H ώρα της… μεσογειακής λίγκας
Μία από τις τελευταίες προσπάθειες του Γιώργου Βασιλακόπουλου να μας διασκεδάσει ήταν η περίφημη μεσογειακή λίγκα. Και με τη ζέση που την υποδέχθηκε πολύς κόσμος ως την σωτηρία του πρωταθλήματός μας, με την ίδια ζέσητην ξέχασε όταν ο πρόεδρος απλά...ΟΚ οι καμήλες τον έριξαν σε λάθος. Άτιμα ζωντανά.
Σε όλο αυτό το ανέκδοτο, υπήρχε μία πραγματική ανάγκη: πώς δίνουμε ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα μας;
Ένα πρωτάθλημα που εφέτος ήταν εκπληκτικά ενδιαφέρον μέχρι να αρχίσουν τα πλέι οφ. Εκεί προσγειωθήκαμε στην ελληνική πραγματικότητα. Λιοντάρια-Χριστιανοί ή Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός vs υπολοίπων. Για ακόμα μία φορά με μόνο έναν αγώνα από τους δέκα που έδωσαν να σε κρατάει σε εγρήγορση, στο σημείο της χρονιάς που έπρεπε όλοι να βρίσκονται στο κόκκινο.
Από το 2005 μόνο μία φορά απλά απειλήθηκε η δυάδα του τελικού και αυτό είναι μεν λυπηρό, αλλά παραδοσιακά ελληνικό.
Δεν θέλουν δυνατούς αντιπάλους…
Με εξαίρεση τα χρυσά χρόνια 1991-2002 όταν πέντε ομάδες πήραν τίτλους και κάθε σεζόν είχε και διαφορετικές εκπλήξεις, το πρωτάθλημα μας οικοδομήθηκε σε δίπολα. Τα Παναθηναϊκός – ΑΕΚ των ’60s, Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός στα 70s, Άρης – ΠΑΟΚ και τώρα τα Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, κρατούν το μπάσκετ ζωντανό, ενδιαφέρον αλλά μόνο όταν συναντώνται.
Το πρόβλημα παραμένει δικό τους, που δεν φροντίζουν (και δεν φαίνεται να θέλουν) να έχουν απέναντί τους δυνατούς αντιπάλους, οπότε όλα παίζονται στα μεταξύ τους παιχνίδια. Αυτό έχουμε και μεταξύ μας είναι το καλύτερο στην Ευρώπη, αν και το πρωτάθλημα μας πλέον δεν βρίσκεται στην πεντάδα της ανταγωνιστικότητας. Είμαστε περίεργοι, αλλά έχουμε τον καλύτερο επίλογο.
Ποιος όμως θα τον υπογράψει;
Από την αρχή της χρονιάς υπήρχε συγκεκριμένο φαβορί, του οποίου η απόσταση αυξομειωνόταν με το αουτσάιντερ. Ο Ολυμπιακός, κρατώντας όλη την δύναμη πυρός, περίμενε να μάθει πόσο γρήγορα ο Παναθηναϊκός θα εξελισσόταν σε ικανό αντίπαλό.
Ο καινούργιος Παναθηναϊκός πέτυχε το φαινομενικό απίθανο, και σε τέσσερις μήνες μέσα ήταν πολύ ανταγωνιστικός, τόσο ώστε να πάρει το κύπελλο.
Η ψαλίδα έκλεισε μεν, παραμένει δε, διότι δεν μιλάμε για έναν αγώνα, αλλά για μία σειρά από αναμετρήσεις κι εκεί ο Ολυμπιακός διατηρεί προβάδισμα μπαίνοντας στους τελικούς. Το γεγονός ότι αυτές οι αναμετρήσεις γίνονται σχεδόν έναν μήνα μετά το Final Four επιτρέπει στους πρωταθλητές Ευρώπης να εμφανιστούν περισσότερο συγκεντρωμένοι, αλλά και διαβασμένοι απέναντι σε έναν αντίπαλο που συνεχώς αλλάζει.
Ο Κάρι δεν έχει δοκιμαστεί κόντρα στον Ολυμπιακό
Η παρουσία του Ραμέλ Κάρι πηγαίνει την περιφέρεια του Παναθηναϊκού επιθετικά, εκεί που την θέλει ο Πεδουλάκης με σταθερά καλό σουτ και δημιουργία. Ωστόσο ακόμα ο Αμερικανός δεν έχει δοκιμαστεί απέναντι στην καλύτερη ομάδα της Ευρώπης, απέναντι στον καλύτερο γκαρντ της Ευρώπης.
Ουσιαστικά σε μία γενική θεώρηση, ο Ολυμπιακός με την ταχύτητά του θα προσπαθήσει να ανοίξει την ρυθμό και με την ενέργειά του να εξοντώσει τον Παναθηναϊκό. Οι κυπελλούχοι θα παίξουν την δυνατή τους άμυνα, θα στηριχθούν στην πείνα των παικτών τους για διάκριση, κάτι που δεν είχαν πέρυσι, κι ελπίζουν ότι ο Διαμαντίδης θα καταφέρει να είναι… 3D σε όλους τους αγώνες. Μόνο έτσι θα παίξουν το μπάσκετ που τους επιτρέπει να κοντράρουν τον πολύ πιο ομοιογενή αντίπαλό τους. Ο πρώτος αγώνας, η εικόνα του μπάσκετ θα κρίνει πολλά για τη συνέχεια της σειράς.
Διαβάστε ακόμη:
