Ζητείται ηρεμία και… κέφι!

Νομίζω πως ότι και να πει κάποιος για τον αγώνα της ΑΕΚ με τη Μίλαν στην Ιταλία, δεν μπορεί να πει κάτι διαφορετικό,
από αυτό που βλέπουν όλοι στη φετινή ΑΕΚ. Με τέτοια ποσοστά ευστοχίας
δεν έχει καμία τύχη σε αγώνες τέτοιου επιπέδου και ειδικά με αντιπάλους σαν τη Μίλαν.

Αρκεί να σας θυμίσω ότι στο προ λίγων ετών 3-3 με τη Ρεάλ Μαδρίτης η ΑΕΚ έκανε έξι προσπάθειες στην εστία του Κασίγιας , πέτυχε τρία γκολ και πάλι δεν κέρδισε. Tην Τετάρτητο βράδυ λοιπόν η ομάδα του Λορέντσο Σέρα Φερέρ έκανε τις ευκαιρίες που της αναλογούσαν σ’ αυτό το ματς, αλλά καμία δεν κατέληξε στο πλεκτό.

Η άποψή μου είναι ότι το πρόβλημα είναι και ψυχολογικό, που θα μεγαλώνει όσο οι «κιτρινόμαυροι» δεν βρίσκουν το… δρόμο προς τα δίχτυα. Είναι θέμα εμπιστοσύνης των παικτών στους εαυτούς τους και πρέπει όσο το δυνατόν συντομότερα να… λύσουν τον γρίφο, γιατί κινδυνεύουν να μείνουν στην απ’έξω και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Πάντως υπάρχει και πρακτικό πρόβλημα ορισμένες στιγμές, καθώς με τον Λυμπερόπουλο έξω από τη περιοχή η ομάδα χάνει πολλή από την αποτελεσματικότητα της.

Πάντως αν και η ΑΕΚ είναι σε «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» η λύση δεν βρίσκεται στο τραγούδι του Νίκου Μακρόπουλου, αλλά σε συνετή και ήρεμη αντιμετώπιση των πραγμάτων από όλους. Διοίκηση, τεχνική ηγεσία, παίκτες, κόσμος, αλλά και –κάνοντας την αυτοκριτική μας- τύπος. Υπάρχει κάτι πάντως, που χρειάζεται περισσότερο από όλα στη φετινή ΑΕΚ: Κέφι. Δεν ξέρω τι σκέφτεται ο κάθε παίκτης την ώρα του αγώνα, αλλά εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω μία ομάδα κεφάτη.