Φέρτε πίσω τον Γιαννάκη

Επιτρέψτε και μία αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν για τους φίλους οι οποίοι δεν είναι υποχρεωμένοι να διαβάζουν συνέχεια. Η κατατεθειμένη άποψη για την εθνική τα τελευταία χρόνια είναι ότι έφερε τις δύο μεγαλύτερες επιτυχίες, έπαιζε όμως πολύ κακό μπάσκετ με βάση το ταλέντο της. Κούρασε, κρέμασε, που λένε και στην τηλεόραση.

Η πρόσληψη Καζλάουσκας αντί ενός Έλληνα τεχνικού όπως ο Φώτης Κατσικάρης για παράδειγμα, έγινε με το σκεπτικό να αλλάξουμε φιλοσοφία. Να παίξουμε πιο όμορφο επιθετικό μπάσκετ ώστε μαζί με τις νίκες να δώσουμε και κάτι παραπάνω. Παράλληλα επειδή βλέπουμε πως οι επιτυχίες ακόμα και στις μικρές εθνικές έρχονται με την σκληρή άμυνα, ήταν η ευκαιρία να παρουσιάσουμε το ταλέντο μας στην επίθεση. Γι αυτό και η γνώμη ήταν πολύ θετική. Βλέπετε ο Λιθουανός είναι ένας δάσκαλος του επιθετικού μπάσκετ αρκεί να θυμηθούμε την ταυτότητα που έδωσε σε έναν μέτριο Ολυμπιακό πριν από τρία χρόνια.

Το φιλικό με τη Λεττονία και αργότερα με την Σερβία έδειξε πως βαδίζουμε προς μία καινούργια ομάδα. Το κουμάντο στον Ζήση, τον Σπανούλη πολύ τρέξιμο, όλη η ομάδα πάνω κάτω και επιτέλους μετά από …πολλά χρόνια ένας αιφνιδιασμός που να μην προέρχεται από κλέψιμο αλλά από αμυντικό ριμπάουντ. Αίφνης μετά την ήττα κόντρα στην Σερβία, σαν κάποιος να γύρισε βίαια σελίδα.

Η εθνική στα τρία βράδια του Ακρόπολις, μετράμε ουσιαστικά μόνο τα δύο πρώτα αφού μετά λειτουργεί η κούραση, ήταν η ίδια ομάδα με το 2008 χωρίς τον Διαμαντίδη, τον Παπαλουκά, το Βασιλόπουλο, τον Τσαρτσαρή. Και βεβαίως σε αυτό το στιλ φάνηκαν, πολύ έντονα οι συγκεκριμένες απουσίες ιδιαίτερα των δύο πρώτωνως ιδανικοί σε χαμηλούς ρυθμούς και πολύπλευρη προσφορά.

Μόνο που υποτίθεται πως η Ελλάδα θα έπαιζε άλλο μπάσκετ στο οποίο είναι καλύτεροι ο Ζήσης με τον Σπανούλη. Ειρήσθω εν παρόδω με μεγάλη χαρά βλέπουμε ότι ο Νίκος Ζήσης παραμένει το πληρέστερο πακέτο μας σε γκαρντ παρά τη φιλότιμη προσπάθεια να τον εμφανίσουν κάποιοι γνωστοί κύκλοι (εδώ και δύο χρόνια) ως αργό, βαρύ, παρωχημένο.

Αν ο Καζλάουσκας θέλει γρήγορο λιθουανικού στυλ μπάσκετ τότε δεν μιλάμε για σοβαρές απουσίες. Αν όμως για κάποιο λόγο «πιέζεται» να γυρίσει στο στυλ επί θητείας Παναγιώτη Γιαννάκη τότε χωρίς Διαμαντίδη-Παπαλουκά δεν πάμε πουθενά. Ο Ομπράντοβιτς έδειξε το δρόμο, ως οφείλει ο κορυφαίος, πώς μία ομάδα μπορεί να πετύχει και χωρίς τον 3D. Τρέξιμο, πολλές επιθέσειςκαι ο Παναθηναϊκός τα σάρωσε όλα καλύπτοντας την ατυχία του τραυματισμού του Διαμαντίδη. Επειδή όμως ευτυχώς διαθέτουμε περισσότερες επιλογές από την Λιθουανία για παράδειγμα, αυτοί όταν λείπει ο Γιασικεβίτσιους παίζουν με τον Μαζούτις που θυμίζει πολύ τον μαχητικό Κώστα Μπεχλιβάνη του Μακεδονικού, τότε διερωτώμεθα: τι κάνουμε;

Όσο σημαντικοί και αν είναι οι απόντες μας δεν είναι ούτε Γιασικεβίτσιους, ούτε Σισκάουσκας, ούτε Κιριλένκο, δηλαδή αναντικατάστατοι.

