Άρης-Ολυμπιακός 0-2: Fair play εις βάρος του θεάματος

Η διαφορά του Ολυμπιακού έναντι όλων των υπολοίπων ομάδων του πρωταθλήματος είναι πολύ μεγάλη. Ο αγώνας με τον Άρη ήταν ακόμα μια αγγαρεία για τους πρωταθλητές, οι οποίοι αναγκάζονται να αντιμετωπίζουν αντιπάλους που δεν μπορούν να παράξουν ούτε μία ποδοσφαιρική φάση. Πιθανόν οι προπονήσεις στο Ρέντη έχουν πολύ μεγαλύτερο ανταγωνισμό απ’ όσο οι αγώνες με τέτοιους αντιπάλους.

Ο ουραγός Άρης δεν μπόρεσε σε καμία περίπτωση να είναι ένας σοβαρός και ανταγωνιστικός αντίπαλος για το μέγεθος του Ολυμπιακού.

Εξαίρεση στην τραγική ποδοσφαιρική εικόνα των “κίτρινων” πρώτον ο Τάτος, ο οποίος με αξιοζήλευτο πάθος, για δανεικό παίκτη, προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο με συμπαίκτες που αδυνατούν να κάνουν τα αυτονόητα. Και δεύτερον ο Αγκάνθο, η παρουσία του οποίου θυμίζει ότι υπάρχει παίκτης που μπορεί να υποδεχτεί την μπάλα όταν του έρχεται σωστά.

Ο Άρης παραπαίει

Αν σκιαγραφήσουμε την ομάδα της Θεσσαλονίκης με ποδοσφαιρικούς όρους, πρόκειται για το απόλυτο κενό. Λευκή κόλλα. Μηδέν. Υπάρχουν έντεκα ποδοσφαιριστές που απαρτίζουν μία ομάδα, μπαίνουν στο γήπεδο, ο κόσμος τους χειροκροτεί, τους εμψυχώνει και όταν αρχίζει ο αγώνας τελειώνει η ποδοσφαιρική μαγεία.

Ασύνδετη, χωρίς σχέδιο, κανέναν αυτοματισμό, άμυνα με έντονο βλέμμα, κενά σε άξονα και πλάγια ταυτόχρονα, αργή ανάπτυξη, έλλειψη ταχύτητας, αδυναμία κατοχής μπάλας, μηδενική κάθετη ανάπτυξη χαρακτηρίζουν τον Άρη σε όλη την περίοδο. Τα ίδια και με τον Ολυμπιακό , ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τους κενούς χώρους στην περιοχή του Διούδη, πέτυχε δύο εύκολα τέρματα και τελείωσε τον αγώνα.

> Σχηματισμός 4-2-3-1

> Άμυνα στον χώρο(;) σε όλο το πλάτος

> Μεγάλες αποστάσεις στην ζώνη έξω από την περιοχή , ανάμεσα στους παίκτες και στην διάταξη μπρος – πίσω

> Αδυναμία αντιμετώπισης καταστάσεων 1 vs 1

> Αδυναμία παρακολούθησης των κινήσεων του Ντομίγκεζ – Μασάδο – Κάμπελ και Βάις

> Αδυναμία σωστής ανάπτυξης παιχνιδιού

> Αδυναμία εφαρμογής επιθετικού πλάνου

> Στατικότητα παικτών

> Αδυναμία πίεσης για να αλλάξει τον ρυθμό του αγώνα

> Αδυναμία αλληλοκαλύψεων στην άμυνα με αποτέλεσμα τα overlap των παικτών του Ολυμπιακού να δημιουργούν υπεραριθμία στους χώρους του γηπέδου

> Η τραγική εικόνα του ΑΡΗ δεν αφήνει και πολλές ελπίδες να σωθεί από τον υποβιβασμό. Δεν έχει κερδίσει ακόμα εντός έδρας, κάτι που αν συνέβαινε σε άλλη ομάδα ήδη θα την είχαμε υποβιβάσει, η βαθμολογική του συγκομιδή είναι ελάχιστη και οι ανταγωνίστριες ομάδες κερδίζουν και ανοίγουν την διαφορά από την τελευταία θέση.

Σημ. Η πολύ κακή πορεία του ΑΡΗ στερεί από έναν ποιοτικό παίκτη, τον Τάτο, την προσπάθεια του να βρίσκεται στους εκλεκτούς του Σάντος για το Μουντιάλ. Μία μετακίνησή του, μέσω δανεισμού, σε άλλη ομάδα πιο ανταγωνιστική, θα ήταν μία καλή λύση για να προκαλέσει τον ομοσπονδιακό τεχνικό να τον δει καλύτερα.

Ο Ολυμπιακός μας στερεί το θέαμα

Με τη διαφορά από το δεύτερο στους οκτώ βαθμούς, αλλά στην ουσία χωρίς ανταγωνιστή για τον τίτλο, ο Ολυμπιακός πρέπει να επιλέξει να προσφέρει θέαμα ανεξαρτήτως αποτελέσματος και αντιπάλου.

Στο “Κλ. Βικελίδης” το fair play για περίπου 60 λεπτά του παιχνιδιού ήταν μία χαμένη ευκαιρία για περισσότερο θέαμα και τέρματα. Έφταναν 8 λεπτά συμμετοχής για τον Ιμπαγάσα στα 37 του για να δείξει ότι η πάσα στο ποδόσφαιρο γίνεται με το μυαλό και όχι με τη δύναμη.

Κατά τ’ άλλα ο Μίτσελ διάλεξε από την πληθώρα των ποιοτικών παικτών του μία ενδεκάδα με πολύ ταχύτητα στην επίθεση, σίγουρη κατοχή και μεταφορά της μπάλας από τους δύο επιθετικούς χαφ, έκλεισε με ατομικό μαρκάρισμα τον Τάτο, πάνω του ο Σάμαρης, και με διεμβολιστές από τα πλάγια προς την περιοχή, Κάμπελ και Βάις έσπασε την οποιαδήποτε αντίσταση του Άρη.

> Σχηματισμός 4-3-3

> Κατοχή μπάλας και έλεγχος ρυθμού

> Επιθέσεις με κάθετο παιχνίδι

> Overlap Τόρες και Χολέμπας για να βγαίνουν οι πλάγιες επιθέσεις

> Ανακοπή επιθετικών πρωτοβουλιών σε πρώτο χρόνο και άμεση επανάκτηση της μπάλας στο πρώτο ημίχρονο, συμπαγής ζώνη έξω από την περιοχή για να υποχρεώσει τον αντίπαλο σε ανούσιο παράλληλο παιχνίδι στο δεύτερο

> Σχέδιο για δημιουργία καταστάσεων 1 vs 1

> Συνεχή αλληλοκάλυψη σε όλους τους χώρους της άμυνας

> Μηδενισμός του ρίσκου σε σετ παιχνίδι

Ο Ολυμπιακός έχει φτάσει στο σημείο να νικάει στο πρωτάθλημα με απόδοση του 50% σε σχέση με τις δυνατότητες των παικτών του. Η έλλειψη σοβαρού αντιπάλου είναι φανερή.