“Μόνο στην Ελλάδα”

Για “ματς παλαιμάχων” που είπε κι ο Νιόπλιας μετά, φυσιολογικό ήταν ο γερουσιαστής Κατσουράνης να παίζει τον Μπέκενμπαουερ κι ο έτερος γερουσιαστής, ο Καραγκούνης, να παίζει τον Ματσόλα! Ο τρίτος, ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, και εδώ ξεφεύγουμε απ’ την πλάκα, έπαιζε τον εαυτό του. Όχι τον καλό. Τον τρέχοντα, αγνώριστο εαυτό του. Τον πολύ εύκολο, στο να εξηγηθεί γιατί είναι αγνώριστος. Και γιατί, βάζοντάς του τον Σιμάο δίπλα, “είναι που είναι” απογίνεται…

Πλάκα-πλάκα, δίχως αυτούς, δίχως τον Κατσουράνη να ωθεί τα πράγματα από πίσω, και τον Καραγκούνη να παίρνει τη σκυτάλη και να τα προωθεί απ’ τον δικό του ζωτικό χώρο προς τον τελικό προορισμό τους, ο Παναθηναϊκός “δεν κέρδιζε” στο Περιστέρι ποτέ! Κι είναι, εδώ, ένα πρώτο σοβαρό ερώτημα. Σε ποιο άλλο πρωτάθλημα μπορείς, με τρεισήμισι παίκτες (μη λέω και πολλούς…) σε καλή μέρα, να κερδίζεις εκτός έδρας παιγνίδι;

Η απάντηση είναι το κλισέ. “Μόνο στην Ελλάδα”. Το δε ερώτημα, υπερβαίνει τον Παναθηναϊκό. Διότι με τρεισήμισι, ή κάπου τόσους, παίκτες σε καλή μέρα νίκησε ο Ολυμπιακός στις Σέρρες. Νίκησε ο Αρης, στην Καβάλα. Νίκησε ο ΠΑΟΚ, στο Παγκρήτιο. Θα νικήσει η ΑΕΚ, αύριο-μεθαύριο, κάπου. Στην Ελλάδα, φυσικά το ‘χουμε λύσει… και αυτό το θέμα. «Ετσι κάνουν οι μεγάλες ομάδες».

Ένα βολικό επιχείρημα. Οσο και αφελές. Να μη πιάσουμε τα τοπ πρωταθλήματα. Να κατεβούμε στα πιο κοντινά. Ας πάει, στην Πορτογαλία, η Μπενφίκα με τρεισήμισι παίκτες να κερδίσει στις Αζόρες. Ας πάει, στο Βέλγιο, η Αντερλεχτ να κερδίσει στο Κόρτραϊκ. Ας πάει, στην Ουκρανία, η Ντινάμο Κιέβου να κερδίσει στο Λβιφ. Με τρεισήμισι παίκτες, τρία θα φάνε και θα πουν κι ευχαριστώ.

Δεν είμαι εις θέσιν να γνωρίζω τι φοβήθηκε τόσο πολύ ο Δώνης, κι έστρεψε την πυξίδα της ομάδας του αλλού. Μια ομάδα που είναι σεσημασμένη για τον προσανατολισμό της. Να κερδίζει, με το να παίζει. Μεταλλάχθηκε σε μια διαφορετική ομάδα. Κατέβηκε να παίξει, μήπως και κλέψει. Αλλ’ ας πούμε, Ατρόμητος είναι, και ουραγός μάλιστα, Παναθηναϊκό έχει απέναντι, ερχόμενο απ’ τη νίκη στο ντέρμπι, άντε… δεκτόν.

Η επόμενη ερώτηση είναι, τι φοβήθηκε τόσο πολύ ο Δώνης και δεν το γύρισε (όχι… απ’ το 20’, σύμφωνοι, δεν είναι ούτ’ ο κυρ-Νίκος ούτε Αγγελος!) έστω απ’ το 46’ σε δύο καθαρούς κυνηγούς. Το διάστημα 1’-45’ ήταν υπεραρκετό για να έχει γίνει κατανοητό πως δύο κυνηγοί, να πρεσάρουν τους δύο στόπερ του Παναθηναϊκού (ιδίως τον Κατσουράνη) στο κατέβασμα της μπάλας, “τελείωναν” την ανάπτυξη του Παναθηναϊκού. Κανονικούς κεντρικούς μέσους, ο Παναθηναϊκός δεν είχε. Πλάγιους μπακ, ν’ ανεβοκατεβαίνουν, δεν είχε.

Εάν ο Ατρόμητος έκλεινε και τους σέντερ-μπακ, πώς θα έφτανε η μπάλα στους 3+1 μπροστά; Από ποιους κι από πού; Θα επιστρατευόταν η “γνωστή” αναχρονιστική διαδικασία, να γυρίζει ο Καραγκούνης έξω απ’ την περιοχή για να πάρει τη μπάλα απ’ τα χέρια του Τζόρβα! Και θα ξηλωνόταν, αυτομάτως, όλο το προτσές. ‘Η θα “έπαιζε” ο Παναθηναϊκός, όπως στο α’ ημίχρονο κατά του Ολυμπιακού, με τα βολέ του Τζόρβα. Και θα ‘βαζαν και τον Πλεσί, επειδή είναι ψηλός, να “φτάνει” πρώτος σ’ αυτά. Να κλαις…

Με δύο κυνηγούς, ο Δώνης θεμελίωνε ένα ξεκούραστο 0-0 και συγχρόνως ενίσχυε και τις πιθανότητές του στο 1-0. Για τις οποίες πιθανότητες, ένα άλλο αναπάντητο μυστήριο είναι τι είδε κι απέσυρε τον εκρηκτικό κι απρόβλεπτο Καμαρά. Λίγο πριν, ο Καμαρά είχε κάνει στον ανοιχτό χώρο ένα “σχέδιο” στον Κατσουράνη, που το πρόλαβε μεν οριακά ο Τζόρβας, όμως υπενθύμιζε πως ο Αφρικανός περιφέρεται, εκεί γύρω, σαν απειλή.

Σε μερικά λεπτά, ως εκ θαύματος η απειλή εξέλιπε. Στη θέση της απειλής, προσήλθε στον αγωνιστικό χώρο το ευκολάκι-Περόνε. Εσκασε, ο Καμαρά, από κούραση; Δεν προέκυψε. Να πεις ότι κυνήγησε μία μπάλα, ή δύο, και φάνηκε ότι του σώθηκαν τα κουράγια, μάλιστα. Αλλά… δεν. Το βέβαιον, εν συνεχεία, ήταν ότι εάν ο “Μπέκενμπαουερ” έτρωγε γκολ απ’ τον slow motion Περόνε, θα ‘ταν για να κόβει το ποδόσφαιρο.

Σε τέτοιες δουλειές, του προπονητή σε μια ποδοσφαιρική ομάδα που εγώ συνηθίζω να την παραλληλίζω με τη δουλειά του διευθυντή σε μια εφημερίδα, κακό δεν είναι να “πεθαίνεις”. Κανείς και πουθενά δεν είναι αιώνιος. Αλλ’ είναι καλύτερο να “πεθαίνεις” με τις ιδέες σου. Με τις δικές σου επιλογές και με τα δικά σου, ενδεχομένως, λάθη. Δεν σου βγήκαν, αντίο. Αλλ’ είναι τα δικά σου. Το… άλλο σύστημα είναι το χειρότερο.

Ισχύει για τον Δώνη, κατά βάσιν. Αλλά και με τον Νιόπλια, να καταθέσω τη διαίσθησή μου, δεν το βλέπω το πράγμα να τραβάει. Μου είναι εντελώς δυσδιάκριτο, έως ύποπτο, σε τι στ’ αλήθεια αποσκοπούσε όλος αυτός ο post-game “πανικός”. Ενας, κατά την εκτίμησή μου, τεχνητός πανικός. Την ατάκα για τους “παλαίμαχους”, τη θεωρώ αυθόρμητη. Αλλά την “παρέμβαση Αντωνίου”, όχι. Δεν ήταν, ουδέποτε είναι, τυχαία. Εν τη ρύμη, να πεις. Ηταν, ξεκάθαρα, προμελετημένη. Αυτό, όταν ο Παναθηναϊκός, παίζοντας έτσι όπως έπαιξε, είχε δημιουργήσει μες στην αντίπαλη περιοχή τις πιο πολλές “καταστάσεις γκολ” από κάθε άλλη φορά!

Κι όταν τα πολύ δύσκολα, υποτίθεται, πέρασαν. Με την ομάδα να ‘ναι στις εντυπώσεις (για την ουσία του παιγνιδιού της) αρκετούς “πόντους” πίσω, αλλά στη βαθμολογία να ‘χει γαντζωθεί, κατόπιν όλων αυτών, στο μόλις -1…