Η ΑΕΚ που δεν έχει Λουκάκου
Είναι το πρώτο ματς επί Χιμένεθ στο οποίο έπαιξαν καταλυτικό ρόλο οι απουσίες της ΑΕΚ. Θα μπορούσε να καθαρίσει το παιχνίδι με δυο και τρία γκολ, αν είχε στην ενδεκάδα τους Σκόκο και Λυμπερόπουλο. Ο Γιάννης Ξενάκης αξιολογεί την εμφάνιση απέναντι στην Άντερλεχτ του... wonderkid Λουκάκου.
Με την Άντερλεχτ, μια ομάδα καλογυμνασμένη (ως συνήθως), που ξέρει να ανεβάζει ταχύτητα και να σε παρασέρνει σε ξέφρενο ρυθμό, με ποιότητα στην ανάπτυξη παιχνιδιού αλλά πολύ χαμηλού επιπέδου αμυντικά, η ΑΕΚ θα μπορούσε να καθαρίσει το παιχνίδι με δυο και τρία γκολ, αν είχε στην ενδεκάδα δυο ποδοσφαιριστές. Τον Σκόκο και τον Λυμπερόπουλο.
Τον Αργεντινό για να χορέψει τους αστείους αμυντικούς της βελγικής ομάδας στο ένας εναντίον ενός και να προκαλέσει ρήγματα. Τον Λυμπερόπουλο για να παίξει με πλάτη, για να βγάλει τις πονηρές πάσες απέναντι σε μια άμυνα που έπαιζε πολύ ψηλά.
Είδαμε μια αρκετά καλή ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο. Όσο δηλαδή άντεχαν αυτοί που κλάταραν στο δεύτερο. Ο Λαγός και ο Γκέντσογλου πρωτίστως. Ο Λεονάρντο που είχε κάποιες σωστές επιλογές. Ο Καφές με τα τρεξίματα του. Ο Μανωλάς που μάρκαρε και περιόρισε τη δράση του πιο ταλαντούχου και χαρισματικού 17χρονου επιθετικού στον κόσμο. Για τον Λουκάκου το είχαμε διαπιστώσει και στο πρώτο ματς. Θα γεμίσει πολλές …βαλίτσες με χαρτονομίσματα η Άντερλεχτ όταν ωριμάσουν οι συνθήκες (δηλαδή ο παίκτης) για να τον πουλήσει.
Ένας τέτοιος πιτσιρικάς δεν μπορεί κάποια στιγμή να της κάτσει της ΑΕΚ; Ένα wonderkid που θα δείξει από τα 16 του ότι το έχει, ότι πρέπει να παίξει αμέσως στην πρώτη ομάδα, για να εξελιχθεί σε παίκτη παγκόσμιας κλάσης; Τηρουμένων των αναλογιών τέτοιος ήταν ο Παπασταθόπουλος. Παιδί-θαύμα στα 17 του. Που αν δεν ήταν αμυντικός, αλλά χαφ ή επιθετικός θα έκανε ακόμα μεγαλύτερο πάταγο. Κι έτσι όμως δεν είναι λίγο να σ’ έχει επιλέξει η Μίλαν για την άμυνα της. Λίγα είναι τα λεφτά που εισέπραξε η ΑΕΚ για την αξία και δυναμική του Παπασταθόπουλου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Να επανέλθω στα της Πέμπτης. Η ομάδα νομίζω ότι θα μπορούσε να αποφύγει την ισοφάριση. Φτηνό γκολ. Ο Λεζάρ ή Λεζεάρ ή όπως αλλιώς τον λένε, μακράν κορυφαίος του γηπέδου, τον πέρασε σαν σταματημένο τον Νταντόμο και ο Χιμένεθ όφειλε από το ημίχρονο να πάρει μέτρα, να κάνει κάποιες διορθωτικές κινήσεις για να περιορίσει αυτόν τον ξανθομάλλη που έφευγε σαν σαΐτα από τη δεξιά πτέρυγα της βελγικής ομάδας. Και ο Πατσατζόγλου στη φάση του γκολ απλώς παρακολουθούσε την μπάλα να περνάει μπροστά του.
Η αλήθεια είναι ότι ο Ισπανός δεν είχε λύσεις για να φρεσκάρει την ομάδα. Ο,τι είχε το έριξε για να διεκδικήσει κάτι καλύτερο επιθετικά και όχι για να θωρακίσει την ομάδα αμυντικά και να διασφαλίσει το Χ.
Έβαλε έναν Έντερ που όσο τον βλέπω να παίζει όπως την Πέμπτη και όπως στις προηγούμενες συμμετοχές, θα το λέω και θα το φωνάζω ότι εκτέθηκε ανεπανόρθωτα ο Μπάγεβιτς μ’ αυτή την επιλογή. Κι αν άλλοι τον πήραν στο λαιμό τους, δεν έχει καμιά σημασία, δικός του ήταν ο τελευταίος λόγος.
Έβαλε κι έναν Φροξυλιά, για τον οποίο υπάρχουν δυο “δυστυχώς”. Πρώτον, κάποιοι (μάλλον ανόητοι) αποδοκίμασαν τον πιτσιρικά διότι περίμεναν να δουν κανένα… Φετφατζίδη και δεν είδαν. Και δεύτερον, κάποιοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους με αποτέλεσμα να εκτεθεί δημοσίως την παραμονή του αγώνα ο προπονητής. Και οι “κάποιοι” για να μην αερολογούμε, έχουν ταυτότητα, ονοματεπώνυμο. Οι υπεύθυνοι στο ποδοσφαιρικό τμήμα, υπάλληλοι, διεκπεραιωτές ή… εμψυχωτές, που οφείλουν να παραδίδουν στον προπονητή τη σωστή λίστα ποδοσφαιριστών.
Πράγματι η ΑΕΚ όσο περνούσε η ώρα στο δεύτερο ημίχρονο έδειχνε να κρεμάει. Κι ας είχαν περισσότεροι απ’ αυτούς που έπαιζαν ελάχιστα ματς στα πόδια τους και άρα θα έπρεπε να είναι πιο φρέσκοι. Δεν πάει όμως έτσι. Για να έχει η ομάδα ρυθμό και τρεξίματα, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να παίζουν οι πρωτοκλασάτοι παίκτες της για να γίνει η διαφορά. Αν για παράδειγμα είναι μέσα ο Σκόκο με τον Λυμπερόπουλο, με μια ενέργεια τους μπορούν να δώσουν ώθηση σε όλη την ομάδα.
Το θετικό για την ΑΕΚ είναι ότι ακόμα ελπίζει ότι μπορεί να περάσει στην επόμενη φάση, αρκεί να μην χάσει στο Σπλιτ και να νικήσει στην Αθήνα μια Ζενίτ που 15 Δεκεμβρίου θα ευχόμαστε όλοι να βρίσκεται σε …χειμερία νάρκη. Οι Ρώσοι προκρίθηκαν και μαθηματικά, το πρωτάθλημα δεν το χάνουν με τίποτα, δεν θα είναι παράλογο να φέρουν στην Αθήνα αναπληρωματικούς και μικρούς.
Το μείζον όμως για την ΑΕΚ δεν είναι η Ευρώπη, αλλά το πρωτάθλημα. Να είναι κοντά στην κορυφή, μέσα στους στόχους. Ο Χιμένεθ που παραπονιέται για την κούραση και τους τραυματισμούς από τα απανωτά παιχνίδια, από δω και πέρα μέσα στο Νοέμβριο θα έχει μονάχα ένα ματς κάθε εβδομάδα. Ευκαιρία να δουλέψει πιο συστηματικά και να περάσει τα πράγματα που θέλει στην ομάδα. Να γυρίσουν οι τραυματίες (και να μην χάσει άλλους) για να βγουν πιο ασφαλή συμπεράσματα.
Και βέβαια μέχρι τον Δεκέμβριο να έχει κατασταλάξει για παίκτες που ενδεχομένως θα ζητήσει. Είναι χιλιοειπωμένο και καταντά μάλλον κουραστικό να υπενθυμίσουμε ότι η ΑΕΚ χρειάζεται ακραία μπακ και ακραίους μεσοεπιθετικούς καλύτερους απ’ αυτούς που έχει. Στόπερ κλάσης. Κι αν συνεχιστεί αυτό το βιολί με τον Ντιόπ, “μια παίζω και τρεις λείπω”, ενίσχυση και στον άξονα.
Στην επίθεση τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Σ’ ένα ακόμα ματς αποδείχτηκε ότι το δίδυμο Τζιμπούρ- Μπλάνκο είναι ο,τι πιο αταίριαστο κυκλοφορεί. Δεν κολλάει με τίποτα. Η ποιότητα, η κλάση, το ταλέντο, είναι ο Αλγερινός. Ο Αργεντινός σώζεται με την μαχητικότητα, το πάθος, το φιλότιμο. Στο ποδόσφαιρο όμως δεν φτάνει να είσαι μόνο μαχητής για να σταθείς σε υψηλό επίπεδο…
