Ο Ολυμπιακός δεν έχει το… μάτι της τίγρης

Στην αθλητική δημοσιογραφία υπάρχει αυτό που λέμε “επετειακό κείμενο”. Το κείμενο που κάποιοι από εμάς έχουν την συνήθεια να γράφουν κάθε χρόνο, διατηρώντας αναλλοίωτη την ουσία και το περιεχόμενό του, αλλάζοντας ίσως μόνο κάποιες λεπτομέρεια.

Όταν γίνεται για παράδειγμα η κλήρωση των ομίλων του Champions League, γράφεται το κείμενο που κάθε χρόνο λέει πως “δεν υπάρχουν καλές και καλές κληρώσεις, το σημαντικό στο μίνι-πρωτάθλημα των έξι αγωνιστικών είναι να μην χάνεις” και αραδιάζει τα παραδείγματα των προηγούμενων ετών. Υπάρχει επίσης το κείμενο για τα προκριματικά της Εθνικής, που λέει οτι “το σημαντικό είναι μην κάνεις γκέλα στα ματς με τις μικρές ομάδες κι αυτό είναι το όπλο της Εθνικής τα τελευταία χρόνια”, ή το κείμενο που τα καλοκαίρια λέει “πόσο σημαντικό είναι να γίνουν οι μεταγραφές νωρίς και να είναι όλοι οι παίκτες παρόντες στην προετοιμασία”.

Ουδείς (;) αναμάρτητος, όλοι μας θα το έχουμε κάνει κάποια στιγμή. Κάποιοι λιγότερο, κάποιοι σε λογική συχνότητα, κάποιοι περισσότερο, σε βαθμό που ακόμα κι ο αναγνώστης με την χειρότερη μνήμη να μπορεί να πει “ρε συ, αυτός τα ίδια γράφει κάθε χρόνο τέτοια εποχή”.

Το δικό μου “επετειακό κείμενο” αφορά τη σύνδεση του Final Four με τους τελικούς της A1. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν το έχω ξεχειλώσει και το έχω γράψει πάρα πολλές φορές, αλλά θυμάμαι πως είναι πάνω από δύο και σίγουρα έχω επαναλάβει την άποψη πολλές φορές στο ραδιόφωνο.

Δεν είναι καμιά τρομερή σοφία, λέει τα εξής απλά: δεν γίνεται να κάνεις εκτίμηση για τους τελικούς της Α1 αν δεν έχει πρώτα ολοκληρωθεί το Final Four. Κι αυτό γιατί το παρελθόν λέει πως όταν υπάρχει ελληνική συμμετοχή, είναι πολλά τα παραδείγματα που η έκβαση του Final Four επηρέασε αυτήν των ελληνικών playoff.

Πάντα συνηθίζω να ξεκινάω τα παραδείγματα από το 1993. Ο ΠΑΟΚ τότε πήγαινε τρένο, εκτροχιάστηκε στο Final Four του ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός τον περίμενε με άγριες διαθέσεις στον ημιτελικό, πήρε την πρόκριση και το πρώτο πρωτάθλημα της εποχής Ιωαννίδη. Το 1994 και οι δύο αιώνιοι έφυγαν πληγωμένοι από το Τελ Αβίβ κι ήταν χάλια όταν επέστρεψαν για να αντιμετωπίσουν τον ΠΑΟΚ. Ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε στον ημιτελικό από τον Δικέφαλο και ο Ολυμπιακός χρειάστηκε μία από τις ιστορικές διαιτητικές σφαγές για τον νικήσει στον 5ο τελικό. Το 1996 ο Παναθηναϊκός πήγε μόνος στο Παρίσι κι επέστρεψε αγκαλιά με την κούπα και το μυαλό στα σύννεφα. Όχι τυχαία, δεν έχασε μόνο το πρωτάθλημα, αλλά γνώρισε και την ιστορική συντριβή του 73-38.

