Τώρα… κάτι έγινε
Μέχρι τώρα τονίζαμε ότι ο Ολυμπιακός είχε ένα πλεονέκτημα, το είχε κερδίσει στο γήπεδο μεν, αλλά στο τέλος της ημέρας δεν... έγινε τίποτα. Τώρα ο Παναθηναϊκός μέσα στο γήπεδο κατέκτησε το δικαίωμα να λέει πως ναι, κάτι έγινε. Ο Τάσος Μαγουλάς σχολιάζει τον πρώτο τελικό των πλέι-οφ και ο Γιάννης Νάτου γράφει... όσα δεν έδειξαν οι κάμερες (videos).
Με μία νίκη σε τέσσερις αγώνες; Με μία νίκη που του δίνει πλεονέκτημα έδρας, που τον βάζει επικεφαλής, που του προσφέρει τον αέρα της ομάδας η οποία δεν αγχώθηκε ΠΟΤΕ σε σειρά με εξαίρεση το 2002 (όταν έχασε τον πρώτο αγώνα στους ημιτελικούς από τον Ολυμπιακό και τη σειρά).
Δεν παίζουν μπάσκετ ούτε η παράδοση, ούτε οι τίτλοι, αλλά οι παίκτες στο παρκέ. Όταν όμως στην μία ομάδα ξεχειλίζει η σιγουριά κι ας παίζει μέτρια και στην άλλη που αγωνίζεται το ίδιο μέτρια, μπαίνει η αμφιβολία τότε υπάρχει προβάδισμα.
Ο Παναθηναϊκός πέτυχε πάλι, με ένα σουτ ουσιαστικά του Φώτση, να σβήσει μία ολόκληρη σεζόν του Ολυμπιακού. Δεν είναι άδικο για τους κυπελλούχους αφού το γνώριζαν ότι αυτή την στιγμή στη… ζούγκλα υπάρχει βασιλιάς τον οποίο αμφισβήτησαν αλλά ο δρόμος προς την εκθρόνιση είναι μακρύς και…. απανδόχευτος. Ιδιαίτερα όταν το λιοντάρι δεν έχει καμία διάθεση να φύγει.
Θεωρίες; Πράξη. Ο Ομπράντοβιτς πήρε μία εμφατική προσωπική νίκη απέναντι στον Ίβκοβιτς, μία ρεβάνς αν θέλετε που ισοφαρίζει καταρχάς τις δύο ήττες στο πρωτάθλημα. Η διαχείριση του αγώνα ήταν εξαιρετική ιδιαίτερα το πεντάλεπτο με τους τρεις ψηλούς και τα ποσταρίσματα του Καϊμακόγλου τα οποία δεν αντιμετώπισε ο Ολυμπιακός πράγμα που προκαλεί απορία. Πήρε από τον Μάριτς τις… αδυναμίες του Μπουρούση και στο τέλος, μετέφερε το δικό του περυσινό πρόβλημα, στον… δάσκαλο: ο Ίβκοβιτς με τον αγώνα στην κόψη του ξυραφιού επέλεξε να πάει με τους τρεις πλέι μέικερ κι έχασε. Ένα σχήμα που δεν λειτουργεί, δεν…λειτούργησε. Οι νίκες του Ολυμπιακού ήρθαν διαφορετικά μέχρι τώρα και η αλλαγή πλάνων τους καταδίκασε.
Πολύς κόσμος των “ερυθρολεύκων” τα βάζει με τον Παπαλουκά, οι περισσότεροι φίλοι των “πρασίνων” αποθεώνουν τον Διαμαντίδη. Υπάρχει ένας αστερίσκος. Εννοείται πως ο Παπαλουκάς χρωστάει στην ομάδα του ένα μεγάλο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Όχι πεντάλεπτα και τρίλεπτα, αλλά ένα μεγάλο παιχνίδι. Μόνο που είδαμε έναν Ολυμπιακό ο οποίος στην ώρα της κρίσης παίζει με το ένστικτο και ότι βγει. Ο Παπαλουκάς με την υπερβολή που τον ακολούθησε, δεν ήταν ποτέ τέτοιος αθλητής.
Όντως ο Διαμαντίδης έχει εκπληκτικούς αριθμούς, μπορεί όμως να πετάει την μπάλα στον αέρα και θα ξέρει ότι εκεί θα κινείται ο Μπατίστ ή ο Μάριτς ή ο …Πάρης. Θα μπορεί να κάνει στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα το …ένα δύο με τον Καλάθη ή να εμπιστευτεί το σουτ του Φώτση. Όλα αυτά είναι ΟΜΑΔΑ.
Τί γίνεται από εδώ και πέρα; Αν ο Παναθηναϊκός κάνει το 2-0 η σειρά δεν γυρνάει. Έχει κατακτήσει το δικαίωμα ο πρωταθλητής Ευρώπης να μην αμφισβητείται. Με όσα έχουμε δει σε τέσσερα παιχνιδιά οι διαφορές είναι μικρές και θεωρητικά και το 2-0 ανατρέπεται, και το 2-1, και το 1-1. Θεωρητικά. Όταν όμως η ίδια θεωρία …πέφτει στις εξετάσεις εδώ και πέντε χρόνια, ε, θεωρείται …sos πια. Σιγουράκι που λένε.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να συγχαρούμε τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό για το υπέροχο θέαμα που μας προσέφεραν. Ειλικρινά, ο Μπάμπης Χολίδης θα πρέπει να συγκινήθηκε από τις αναμνήσεις ελληνορωμαϊκής πάλης. Μπράβο τους που ξοδεύουν 20 εκατομμύρια ευρώ ο καθένας για να βλέπουμε το αθλιότερο μπάσκετ της υφηλίου. Λογικά το Φλαμουρτάρι-Χειμάρα θα είναι καλύτερο. Συγνώμη αλλά δεν γίνεται πια το ξυλίκι, η σύγχυση στο μυαλό, ο πανικός, να ονομάζεται ευφυής τακτική.
Να συγχαρούμε τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό διότι βλέποντας το ΠΑΟΚ-Άρης, με πολύ χειρότερους παίκτες, καταλάβαμε γιατί τα ντέρμπι της Θεσσαλονίκης μας … υποχρέωναν κάποτε να δούμε μπάσκετ και γιατί τα ντέρμπι της Αθήνας κάθε χρόνο αποτελούν… μπασκετοδιώκτη.
Tα highlights του πρώτου ημιχρόνου
Τα τελευταία λεπτά του αγώνα:
