Αθλητισμός και βία

Ο αθλητισμός ανθίζει μόνο σε ανεπτυγμένες χώρες, αλλά όμως καλλιεργείται σε όλες χωρίς το ανάλογο αποτέλεσμα. Παντού υπάρχει άποψη, αλλά το ερώτημα είναι ποια είναι η σωστή. Τα σπορ πέραν της άθλησης εμπεριέχουν τα πάντα, όπως μάρκετινγκ, ισχύ κλπ.

Οι έμποροι και ισχυροί του αθλητισμού – ανάλογα με οικονομικά συμφέροντα -επιβάλλουν στο κοινό αθλήματα προς παρακολούθηση και προσανατολίζουν τους ανυποψίαστους φίλαθλους που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τις μεθοδεύσεις, αλλά οι οποίοι αντιλαμβάνονται την δυσοσμία όταν αυτή υπάρχει.

Στις χώρες με υψηλό βιοτικό επίπεδο οι ανυποψίαστοι είναι λιγότεροι γιατί οι πολίτες αθλούνται και παρακολουθούν το αθλητικό θέαμα, με γνώση στον αθλητισμό και σεβασμό στην προσπάθεια γιατί έχουν γνωρίσει και τη νίκη και την ήττα.

Στην Ελλάδα η «άθληση» τείνει να γίνεται μέσω τηλεόρασης και ο περισσότερος κόσμος που λέει ότι ασχολείται με τον αθλητισμό είναι απλά παρατηρητής του αθλητικού θεάματος με τους περισσότερους νέους, να παρακολουθούν ομαδικά σπορ και κάποιους να έχουν χώρους εκτόνωσης τις κερκίδες ή τους δρόμους.

Στην αρχαιότητα όπου μέτραγαν τις Ολυμπιάδες με το όνομα του νικητή στο αγώνισμα του δρόμου, ήταν πολύ ανεπτυγμένα ως αθλήματα το παγκράτιο και η πυγμαχία. Στην σύγχρονη Ελλάδα η πυγμαχία, έχει καταδικαστεί στην συνείδηση των πολιτών και ελάχιστοι νέοι – κυρίως από οικογένειες χαμηλού βιοτικού επιπέδου – ασχολούνται με αυτή.

Ο άνθρωπος όμως (κυρίως όταν είναι νέος) έχει στην φύση του την επιθετικότητα και του βγάνει πολύ συχνά. Πρόσφατα είχαμε τις ομαδικές συγκρούσεις που προέκυψαν από ραντεβού με κατάληξη τον άδικο χαμό ενός νέου, που χτύπαγαν άνανδρα ομαδικά όσοι μπορούσαν.

Αν είχαν ασχοληθεί όλοι αυτοί με τον πραγματικό αθλητισμό, θα είχαν εκτονωθεί με νίκες αν ήταν δυνατοί ή θα γνώριζαν τι εστί ξυλοδαρμός που σημαίνει αναγνώριση του αντιπάλου και των αξιών.

Ακόμη και αυτοί οι χούλιγκαν θα μπορούσαν να ήταν ήρωες αν κατακτούσαν πυγμαχικές νίκες με την φανέλα του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού ή κάποιας άλλης ομάδας, ενώ τώρα αν και ξεκινάνε για τις συγκρούσεις ως παλικάρια, ντρέπονται μετά ακόμη και να εμφανιστούν, γιατί θα συληφθούν ως εγκληματίες.

Όσο ανύπαρκτη είναι η πυγμαχία στην χώρα μας τόσο ανεπτυγμένη είναι στις ΗΠΑ και δίνει διέξοδο στην εκτόνωση της ατίθασης και εκρηκτικής νεολαίας τους.

Αν δεν κατευθυνθούν οι νέοι προς τα σπορ δεν θα παύσουν οι συγκρούσεις. Ακόμη και αν σταματήσουν οι βιαιότητες, όσοι δεν ασχολούνται με τον αθλητισμό και μένουν ακούνητοι μπροστά στα ηλεκτρονικά παιγνίδια ή προσπαθούν να γίνουν αριστούχοι μαθητές, αργότερα θα βρεθούν αντιμέτωποι με πολλά προβλήματα υγείας.

Ασθένειες, όπως παχυσαρκία και μυωσκελετικά προβλήματα, είναι βέβαιο ότι θα τους συνοδεύουν γιατί γνωρίζουν όλοι ότι χωρίς εκγύμναση σωματικά αύριο θα είναι ασθενείς. Φυσικά και δεν γεννάται θέμα από κανέναν σήμερα για την ύπαρξη πνευματικής ασθένειας τουλάχιστον στους χούλιγκανς. Πρέπει να επισημανθεί από την άλλη πλευρά η υπερβολή και ο αποπροσανατολισμός από τον αθλητισμό των πολιτών με τα θέματα ντόπινγκ, που έχουν να κάνουν με τεράστια οικονομικά συμφέροντα.

Στο θέμα του ντόπινγκ, οι έμποροι των απαγορευμένων ουσιών, διαδίδουν ότι πρωταγωνιστής στον αθλητισμό χωρίς ουσίες δεν γίνεσαι, ενώ διάφορες υπηρεσίες έχουν βάλει χέρι στα χρήματα του αθλητισμού και έχουν συμπεριλάβει κάθε φάρμακο που κυκλοφορεί στα απαγορευμένα. Γεγονός πάντως είναι ότι και το ντόπινγκ και το αντιντόπινγκ ζουν από τα χρήματα του αθλητισμού.

Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν έλειψε η άσκηση των ανθρώπων παρά τις παρενέργειες που κατά καιρούς εμφανίστηκαν. Εδώ όμως υπάρχει τεράστια αδιαφορία για την άθληση στα σχολεία και εξακολουθεί η έλλειψη προβολής του αθλητισμού των νέων με αποτέλεσμα να μη διαμορφώνονται συνειδήσεις και να ξεπηδάνε χούλιγκανς, οι οποίοι απασχολούν την κοινωνία είτε με τις συγκρούσεις τους στους δρόμους είτε με τις φυλακίσεις τους.