Ο Πανόπουλος δεν μαθαίνει από τα λάθη του

Ωστόσο, το μέτρο ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Και η αλήθεια είναι ότι ο Χρήστος Πανόπουλος έχει χάσει προ πολλού την αίσθηση του μέτρου στον τρόπο που επιλέγει ή αντικαθιστά τους προπονητές στην ομάδα του. Φέτος, για παράδειγμα, εμπιστεύτηκε την κρίσιμη, για κάθε ομάδα, διαδικασία της προετοιμασίας στον άγουρο Νίκο Κεχαγιά αλλά μετά τα πρώτα ανεπιτυχή αποτελέσματα του έδωσε τα παπούτσια στο χέρι.

Επελέγη στη θέση του ο έμπειρος και μπαρουτοκαπνισμένος Παράσχος ο οποίος αποτέλεσε επίσης παρελθόν αφού δεν κατάφερε να αποκομίσει τον αριθμό των πόντων που προφανώς είχε στο μυαλό του ο μεγαλομέτοχος. Αβυσσος το μυαλό του Πανόπουλου (και του κάθε Πανόπουλου που δραστηριοποιείται στο χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου). Αλήθεια, τι ακριβώς περίμενε από τον προπονητή του; Να μπει μέσα στο γήπεδο και να σκοράρει αυτός; Να διδάξει στους παίκτες του τα βασικά του παιχνιδιού; Πως κάνει κάποιος κοντρόλ και πάσα στα τρία μέτρα; Τι ήθελε τέλος πάντων;

Σε κάθε περίπτωση, συμπεραίνεται ότι τα αφεντικά των ελληνικών ομάδων δεν μαθαίνουν ούτε από τα δικά τους λάθη, ούτε από τα λάθη των συναδέλφων τους. Το 2008 ο Σπανός έσπευσε να αντικαταστήσει τον (όντως υπερτιμημένο) Ογιος δίνοντας τα κλειδιά του μαγαζιού του στον (επίσης υπερτιμημένο) Κάμπος. Ακόμα το φυσάει και ακόμα δεν έχει κρυώσει. Εκείνη η κίνησή του “ανταμείφθηκε” με τον υποβιβασμό του Ατρομήτου στη Β’ Εθνική. Πέρυσι ο Χριστοβασίλης απομάκρυνε τον Παράσχο, πειραματίστηκε με τον Αναστόπουλο, στο ίδιο έργο θεατές οι Ηπειρώτες (υποβιβασμός).

Και είναι πραγματικά να απορεί κανείς: Πιστεύουν πραγματικά ότι η αντικατάσταση του προπονητή είναι το φάρμακο δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν; Δεν έχουν τι να κάνουν και παίρνουν αποφάσεις για να δείξουν απλά ότι αφεντικό έχει πυγμή; Η απλώς πρόκειται για μία κίνηση που κρύβει τις δικές τους αδυναμίες; Η λογική λέει ότι η τρίτη εκδοχή είναι αυτή που βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια.

Υπάρχουν βέβαια και φορές που η αντικατάσταση του προπονητή φαντάζει (και είναι πράγματι) απαραίτητη. Ο Παναθηναϊκός, ας πούμε, το 2006 δεν είχε κανένα μέλλον με τον Μπάκε μέσα στα πόδια του. Ο Κετσπάγια πέρυσι είχε χάσει κάθε έρεισμα μέσα στα αποδυτήρια. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και άλλες περιπτώσεις. Τα προβλήματα αρχίζουν όμως όταν η εξαίρεση γίνεται κανόνας, όταν η υπερβολή βασιλεύει, όταν η προεδρική επιλογή υπερισχύει της ποδοσφαιρικής λογικής.

Η απόλυση του Παράσχου (ή τέλος πάντων η από κοινού λύση της συνεργασίας του Ελληνα τεχνικού με την Ξάνθη) έλαβε χώρα την ημέρα που ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον συμπλήρωνε 24 χρόνια στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ωραία σημειολογία. Αλλά αν ρωτήσετε Ελληνα παράγοντα, θα σας πει ότι εδώ είναι Ελλάδα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γι’ αυτό και τώρα η Ξάνθη θα ψάξει για προπονητή “γνώστη της ελληνικής πραγματικότητας”. Δηλαδή αναλώσιμο, ανασφαλή, που θα μπορεί να πεταχθεί από το παράθυρο με την πρώτη ευκαιρία για να δείξει το αφεντικό πυγμή…