Μείναμε μετεξεταστέοι…
Ωραία. Και τι καταλάβατε; Δεκαπέντε μέρες χωρίς πρωτάθλημα ήμασταν και όπως αποδείχθηκε περίπου στις 20:50, μετά το τέλος των αγώνων δηλαδή, τίποτε δεν άλλαξε. ‘Η καλύτερα, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, που λέει και το τραγούδι.
Αλλαξε κάτι; Όχι. Είδαμε κάποια βελτίωση; Σε καμία περίπτωση. Οπότε το συμπέρασμα είναι ένα: Αντε να τελειώνει να ησυχάσουμε και να ασχοληθούμε με τα καλοκαιρινά μας μπάνια. Γιατί αυτά έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το δύσμοιρο ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι μια τραγική διαπίστωση, αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Αυτοί που το κατάντησαν έτσι, ας κάθονται να καμαρώνουν για το δημιούργημά τους. Ξύλο, κόκκινες, φτυσίματα, προκλήσεις, αντικείμενα, διαιτησία. Φτου κι από την αρχή.
Τα ομόλογα ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Το ίδιο και το ναυάγιο του Sea Diamond. Από την Δευτέρα, τα δελτία ειδήσεων βρήκαν καινούργιο θέμα. Το ξύλο των ποδοσφαιριστών μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αφορμή τα τραγελαφικά και συνάμα απαράδεκτα γεγονότα στο Αγρίνιο, στην αναμέτρηση του Παναιτωλικό με την Ηλιούπολη.
Από’κει και πέρα, το αντικείμενο που δέχθηκε ο Σάββας Θεοδωρίδης στο κεφάλι από κάποιον ανεγκέφαλο, έρχεται να επιβεβαιώσει για μία ακόμη φορά πως ο Ελληνας δεν αλλάζει.
«Είμαι φίλαθλος της ΑΕΛ, καταδικάζω το θλιβερό γεγονός και αισθάνομαι ντροπή που με τον τρόπο αυτό αμαυρώνεται το όνομα της ΑΕΛ και γενικότερα η πόλη μας. Αγαπάμε το ποδόσφαιρο και την ομάδα μας και τους φιλοξενούμενους πρέπει να τους δεχόμαστε μέσα σε αθλητικά πλαίσια, αυτή εξάλλου είναι και η προσπάθεια της διοίκησης από την αρχή. Επιτέλους πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα ΠΑΙΧΝΙΔΙ». Το κείμενο που διαβάσατε το έστειλε αναγνώστης του contra.gr αργά το βράδυ της Κυριακής.
Ελα, όμως, που ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν σκέφτονται όλοι το ίδιο. Εδώ κάποιοι ανεγκέφαλοι έβριζαν την ώρα που οι παίκτες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού κρατούσαν ενός λεπτού σιγή για τον νεκρό οπαδό των «πράσινων». Τι να λέμε τώρα… Και είναι οι ίδιοι που αύριο, μεθαύριο θα αντιδράσουν όταν κάποιοι βρίσουν τους νεκρούς του Ολυμπιακού.
Τέλος πάντων. Τι κρατάμε από την 27η αγωνιστική; Γιατί κάτι πρέπει να κρατήσουμε. Κρατάμε τη διαιτησία του Μπριάκου, τον Μπούσι της Καλαμαριάς, την ΑΕΚ των πέντε γκολ και του χατ-τρικ του Λυμπερόπουλου και τον διαφαινόμενο υποβιβασμό του Ηρακλή. Τα κρατάμε, τα μελετάμε και πετάμε αυτά που δεν χρειαζόμαστε. Αν και αυτά που δεν θέλουμε είναι ανακυκλώσιμα προϊόντα και θα τα ξαναδούμε.
Δεν γίνεται ρε παιδιά. Πρέπει να έχεις σοβαρό πρόβλημα μυωπίας για να δεις πέναλτι στο πέσιμο του Χαλαουάνι. Πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος για να καταστρέφεις ένα παιχνίδι πετώντας μπουκάλι σε παράγοντα της φιλοξενούμενης ομάδας. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον απαράδεκτος να φτύνεις έναν αντίπαλο και λίγο αργότερα να δηλώνεις με αρκετή δόση ειρωνείας πως στενοχωρήθηκες που αποβλήθηκε. Πρέπει να είσαι ψυχολογικά άρρωστος για να συνεχίζεις να παρακολουθείς ελληνικό πρωτάθλημα μετά τα όσα γίνονται.
Μείναμε μετεξεταστέοι. Ξανά. Και θα μείνουμε πολλές φορές γιατί είναι τόσο απλό κι όμως ακούγεται περίπλοκο. Δεν θέλουμε να αλλάξει τίποτα. Αυτό το πρωτάθλημα θέλουμε να έχουμε, αυτό το θέαμα θέλουμε να παρακολουθούμε και κυρίως αυτό το επίπεδο θέλουμε να διατηρούμε. Όλα τα’άλλα είναι λόγια βερεσέ.
Μείναμε μετεξεταστέοι και θα τα πούμε τον Σεπτέμβρη. Εκεί όπου θα κληθούμε να δώσουμε εξετάσεις στο νέο πρωτάθλημα. Και θα καταλήξουμε στις ίδιες συζητήσεις.
