Πρώτος και καλύτερος
Πρώτος παντού. Ο Παναθηναϊκός απαντά στις απαιτήσεις και ξανασυναντά το πεπρωμένο του. Επέστρεψε εκεί που ανήκει, ξαναβρίσκει το μέταλλο του αδιαμφισβήτητα πρώτου και δείχνει πια έτοιμος να στρογγυλοκαθήσει εκεί γι’ αρκετό καιρό.
Ήταν η λογική συνέχεια, για μία ομάδα που κινείται με συνέπεια. Κάνει σταθερά βήματα προόδου, δεν έψαχνε βιαστικά και άγαρμπα το άλμα προς την κορυφή, αλλά ασκούσε με υπομονή ψυχολογική βία στους μέχρι χθες πρωτοπόρους.
Είναι ακόμη νωρίς θα πει κάποιος, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να παραβλέπει ότι η πρωτιά δεν ήρθε από το… πουθενά, ούτε προσφέρθηκε ως δώρο από κανέναν. Ήταν το αποτέλεσμα μεθοδικής δουλειάς και σωστής διαχείρισης εκείνης της ήττας στην Τρίπολη, που αποτέλεσε την αφετηρία ενός νικηφόρου σερί σε όλα τα μέτωπα, με διαρκή βελτίωση και ποιοτική άνοδο.
Και βέβαια τώρα είναι που χρειάζεται προσοχή. Όσο αναζητάμε το καλύτερο, πάντα θα το βρίσκουμε. Όταν πιστέψουμε ότι το προσεγγίσαμε και η προσπάθεια ελαττώνεται, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Η ποιότητα του υλικού και το βάθος των λύσεων είναι τέτοια που έβαλαν ψηλά τον πήχη των δικαιολογημένων απαιτήσεων. Κι απέχει ακόμη από αυτό που θέλει και μπορεί να γίνει ο Παναθηναϊκός.
Χρόνος για πανηγύρια υπάρχει. Χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει. Κι οποιοδήποτε πισωγύρισμα ή στασιμότητα εδώ που φτάσαμε είναι περιττή απώλεια χρόνου.
Αν πετάξει στα σκουπίδια αυτό που με τόσο κόπο έχτισε, αυτό που με τόση προσπάθεια επέβαλλε ακόμη και στους αμφισβητίες του, θα είναι άξιος της τύχης του.
Τώρα απαιτείται ακόμη περισσότερη προσπάθεια, ακόμη μεγαλύτερη προσήλωση στον στόχο, που δεν είναι απλά ένας τίτλος σαν κι αυτούς που κατά δεκάδες κοσμούν το μουσείο των εγκαταστάσεων της Παιανίας, αλλά η δημιουργία μίας σύγχρονης ποδοσφαιρικής αυτοκρατορίας που θα βάλει στο εξής τους δικούς της όρους στο παιχνίδι.
Η αξία των παικτών στηρίζει κάθε προσδοκία. Η ηλικία τους υπόσχεται τα καλύτερα. Μπροστά τους ανοίγεται μία χρυσή ευκαιρία. Όχι να γράψουν απλά ιστορία, αλλά να την υπερβούν.
Υ.Γ.: Ο Πεσέιρο γνωρίζει ήδη την αποθέωση των ειδικών. Για τον τρόπο που δουλεύει, τον τρόπο που διαχειρίζεται πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά και την φιλοσοφία που εγκαθιστά στο «τριφύλλι».
Θα ήταν αμαρτία όμως να μην ακουστούν δυο κουβέντες και για όσους βρίσκονται στο πλευρό του, αυτούς που ανεβάζουν διαρκώς τον χρόνο του ασφυκτικού πρέσινγκ και δίνουν την φρεσκάδα στο δυναμικό, συνεπικουρούμενοι από το rotation του Πορτογάλου. Οι κύριοι Εντουαρντίνιο, Καϊσίνια και Ζιβάνοβιτς αξίζουν τα εύσημα, αν και δεν δείχνουν να τα χρειάζονται, ούτε πολύ περισσότερο να τα απαιτούν.
