Ο -ένας με το χώμα- Ζιλμπέρτο

Η συνολική αξιολόγηση του ποδοσφαιριστή απ’ την ίδια την ομάδα του, όταν πρόκειται η αξιολόγηση να οδηγήσει σε κάτι σοβαρό, σε πρόταση ανανέωσης συμβολαίου ή σε πρόωρη λύση συμβολαίου κ.λπ., δεν νοείται να γίνεται με κριτήριο τη φόρμα. Γιατί τότε, κάθε… ένα μήνα η αξιολόγηση θ’ αλλάζει. Η φόρμα έρχεται, παρέρχεται, επανέρχεται.

Η αξιολόγηση νοείται να γίνεται επί των χαρακτηριστικών, και μόνον, του ποδοσφαιριστή. Διότι αυτά, πάντοτε θα ‘ναι εκεί. Το άλλο που υπεισέρχεται, είναι να έχει η ομάδα την ικανότητα να σταθμίσει το “ακόμη πόσο”. Θα μπορεί ο ποδοσφαιριστής να υποστηρίξει ένα συγκεκριμένο πλάνο παιγνιδιού. Εάν, φυσικά, υπάρχει πλάνο. Εάν υπάρχει και προπονητής που θα ‘ναι και αύριο σίγουρα στον πάγκο, για να δουλεύει επάνω στο πλάνο.

Η φόρμα δημιουργεί τις εντυπώσεις της στιγμής. Και οι εντυπώσεις, την πίεση. Πάρ’ τον, διώξ’ τον, φέρ’ τον, άσ’ τον. Αυτές τις ημέρες, το νούμερο-ένα παράδειγμα είναι ο ένα-με-το-χώμα Ζιλμπέρτο Σίλβα.

Τον Απρίλιο ήταν έως επιτακτικό, ο Παναθηναϊκός να τον κρατήσει με επέκταση συμβολαίου. Μη γίνει το έγκλημα, και χαθεί. Τον Οκτώβριο έγινε έως επιτακτικό, να τον αφήσουν το καλοκαίρι να φύγει. Μη γίνει το έγκλημα, και μείνει. Το πράγμα άγεται και φέρεται, επειδή ο Παναθηναϊκός είν’ ένας οργανισμός καταδικασμένος να άγεται και να φέρεται, προς τα δω ή προς τα κει, ανά μήνα! Αν όχι, ανά εβδομάδα.

Στην Αρσενάλ, όταν ο Βενγκέρ καλώς ή κακώς αποφάσισε πως ο Ζιλμπέρτο Σίλβα (όπως το είχε αποφασίσει και για μια σειρά άλλους παίκτες πρώτης γραμμής, απ’ τον Ανρί και τον Πιρές ως τον Βιεϊρά) του “τελείωσε”, το έκανε με σκεπτικό. Βάσει πλάνου. Οχι βάσει φόρμας, ή ντεφορμαρίσματος.

Η ταπεινή γνώμη μου είναι ότι ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, 34 ετών, στην Ελλάδα έχει άλλα δύο καλά χρόνια… για την πλάκα του. Ετσι όπως είναι. Στην ηλικία που είναι. Και εφόσον δεν υπάρχουν, πια, στην ατζέντα του τα σούρτα-φέρτα στην Εθνική Βραζιλίας. Παίζουν άνετα ο Ρονάλντο κι ο Κατσαμπής, ο Νεμπεγλέρας, αν θέλετε ο Δέλλας κι ο Λυμπερόπουλος, και δεν μπορεί ο Ζιλμπέρτο Σίλβα; Να γελάσει κανείς, ή να καγχάσει; Δύο χρόνια, αρκεί φυσικά η διαχείρισή του να ‘ναι η φυσιολογική.

Πώς τον βάζεις, πού τον βάζεις, πότε τον βάζεις, τι του ζητάς. Το κυριότερο, με ποιούς γύρω-γύρω τον βάζεις να παίξει. Το απολύτως καίριο. Οι άμεσοι συμπαίκτες. Εδώ, δεν χωράνε ισοπεδωτικοί επαγγελματισμοί. Αφού είναι επαγγελματίας, και παίρνει πολλά, άρα υποχρεούται να παίζει (και σιγά μη τον ρωτήξουμε, με “ξ” παρακαλώ, κιόλας!) με παρτενέρ… όποιον να ‘ναι.