Ο Καζλάουσκας και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος οφείλουν να πάρουν μία απόφαση κι ευτυχώς είναι ικανότατοι προπονητές με αποκρυσταλλωμένες απόψεις για το άθλημα. Ξεκινώντας από το οξύμωρο ότι η Ελλάδα θέλει να παίξει γρήγορο μπάσκετ με σουτ αλλά για πολλοστή φορά δεν κλήθηκαν οι δύο καλύτεροι σούτιγκ γκαρντ ο Βασιλειάδης και ο Διαμαντόπουλος(αμφότεροι μονίμως αποκλεισμένοι επειδή είναι αντιπαθείς στους γνωστούς …κύκλους) , είδαμε όμως σε δύο επίσημα φιλικά ένα στυλ επιθετικό, ελεύθεροκαι μετά στους επόμενους τρεις αγώνες πλακώσαμε στο ξύλο τους αντιπάλους.

Αν ο αυτοσκοπός είναι το μετάλλιο τότε πάμε να δείρουμε και όπου μας βγει με καλές πιθανότητες για μετάλλιο. Υποτίθεται πάντως ότι βαδίζουμε στην επόμενη ημέρα οπότε θέλουμε να κτίσουμε ομάδα και φιλοσοφία. Θυμίζουμε πως η πρωταθλήτρια Ευρώπης και δευτεραθλήτρια κόσμου ξεκίνησε να οικοδομείται στην Αττάλεια το 2001, απέτυχε το 2003, και το 2004 ενώ απέτυχε (με κάποια διαβάθμιση) το 2007 και το 2008. Οπότε γιατί πρέπει να φορτώσουμε με άγχος αυτά τα παιδιά;

Γιατί λοιπόν όλος αυτός ο πανικός; Ας αφήσουμε τους προπονητές και τα παιδιά να παίξουν το μπάσκετ τους και όπου μας βγάλει. Είναι ωραίο να βλέπεις τον Σπανούλη να αισθάνεται υπεύθυνος για κάθε επίθεση και ας κάνει λάθη. Είναι ωραίο που ο Μπουρούσης, ο Ζήσης, ο Φώτσης αισθάνονται ως οι πιο, μπασκετικά, νουνεχείς της παρέας. Μπράβο του Καλάθη που είναι ο εαυτός του από το πρώτο λεπτό ή ο Σχορτσιανίτης δείχνει επιτέλους σοβαρός στο παρκέ.

Μοναδικό ερωτηματικό εμφανίζεται ο Κώστας Κουφός. Οι πληροφορίες λένε ότι είναι γενικά διστακτικός πιθανώς έχοντας τη νουθεσία από την Γιούτα να μην ρισκάρει τραυματισμούς αν θέλει να παίξει με τους Τζαζ και για ένα νέο παιδί κάτι τέτοιο βαραίνει στις πλάτες. Το σημαντικό είναι ότι ήρθε πάλι και θα πρέπει να τον αγκαλιάσουν όλοι με τις όποιες ιδιαιτερότητές του.

Δεν θα γίνει, αλλά καλό θα ήταν να επιτρέψουν στον Καζλάουσκας να παίξει το μπάσκετ που θέλει χωρίς παρεμβάσεις από στόμα σε αυτί, με καθόδους στα αποδυτήρια και πίσω από τους πάγκους. Αφήστε τον ήσυχο κοινώς.

Διαφορετικά,ας επαναπροσλάβουν τον Παναγιώτη Γιαννάκη αφού γνωρίζει καλύτερα το μπάσκετ της δυνατής άμυνας, του αργού ρυθμού που θα φέρει άμεσα αποτελέσματα ασχέτως αν μας αρέσει ή όχι. Για να διασκεδάσουμε την στεναχώρια μας, αρέσει σίγουρα στους Ισπανούς.

Και μία σημείωση. Η διαιτησία στο τουρνουά Ακρόπολις θυμίζει κάτι από λιοντάρια-χριστιανοί. Σταματήστε τις επιδείξεις πατριωτισμού υπό το βλέμμα του Καίσαρα. Δεν βοηθάτε καθόλου τους παίκτες μας.