Περιμένοντας τον Διαμαντίδη
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να χαρείς έναν αγώνα μπάσκετ. Η νίκη, η αγωνία αλλά να μην ξεχνάμε μία πολύ ιδιαίτερη παράμετρο του σπορ: το θέαμα. Καλή η πάσα στο οργανωμένο πικ εν ρολ, αλλά η ασσίστ που βγάζει ο Μπανκς στον Λάσμε στο πρώτο ημίχρονο, ανάμεσα σε δύο παίκτες, σε σηκώνει από την καρέκλα.
Και δεν κάθεσαι καθόλου όταν βλέπεις τον κάπως στρουμπουλό γκαρντ, να βγάζει τόνους ενέργειας, να αλλάζει την ροή του αγώνα και μετά από το σερί να δείχνει τα ελάχιστα γραμμωμένα μούσκουλά του στους πάντες. Fun καλοί μου φίλοι, fun.
Είναι μία πραγματικά ωραία αλλαγή να εμφανίζεται ένας τύπος από το… πουθενά και να κάνει σταυρωτές, να παίρνει παράτολμες επιλογές, να πανηγυρίζει σαν…άνθρωπος και όχι ρομπότ. Ο Μάρκους Μπανκς φερνει έναν καινούργιο αέρα και η αίσθηση που δημιουργεί είναι ότι μετά από χρόνια, από τον Ρόντνεϊ Μπιούφορντ, έρχεται . Κάτι διαφορετικό, μία ευχάριστη αλλαγή με παίκτες οι οποίοι έρχονται από πολύ πιο υψηλό επίπεδο και θα πρέπει να παίξουν στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Με τον Μπιούφορντ δεν έπαιρνες ευρωπαϊκά…
Μην βιαστείτε να πείτε ότι «ο Μπιούφορντ κάρφωνε αλλά δεν παίρναμε ευρωπαϊκά», διότι το μπάσκετ δεν μπορεί να είναι μόνο οι τίτλοι. Ένα μεγάλο μερος ναι, αλλά είναι αναγκαίο να βλέπουμε το κάτι παραπάνω ιδιαίτερα τώρα που οι ομάδες μας δεν μπορούν μοιράζουν χρήματα δεξιά και αριστερά.
Το πρακτικό σκέλος λέει ότι ο Πεδουλάκης βρήκε αυτό που ήθελε πολύ ο…Διαμαντίδης: έναν άνθρωπο να αποσπά την προσοχή από πάνω του. Δεν είναι εύκολο να ερμηνεύσεις το πως αντιμετωπίζει την φετινή χρονιά ο ηγέτης του Παναθηναϊκού, αλλά φαίνεται ότι αισθάνεται πολύ πιο άνετα να μην αποτελεί το κέντρο της επίθεσης.
Ο αλτρουϊσμός που τόσο βοήθησε τον Παναθηναϊκό να θριαμβεύει τα τελευταία χρόνια, παραλίγο να καταστρέψει το φετινό εγχείρημα. Τώρα, με τον Μπανκς να βελτιώνεται από αγώνα σε αγώνα ο Πεδουλάκης διαθέτει αυτόν που θα αλλάζει τον ρυθμό θα κάνει το κάτι παραπάνω, θα βοηθάει την ομάδα να παίζει ένα διαφορετικό μπάσκετ. Πιο γρήγορο, με περισσότερη κίνηση κι επιτέλους ελάχιστα προβλέψιμο. Δεν σημαίνει βεβαίως ότι θα έρθουν οι τίτλοι και οι θρίαμβοι από τον άλλο μήνα.
Με Καπόνο το ταβάνι…
Τα κενά συνεχίζουν να υπάρχουν όπως και η έλλειψη πληθώρας επιλογών. Αν τελικά έρθει ο Καπόνο για να παίξει στο ΤΟΠ-16 οι πράσινοι θα βρίσκονται κοντά στο να ακουμπήσουν το ταβάνι τους. Δεν θα το φτάσουν ποτέ χωρίς τον μεγάλο τους ηγέτη. Ο Διαμαντίδης θέλει κι αυτός χρόνο για να προσαρμοστεί σε ένα καινούργιο μπάσκετ που απέχει αρκετά από όσα έκανε τα τελευταία οκτώ χρόνια.
Μέχρι τότε η ομάδα του θα μοιάζει, ίσως και να είναι, καλύτερη με τον Μπανκς να κουμαντάρει το παιχνίδι αλλά επειδή οι εξάκις πρωταθλητές Ευρώπης θα πάνε τόσο μακριά όσο τους οδηγήσει ο μεγάλος αρχηγός, ο Πεδουλάκης θα πρέπει να περιμένει να ανακτήσει όλες τους τις…διαστάσεις το 3D.
Διαβάστε ακόμη:
