Πιο παράξενο κι από παράξενο
Κατά ένα περίεργο τρόπο η νίκη του Ολυμπιακού στο Αλκαζάρ έχει διαστάσεις, που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Ο Λάζαρος Μουρκάκος εξηγεί το γιατί και σχολιάζει.
Αν ήταν όλα νορμάλ θα μιλούσαμε για μια νίκη εντός… προγράμματος. Ο Ολυμπιακός, ακόμα και χωρίς Γκαλέτι και Αβραάμ Παπαδόπουλο, είναι σε θέση να νικήσει την Λάρισα, πόσο μάλλον όταν η Θεσσαλική ομάδα δείχνει αυτή την στιγμή πιο προβληματική από ποτέ. Από την στιγμή όμως που στο ελληνικό ποδόσφαιρο η λογική πολύ εύκολα μπορεί να πάει… περίπατο, δεν θα πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη το ειδικό βάρος που έχει για τον Ολυμπιακό η κατάκτηση των τριών πρώτων βαθμών (άσχετο με τον Ολυμπιακό αλλά μια ήρθε η κουβέντα περί νορμάλ κατάστασης, σε ποιο άλλο γήπεδο ευρωπαϊκής χώρας θα μπορούσε οπαδός να μπει στο γήπεδο, να πιάσει από τον λαιμό παίκτη, να του ρίξει χαστούκι και το ματς να διεξαχθεί σαν να μην τρέχει τίποτα;).
Ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε την Κυριακή το βράδι ενώ όλη την μέρα, και μετά το ναυάγιο της μεταγραφής του Φερναντίνιο οι οπαδοί του έβραζαν. Ολα όσα ακούγονταν στους ραδιοφωνικούς σταθμούς από αγανακτισμένους φίλους της πειραϊκής ομάδας είχαν… φτάσει και στο Αλκαζάρ. Για μια ομάδα που δεν ενισχύεται, για μια ομάδα που θα πάει ξυπόλητη στα αγκάθια στο Τσάμπιονς Λιγκ, σας θυμίζουμε τα πιο …ανώδυνα, από αυτά που ακούστηκαν. Είχε προηγηθεί και η εικόνα της ομάδας στο ματς με την Σέριφ, το σύνθημα για τον Ολυμπιακό που αλλιώς τον ονειρεύονται οι οπαδοί του, δεν ήθελε και πολύ να αποκτήσει ειδικό βάρος το ματς στο Αλκαζάρ.
Αν είχαμε την μαγική ικανότητα να κάνουμε… ψυχογράφημα στη νίκη του Ολυμπιακού, θα διαπιστώναμε ότι στο Αλκαζάρ το γκολ του Λεονάρντο και η γκολάρα του Μαρέσκα έδιωξαν ένα απίστευτο άγχος των ερυθρολεύκων. Ολοι καταλαβαίνουμε το κλίμα που θα είχε δημιουργηθεί σήμερα στον Πειραιά αν η ομάδα δεν έφυγε με τους τρεις βαθμούς από το Αλκαζάρ.
Σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο ο Ολυμπιακός διατήρησε ορισμένα πολύ καλά στοιχεία, όπως ότι δεν δέχθηκε γκολ σε πέμπτο επίσημο ματς αλλά είδαμε και κάποια άλλα, που δεν είχαμε διαπιστώσει μέχρι τώρα. Ο Ζαϊρί από τα δεξιά και ο Λεονάρντο από τα αριστερά έκαναν μοντέρνα δουλειά. Εβγαλαν φάσεις, τέλειωσαν φάσεις, ο Βραζιλιάνος με επιτυχία, ο Μαροκινός ήταν και άτυχος (στην φάση του δοκαριού) αλλά και επιπόλαιος (σε άλλη στιγμή του ματς όταν έπρεπε να πασάρει στον Ντιόγκο και προτίμησε να σουτάρει).
Εξαιρετικός ήταν ο Μαρέσκα. Ο Ιταλός πέτυχε πανέμορφο γκολ, απέδειξε ότι το μεγάλο του προσόν είναι η αίσθηση του χώρου και όταν ανεβάσει τον δείκτη της φυσικής του κατάστασης, θα… παρασύρει με την απόδοση του όλη την ομάδα.
Στα αξιοσημείωτα είναι ότι σε τρίτο ματς μακριά από το Καραϊσκάκη ο Ολυμπιακός παίρνει νίκη με τον ίδιο… τρόπο. Να ξεκινήσουμε με το σκορ, το αγαπημένο 2-0 , αφού αυτό είναι το σκορ και στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις αλλά και στο Αλκαζάρ. Δεκτή η ένσταση ότι θα πρέπει να δούμε την αντίδραση του Ολυμπιακού με πιο δύσκολους αντιπάλους αλλά από την στιγμή που έχουμε το δικαίωμα να κριτικάρουμε αυτά που βλέπουμε και όχι αυτά που θα έρθουν, να σταθούμε στην αγωνιστική σοβαρότητα της ομάδας, ακόμα και σε χρονικά σημεία όπου η απόδοση δεν είναι σε υψηλά επίπεδα.
Υ.Γ 1. Κατά καιρούς μιλάμε για την “γύμνια” των μεγάλων ομάδων για να βγάλουμε συμπεράσματα για την ποιότητα του ελληνικού ποδοφαίρου. Ταπεινή μου άποψη είναι ότι κριτήριο αποτελεί η εικόνα της επαρχίας. Και όταν βλέπεις τόσα χάλια σε μια ομάδα που διαχρονικά αποτελούσε ελπίδα, τι να περιμένεις. Η χειρότερη Λάρισα των τελευταίων ετών…
Υ.Γ 2. Πολύ σωστή η ατάκα του δημοσιογράφου που δέχτηκε την… παρατήρηση του Κετσπάγια για το γεγονός ότι έκανε ερώτηση για τις μεταγραφές, χωρίς να επικεντρωθεί στα συγχαρητήρια για τη νίκη. Οντως δεν είμαστε εδώ για να δίνουμε συγχαρητήρια, αλλά μήπως εμείς συνάδελφοι έχουμε δώσει δικάιώματα για να μας αντιμετωπίζουν έτσι; Ακούω ρεπορτάζ ομάδων σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και όλοι μιλάνε με ένα στυλ: “Θα κάνω αυτή την μεταγραφή, θα πάρουμε αυτόν τον παίκτη”. Σα να είμαστε κομμάτι της ομάδας. Είναι μετά να μην σου ζητάνε να δίνεις συγχαρητήρια στις νίκες και να κλαις στις αποτυχίες. Και η απορία μου είναι, δεν υπάρχει ένας καθηγητής δημοσιογραφίας, από τους πολλούς που έχουμε, όπως διαπιστώνω από τις φωτογραφίες πολλών συναδέλφων να εντάξει αυτό το θέμα στην …διδασκαλία του.
Διαβάστε επίσης:
(link:248547)Ο Λάζαρος Μουρκάκος γράφει για το “ναυάγιο” (και) της περίπτωσης Φερναντίνιο που προκαλεί ερωτηματικά(/link)
