Μια απ’ τα ίδια

Να ‘μαστε πάλι εδώ. Στο ίδιο έργο θεατές. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σ’ ένα ριμέικ έργων και ημερών της αλήστου μνήμης τετραετίας 1996-2000. Με περισσότερο θράσος μάλιστα, αν αναλογιστούμε ότι ο Παναθηναϊκός είναι πλέον εκτός στόχων!

Εκτός… Εκτός κι αν ο διαιτητής Μπριάκος απελευθερώθηκε χθες από το υπόγειο που κρατιόταν φυλακισμένος τα τελευταία έξι χρόνια και κανείς δεν του είπε -κατά το γνωστό ανέκδοτο- ότι τελείωσε ο πόλεμος και το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι κάτω από ζυγό!

Ή μήπως είναι; Και δεν ήταν ο Μπριάκος σε υπόγειο, αλλά όλοι εμείς είμαστε σε θάλαμο εικονικής πραγματικότητας και νομίζουμε ότι παρακολουθούμε το εκσυγχρονισμένο ποδόσφαιρο της Superleague;

Μεμονωμένο περιστατικό θα πει ο «ψύχραιμος παρατηρητής» της αντίπερα όχθης.

Μεμονωμένο περιστατικό η ροχάλα του Μπούσι, την οποία ουδείς εκ των τεσσάρων διαιτητών είδε;

Μεμονωμένο περιστατικό η παράσταση ύβρεων και υβριστικών χειρονομιών του Μπούσι, μετά το γκολ της ισοφάρισης;

Μεμονωμένο περιστατικό το πέναλτι που ανακάλυψε ο Μπριάκος στις καθυστερήσεις;

Μεμονωμένο περιστατικό το εν ψυχρώ χτύπημα στον Νίνη;

Όσο μεμονωμένο ήταν και το πέναλτι του Έμπεντε, που δεν είδε ο διαιτητής του πρώτου γύρου, θα προκαλέσει πλέον το τέρας της ψυχραιμίας, χωρίς βέβαια να μπει στον κόπο να αναρωτηθεί, πότε ήταν η τελευταία φορά που διαιτητής ρέφαρε δικό του λάθος ή λάθος προηγουμένων, σε παιχνίδι του «αιωνίου» αντιπάλου…

Την ίδια ώρα που ο Παναθηναϊκός επιχειρεί να ξεριζώσει μια λάθος νοοτροπία εντός του ποδοσφαιρικού του τμήματος, εξακολουθεί να παρακολουθεί αγέρωχος την νοοτροπία μιας ολόκληρης διαιτητικής γενιάς, να τον υποτιμά και να τον αντιμετωπίζει ως ελάχιστο ποδοσφαιρικό μέγεθος.

Γι αυτό και έχω την εντύπωση ότι το υστερόγραφο της βραδινής του ανακοίνωσης, έχει και στοιχεία αυτοκριτικής. Ιδιαίτερα εκεί που αναφέρεται στα ετεροχρονισμένα δάκρυα…

Υ.Γ.: Για το αγωνιστικό μέρος θα τα πούμε προσεχώς…