Διαστρέβλωση ποδοσφαιρικής ιστορίας

Τρία στα τρία στο Ολυμπιακό Στάδιο είναι μια πολύ καλή επίδοση στα πλέι οφ, αν λάβουμε υπόψιν τις συγκυρίες και αν θυμηθούμε ότι τους τέσσερις προηγούμενους Μάηδες η ΑΕΚ δεν πέτυχε κάτι ανάλογο σ’ αυτή τη διοργάνωση-επινόηση της Λίγκας και της συνδρομητικής τηλεόρασης. Η ΑΕΚ φτάνει σε …ματς-μπολ, ένα βήμα πριν από την κατάκτηση της πρωτιάς στα πλέι οφ που τουλάχιστον ψυχολογικά δίνει πόντους. Χαμόγελα αλλά και ελπίδα. Έστω κρυφή…

Το 2008 έχοντας κατακτήσει τους πιο πολλούς βαθμούς εντός γηπέδων στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, ουδείς είχε την όρεξη να συρθεί για να αποδείξει κάτι στα πλέι οφ. Γνωστά τα αποτελέσματα της αδιαφορίας με τις βαριές ήττες. Το 2009 ήταν η μοναδική χρονιά που η ΑΕΚ διεκδίκησε την πρώτη θέση στο τελευταίο ματς. Έχασε με 2-0 από τον Παναθηναϊκό (που βολευόταν και με ισοπαλία) και περιορίστηκε στο καλό εισιτήριο για το Γιουρόπα Λιγκ. Το 2010 ο ΠΑΟΚ είχε κάνει περίπατο, πολύ μακριά του η ΑΕΚ. Πέρσι η ΑΕΚ επαναπαύτηκε στην κατάκτηση του Κυπέλλου.

Και τουλάχιστον φέτος, με τα μύρια τόσα προβλήματα διεκδικεί κάτι που δεν πήρε τις προηγούμενες χρονιές. Δεν είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα να παίζεις την έξοδο στους προκριματικούς του Τσάμπιονς Λιγκ σ’ έναν τελικό κόντρα στον Παναθηναϊκό, αλλά ο,τι κερδίζεις είναι σημαντικό. Γιατί σε δυναμώνει και ενδεχομένως σε κάνει καλύτερο.

Νίκη επί του Παναθηναϊκού την Κυριακή θα δώσει φτερά και θα τονώσει το καταβαραθρωμένο ηθικό των φίλων της ΑΕΚ. Πρωτάθλημα με τούτη την ομάδα δεν μπορούσαν να πανηγυρίσουν, τουλάχιστον θα είναι μια ηθική ικανοποίηση, έστω και η δεύτερη θέση, για προπονητή και παίκτες.

Τα ουσιαστικά και άμεσα οφέλη πιθανόν να γίνουν ορατά με την κυκλοφορία των εισιτηρίων διαρκείας. Δεν είναι οι εποχές που ο πολίτης τούτης της χώρας βάζει το χέρι στην τσέπη του (διότι εκτός των άλλων μπορεί να είναι και αδειανή), ωστόσο και μόνο η σκέψη ότι η ΑΕΚ θα διεκδικήσει το καλοκαίρι την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ, θα οδηγήσει αρκετό κόσμο στην απόφαση να πάρει διαρκείας. Κι όσα πιο πολλά κομμάτια πουλήσει η διοίκηση που θα εκλεγεί την ερχόμενη Τετάρτη (και η οποία εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα είναι μια διοίκηση ελεγχόμενη από τον Νικολαΐδη), τόσο το καλύτερο για την ΑΕΚ και την προσπάθεια που κάνει να επιβιώσει.

Αρκεί να μην σηκωθούν αδικαιολόγητα οι τόνοι, αρκεί να μείνει χαμηλά η μπάλα. Το έχω ξαναγράψει και απλώς το υπενθυμίζω για όσους θα βιαστούν να κουνήσουν από τώρα …σεντόνι. Η ΑΕΚ δεν θα βρει μπροστά της ομάδα επιπέδου ΑΙΚ (από την οποία μάλιστα αποκλείστηκε), Γκρασχόπερς και Χαρτς. Τέτοιου επιπέδου ομάδες θα συναντήσει στον πρώτο προκριματικό. Αν τον περάσει, τα πλέι οφ για είσοδο σε όμιλο θα είναι βουνό. Για το οποίο οι πιθανότητες είναι περιορισμένες, αλλά επειδή έχει γίνει πλέον καθεστώς, κάθε Αύγουστο να προκρίνονται τουλάχιστον ένα-δυο αουτσάιντερ σε βάρος ανώτερων αντιπάλων, η ΑΕΚ θα πολεμήσει για τις δικές της ελπίδες.

Ας μην προτρέχουμε όμως, αυτά θα μας απασχολήσουν αν και εφόσον η ΑΕΚ σημειώσει (μέσα σε 3 μήνες) τρίτη συνεχόμενη νίκη επί του Παναθηναϊκού. Αν φέρει ισοπαλία, τουλάχιστον θα εξασφαλίσει το καλό εισιτήριο του Γιουρόπα Λιγκ. Ενώ αν ηττηθεί και την ίδια ώρα κερδίσει ο ΠΑΟΚ τον Ατρόμητο, η ΑΕΚ θα υποχρεωθεί το καλοκαίρι να δώσει δυο προκριματικούς στο Γιουρόπα Λιγκ.

Κι εδώ ασφαλώς προτρέχουμε, διότι για να παίξει η ΑΕΚ σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή διοργάνωση, θα πρέπει προηγουμένως να βγει από την εντατική και να αναπνεύσει. Όταν χρειάζεται 5 εκατομμύρια ευρώ μέσα στις επόμενες 40 μέρες (κατ’ άλλους 7-8, αλλά όσα κι αν είναι, για εκατομμύρια ευρώ μιλάμε και όχι για στραγάλια), όταν δεν έχει κλείσει ακόμα ο φάκελος της αδειοδότησης για τις παλιές εκκρεμότητες και για τις οποίες η ομάδα κουβαλά τιμωρία με αναστολή, τότε ας περιμένουμε πρώτα την ετυμηγορία της ΟΥΕΦΑ. Σε συνδυασμό με τις κινήσεις που θα γίνουν τις επόμενες δυο εβδομάδες από τη νεοεκλεγείσα διοίκηση της ΠΑΕ.

Όσο για το “αντίο” του Λυμπερόπουλου και του Δέλλα, κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονταν διπλάσιοι και τριπλάσιοι στο γήπεδο για να αποθεώσουν δυο πολύ σημαντικές φυσιογνωμίες στη νεότερη ιστορία της ομάδας. Με 10.000 κόσμο δεν αποχαιρετάς έναν Λυμπερόπουλο κι έναν Δέλλα και μήπως το καλοκαιράκι να το σκεφτούν εκεί στην ΠΑΕ για να διοργανώσουν κάτι που θα έχει μαζική απήχηση;

Κι αν ο Δέλλας είχε την τύχη και το χάρισμα να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης πριν από 8 χρόνια, το ποδόσφαιρο στάθηκε πολύ άδικο απέναντι στον Λυμπερόπουλο. Να παίζεις 14 σεζόν σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, να ξεχωρίζεις για το ταλέντο, την ποιότητα, τον επαγγελματισμό, να έχεις κατακτήσει την αναγνώριση και αποδοχή και των αντιπάλων σου και να αποχαιρετάς τα γήπεδα με ένα κυπελλάκι, είναι η απόλυτη διαστρέβλωση της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Ο Ανατολάκης θα έχει να λέει στα εγγόνια του ότι εκτός από βουλευτής πήρε και 10 πρωταθλήματα, ο Λυμπερόπουλος θα έχει να διηγείται μόνον μεγάλες προσωπικές στιγμές. Ατομικές.

Η ευχή που μπορεί να κάνει ο ΑΕΚτζής είναι να αξιοποιηθούν σε υπεύθυνες θέσεις της ομάδας αυτές οι δυο προσωπικότητες. Μια άλλη ευχή είναι να πειστεί από τη νέα διοίκηση ο Βάργκας. Να παραμείνει στην ομάδα αυτός ο χαρισματικός Κολομβιανός και να χτιστεί μια ΑΕΚ γύρω απ’ αυτόν. Δυο χρονάκια σε υψηλό επίπεδο άνετα παίζει.

ΥΓ: Δεν μπορούμε να είμαστε στο μυαλό του Σάντος, αλλά αν βάλουμε τα πράγματα κάτω και κρίνουμε ψυχρά και αντικειμενικά, ουδείς από τους τρεις τερματοφύλακες που κλήθηκαν για το EURO, δεν έχει τη δεδομένη στιγμή, την φόρμα του Κωνσταντόπουλου…

ΥΓ 2: Δεν είναι κακό (ούτε αφύσικο) να καλείς έναν 38χρονο τερματοφύλακα στην εθνική. Το κακό είναι να εμπιστεύεσαι τον τωρινό Χαλκιά. Δεν είναι κακό να καλείς τερματοφύλακα επιπέδου Σηφάκη. Το κακό είναι να καλείς τον Σηφάκη που φέτος έκλεισε τη σεζόν με 4 (όχι 5) ματς. Δεν είναι κακό να καλείς τερματοφύλακα από το καμπιονάτο. Το κακό είναι ότι από το Νοέμβριο και δώθε ο Τζόρβας παίζει μόνον στο δίτερμα των προπονήσεων της Παλέρμο…