα «καλωσήρθατε στη νέα σας πατρίδα» αφού όλοι αναγνωρίζουν ότι οι δυο τους μαζί με τον Κουφό θα στηρίξουν την επόμενη ημέρα. Η φημολογία αναφέρει ότι ακόμα δεν έχουν εκδοθεί τα διαβατήρια (μάλλον ισχύει), γενικά όμως παρατηρείται μία σημαντική αδράνεια γι αυτά τα σούπερ ταλαντούχα παιδιά.