Πέφτει μόνο αν τον ρίξεις

Είτε μέταλλο το λένε, είτε προσωπικότητα, είτε καρδιά πρωταθλητή. Τα δημοσιογραφικά κλισέ σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολλά, αλλά ταυτόχρονα ταιριαστά για τους “πράσινους”. Όχι ότι οι “ερυθρόλευκοι” δεν διαθέτουν τα κότσια που απαιτεί ένας τίτλος απέναντι στον “αιώνιο”. Κάθε άλλο μάλιστα και μειοψηφία είναι πλέον όσοι διαφωνούν. Δείχνουν έτοιμοι οι παίκτες του Ίβκοβιτς να αποκαθηλώσουν τον πρωταθλητή. Σε άλλες εποχές άλλωστε δεν υπήρχε περίπτωση να επιστρέψουν (πάλι) από το -16 (63-47) και να φτάσουν ένα χαμένο τρίποντο, επιλογή που χρεώνεται ο Σπανούλης, από την επανάληψη του θριάμβου στην Πόλη και -όπως εξελίσσεται η σειρά- πιο κοντά από ποτέ στον εγχώριο τίτλο.

Για να πατήσουν ωστόσο την κορυφή του ελληνικού μπάσκετ μετά από κάμποσα χρόνια, θα πρέπει να ξεπεράσουν την αυτοθυσία των αντιπάλων τους εκείνων που δεν αποδέχονται την ήττα. Των παικτών εκείνων του “τριφυλλιού” που θα σκαρφιστούν οτιδήποτε, θα κάνουν τα πάντα για να παραδώσουν τον Παναθηναϊκό πρώτο και άφθαρτο στην επόμενη ημέρα, αφού -όπως και ‘χει- ένα τεράστιος κύκλος κλείνει την άλλη εβδομάδα για την πιο πετυχημένη ομάδα της 15ετίας στην Ευρώπη.

Ο Διαμαντίδης, ο Γιασικεβίτσιους και ο Μπατίστ έχουν γραμμένο στο DNA να καθορίζουν τη μοίρα τέτοιων αγώνων, αγώνων που κρίνονται στο ένα σουτ, στη μικρή λεπτομέρεια, ακόμη και στα λάθη διαιτητών. Ο Καϊμακόγλου πάλι μπολιάστηκε με τον καιρό. Δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για ν’ αφήσει σε άλλους τον άχαρο ρόλο του συμπληρωματικού και δικαίως να χριστεί πρωταγωνιστής. Κέρδισε πανάξια τόσο το χρόνο συμμετοχής του όσο και την ενεργή συμμετοχή του σε κάθε παιχνίδι.

Στο ερώτημα πάντως ποιος έχει πλέον το προβάδισμα μετά το 1-1 στο ΟΑΚΑ, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι ο Ολυμπιακός βρίσκεται λίγο πιο κοντά στο φίνις. Γιατί μολονότι μάχες κατακτήθηκαν με αυτοθυσία, οι πόλεμοι όχι. Χρειάζονται όπλα και τακτική. Τούτη την περίοδο, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες ο Ίβκοβιτς φαίνεται να διαθέτει περισσότερες επιλογές και παίκτες που εκτελούν τα πλάνο του πολύ πιο αξιόπιστα από το αντίστοιχο του Ομπράντοβιτς. Ο “Ζοτς” πασχίζει να βάλει τους δικούς του στο κλίμα, αλλά έχει αργήσει και αναγκάζεται να πορεύεται με τους υπόλοιπους επτά – οκτώ. Αν είναι και τόσοι, κάτι που φυσικά σε μια σειρά αγώνων κοστίζει.

ΥΓ. Η κουβέντα για τη διαιτησία είναι εκ νέου μεγάλη. Κάθε φορά αυτό συμβαίνει. Πολλά τα φάουλ, έτσι το αποφάσισαν οι τρεις διαιτητές από την αρχή, αρκετά εξ αυτών υπερβολικά. Ο Διαμαντίδης όντως πατάει τη γραμμή μετά την τελευταία επαναφορά, προηγουμένως όμως δεν έχει μετρήσει δικό του καλάθι. Φάσεις θα βρεθούν εκατέρωθεν, λάθη έγιναν αναμφισβήτητα, τουλάχιστον όμως υπήρξε, κατά τα φαινόμενα (στο μυαλό του Γκόντα ή του Πηλοΐδη δεν είμαστε) ισορροπία σφυριγμάτων.