Οχι, παλληκάρια. Δεν πάει έτσι. Κάποτε η Nova είχε πάρει, αλλά μετά τους απείλησε η ΕΡΤ και (ενώ τα είχαν πληρώσει) τ’ άφησαν, τα τηλεοπτικά δικαιώματα του EURO 2008. Συμφωνήσαμε, σε μια one-off συνεργασία για τα ματς. Τότε μου τηλεφώνησε, λοιπόν, ο Λάμπης Ταγματάρχης. Να ρωτήσει, επειδή ακριβώς έφτιαχνε το πρόγραμμα και ελάμβανε την ορθή πρόνοια να δένουν οι συμπαίκτες, εάν με κάποιον απ’ όλους τους άλλους σχολιαστές του γκρουπ πίστευα πως το δίδυμο δεν θα ‘ταν λειτουργικό. Του απάντησα ότι, κατά την κρίση μου, μπορούσα να συν-μεταδώσω με όλους πλην ενός. Οχι επειδή ο ένας δεν είναι καλός (είναι, και πολύ καλός μάλιστα) στη δουλειά του. Αλλ’ επειδή, μονάχα, δεν θα έβγαζε το πράγμα χημεία. Θα ‘ταν κακό για μένα, για τον άλλον, για το κανάλι, για τον θεατή. Ετσι γίνεται, στις συνεργασίες. Και το ποδόσφαιρο είναι, κατ’ εξοχήν, πεδίο συνεργασίας.

Ως πριν… δυο-τρία ματς, Ζιλμπέρτο Σίλβα ήταν ο Κατσουράνης. Αίφνης, 31 ετών, “δεν μπορεί να τρέξει”. Οπότε, το ένα-κόμμα-τέσσερα σε κλειστό τετραετές είναι πάρα πολλά και να δούμε τι θα γίνει. Απ’ τον Κατσουράνη, και αφού παραλάβαμε τον Ζιλμπέρτο Σίλβα, μάνι-μάνι (…μέσω Λούις Γκαρσία) φτάσαμε στον Γκοβού. Ενας πλήρης εφοδίων ποδοσφαιριστής, τεχνικά και τακτικά άρτιος, απ’ τον οποίον το μόνο που λείπει είναι ο ρυθμός των παιγνιδιών, τίποτε άλλο. Να απεμπλακούμε, ει δυνατόν τον Ιανουάριο κιόλας!

Ολα, στην τύχη. Στην παρόρμηση της στιγμής. Δεν γίνεται. ‘Η μήπως ο τρέχων ξαφνικός ήρωας Χριστοδουλόπουλος δεν ήταν εντελώς “στην τύχη” ότι δεν τον έδιωξαν, επειδή δεν βρέθηκε κανείς πρόθυμος να τον περιμαζέψει, το καλοκαίρι; Αλλά κι απέναντι, όσο “ξαφνικά” ανέτειλε το αστέρι-Μιραλάς, άλλο τόσο αβάδιστα είναι που πάει να γίνει μονομιάς παλτό ο Ριέρα! Ο δε Ρόμενταλ, ξεχάστε το(ν), έχει ήδη γίνει.

Ενα παρήγορο υπάρχει, σε όλο αυτό. Οτι σιγά-σιγά ο παρορμητικός μεν Ελληνας, τουλάχιστον μαθαίνει να είναι αυστηρός στην κρίση του, όχι με τον ντόπιο άμαχο πληθυσμό, με τον Βύντρα και με τον Μαρίνο, αλλά με τους ακριβούς ξένους.

Πέρυσι τον Δεκέμβριο στο Τορίνο, στο 1-4 της Γιουβέντους απ’ τη Μπάγερν, την άλλη μέρα το πρωί απ’ την ιταλική εφημερίδα κατάλαβα (αυτό το) ένα πράγμα. Εσκιζαν, όχι τον Ντελ Πιέρο που έχουν βαρεθεί να τον βλέπουν, όχι τον Τρεζεγκέ που είχαν βαρεθεί να τον βλέπουν, ούτε τους Λεγκροτάλιε και τους Μαρκίζιο και τους Τζοβίνκο. Αλλά… προνομιακά τον Ντιέγκο και τον Φελίπε Μέλο!