Τα παραδείγματα φτάνουν μέχρι και τη σύγχρονη εποχή, αλλά δεν νομίζω πως χρειάζεται να συνεχίσω. Το κείμενο δεν γράφτηκε αναλυτικά φέτος, αλλά η ουσία του νομίζω πως επιβεβαιώθηκε ήδη και φέτος, ανεξαρτήτως του τι θα γίνει στην συνέχεια των τελικών. Ο Ολυμπιακός γύρισε θριαμβευτής απ’το Λονδίνο, με ένα ιστορικό repeat. Οι περισσότεροι παίκτες του δεν πάτησαν απλώς την κορυφή της Ευρώπης, αλλά σήκωσαν την κούπα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Θέλεις-δεν θέλεις, αδειάζεις. Ακόμα και να μην φτάσεις στο άλλο άκρο, αυτό της επανάπαυσης, είναι σίγουρο πως μια τέτοια επιτυχία σου στερεί σκληράδα, συγκέντρωση, προσήλωση, αποφασιστικότητα. Για να μιλήσουμε με όρους Ρόκι Μπαλμπόα, πότε είχαν οι ερυθρόλευκοι το μάτι της τίγρης; Στα δύο ματς του Λονδίνου ή σ’αυτά των τελικών;

Αντιθέτως, είναι σαφές πως στο διάστημα της ερυθρόλευκης ευφορίας, ο αντίπαλος ετοιμαζόταν. Το μυαλό στο πράσινο στρατόπεδο δεν ήταν διασπασμένο σε χαρές και πανηγύρια, ήταν όλο συγκεντρωμένο στους τελικούς, στην ανατροπή, στην επανάκτηση των σκήπτρων. Προετοιμασία για τη μάχη και ταυτόχρονη ενίσχυση, έστω και την τελευταία στιγμή, ώστε το οπλοστάσιο να είναι κατάλληλο όταν θα έρθει η ώρα.

Η ταπεινή μου ματιά λέει πως το ψυχολογικό κομμάτι είχε τη ίδια επίδραση σ’αυτό το 2-0 με όσα επισημαίνουν οι πιο καταρτισμένοι συνάδελφοι, δηλαδή την άμυνα του Παναθηναϊκού, την απουσία του Λο, το δίδυμο Γκιστ-Λάσμε, τον κομβικό Κάρι, την “εξαφάνιση” Πρίντεζη-Παπανικολάου, την βιασύνη και “τσαπατσουλιά” των ερυθρόλευκων επιθέσεων. Ακόμα κι ο εκνευρισμός που βγάζουν στο παρκέ οι παίκτες του Ολυμπιακού, στο μυαλό μου συνδέεται με όσα συζητήσαμε στο κομμάτι: είναι πάντα δύσκολο να διαχειριστείς μια κατάσταση όπου έχεις βρεθεί να παλεύεις για κάτι που πριν θεωρούσες εύκολο ή ακόμα και δεδομένο.

Οι πράσινοι έχουν δικαίως τρία ματς-μπολ, οι ερυθρόλευκοι βρίσκονται δικαίως με την πλάτη στον τοίχο. Η λογική λέει πως την Τετάρτη θα βρουν τον τρόπο να μειώσουν σε 2-1 και μετά μένει να δούμε κατά πόσο ο Ολυμπιακός θα βρει τρόπους να φέρει την σειρά ξανά στο ΣΕΦ και πως θα συμπεριφερθεί ο Παναθηναϊκός σε must-win συνθήκες στο 4ο παιχνίδι.

Αλλά, πόση σημασία έχει πια. Οι φετινοί τελικοί έχουν ήδη περάσει στην ιστορία ως οι τελικοί των βρισιών, των απειλών και του τραμπουκισμού. Όπως κι οι παλαιότεροι έχουν περάσει στην ιστορία ως αυτοί των ξεκάλτσωτων παικτών, των ψυγείων που έπεσαν στο γήπεδο, των ακρωτηριασμών, των απειλών, των εκρήξεων δίπλα σε πάγκους και πολλών άλλων πραγμάτων, που δεν θυμάμαι τώρα, αλλά σίγουρα θυμάστε εσείς.

And so the story goes.