Απονομή δικαιοσύνης στον Ολυμπιακό

Και μέσω… Μασσαλίας λοιπόν, ο Ολυμπιακός ξανά ζωντανός στο κυνήγι της πρόκρισης. Με πρώτο λόγο πια για την τρίτη θέση του ομίλου που οδηγεί στους «32» του Europa και με πολλές πιθανότητες να συνεχίσει και στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ.

Για το πρώτο του χρειάζεται πια μια ισοπαλία στις 6/12 με την πρώτη (άρα και κομματάκι αδιάφορη) Άρσεναλ στο Καραϊσκάκη. Για το δεύτερο; Θέλει νίκη με τους Άγγλους και την ίδια στιγμή, να μην κερδίσει η Μαρσέιγ μέσα στη Βεστφαλία τη Ντόρτμουντ. Όπως και να έχει οι Ερυθρόλευκοι μέσω του «Βελοντρόμ» τον… ανατίναξαν τον έκτο όμιλο.

Από το αριστερό πόδι του Γιάννη Φετφατζίδη, επέτρεψαν φουριόζοι στο κόλπο και πλέον ενενήντα λεπτά πριν από την ολοκλήρωση της διαδικασίας είναι όλα τα σενάρια πιθανά. Να τερματίσουν από δεύτεροι ως και τέταρτοι. Το τι θα γίνει, προφανώς μπορεί να το προβλέψει μόνο κάποιος μελλοντολόγος. Το τι έγινε όμως ως εδώ, χωρά συζήτηση. Και μαζί μια αναγνώριση για τον Ερνέστο Βαλβέρδε και τους παίκτες του. Διότι ο Ολυμπιακός που βλέπουμε σε αυτή την διαδρομή των πέντε αναμετρήσεων δεν κέρδισε στη Μασσαλία απλά το δικαίωμα στην ελπίδα. Κέρδισε κάτι που του αξίζει μέσα από την πορεία του.

Είναι λίγες οι φορές που μια ελληνική ομάδα σε αυτή τη διοργάνωση μπορεί να καμαρώνει για την ισορροπία και την αγωνιστική παρουσία της. Και ο φετινός Ολυμπιακός το δικαιούται. Έστω και αν ξεκίνησε με δύο ήττες σε ισάριθμα ματς μπαίνοντας σε προθάλαμο… αποκλεισμού από τα πρώτα αγωνιστικά λεπτά της διοργάνωσης. Έστω και αν έχει βαρεθεί να μετρά… απόντες (λόγο των τραυματισμών). Έστω και αν η τύχη πολλές φορές ως τώρα του γύρισε την πλάτη. Αυτή η νίκη, μοιάζει με απονομή ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης. Και αυτό έχει αξία να το αναγνωρίσουμε τώρα. Τώρα που κανείς δεν ξέρει τι ακολουθεί.

Δεν υπάρχει κανένα ματς σε αυτά τα πρώτα πέντε που ο Ολυμπιακός να το έχασε από τα… αποδυτήρια. Που να μην το πάλεψε, παρά τα προβλήματα του. Που να μην το αντιμετώπισε ποδοσφαιρικά. Που να μην προσπάθησε να επιβάλλει το ρυθμό του στο χορτάρι. Που να μην διεκδίκησε τις πιθανότητες του.

Με την Μαρσέιγ στην πρεμιέρα πλήρωσε τους 5 μήνες αγωνιστικής αποχής. Με την Άρσεναλ στο Λονδίνο την ατυχία του. Με την Ντόρτμουντ στη Βεστφαλία, έστω και αν εκείνο το βράδυ υποχρεώθηκε να αλλάξει τερματοφύλακα πάλι έδωσε τη μάχη του. Μια ομάδα που την κέρδισε στο Φάληρο αποδίδοντας ποδόσφαιρο υψηλής ποιότητας.

Και την Τετάρτης; Ο Βαλβέρδε έχει οδηγήσει μαεστρικά. Σε αγωνιστικό αλλά και ψυχολογικό επίπεδο. Όταν στο 74΄με το ματς στο 0-0 ο προπονητής αλλάζει τον Χολέμπας με τον Φετφατζίδη και ετοιμάζει και τον Πάντελιτς, «ουρλιάζει» ότι θέλει να κερδίσει. Και αναφέρουμε αυτή τη λεπτομέρεια γιατί είναι ενδεικτική της προσέγγισης των πρωταθλητών στο ματς. Ας έλειπαν όλοι οι κεντρικοί χαφ, ας ήθελε η Μαρσέιγ στην ουσία έναν πόντο για να προκριθεί.

Ο Ολυμπιακός κέρδισε γιατί έπαιξε για να κερδίσει. Κέρδισε γιατί έκανε τη Μαρσέιγ να «ασφυκτιά» μέσα στο δικό της γήπεδο. Γιατί χτύπησε τη βασική γραμμή της άμυνας της. Γιατί ρίσκαρε να παίξει ένα ολόκληρο παιχνίδι χωρίς δεξιό χαφ. Κέρδισε γιατί το άξιζε. Και με βάση την ως τώρα παρουσία του αξίζει και να συνεχίσει φέτος στην Ευρώπη. Είτε στο Τσάμπιονς Λιγκ, είτε στο Europa. Άλλωστε μεταξύ μας, μπορεί κάποιος με σιγουριά να πει τι είναι… καλύτερο;