Πειρατές της ψηφιακής μουσικής

Η πειρατεία – παράνομη αντιγραφή και διακίνηση τραγουδιών και ταινιών μέσω του internet – τείνει να γίνει τόσο καυτό θέμα όσο και το Κυπριακό… Οι δισκογραφικές εταιρίες πασχίζουν να μειώσουν τη παράνομη διακίνηση ψηφιακού ήχου και εικόνας, σε μία ύστατη προσπάθεια να σταματήσουν την αιμορραγία εκατομμυρίων που βιώνουν από την αύξηση συνδέσεων ADSL.

Η προσπάθεια αυτή δυστυχώς επικεντρώνεται στη νομική εκδίωξη όσων ασχολούνται με το κατέβασμα πνευματικώς κατοχυρωμένων «έργων», και ελάχιστα στην αναπροσαρμογή του επιχειρηματικού μοντέλου, ώστε να συμπεριλάβει τις νέες τεχνολογίες.

Είναι στατιστικά αποδεδειγμένο ότι η Ελλάδα κατέχει τις υψηλότερες θέσεις στη πειρατεία μουσικής και λογισμικού. Είναι επίσης γεγονός ότι ενώ στις υπόλοιπες χώρες οι τιμές των CD και των DVDs μειώνεται συνεχώς, οι Έλληνες είναι υποχρεωμένοι να εξακολουθούν να πληρώνουν παράλογες τιμές, εισπράττοντας παράλληλα θλιβερή εξυπηρέτηση.

Το CD όμως στη παρούσα μορφή του έχει προ πολλού πεθάνει και όσοι αδυνατούν να το καταλάβουν θα βρεθούν προ εκπλήξεων. Η βιομηχανία ηλεκτρονικών συσκευών και η εξάπλωση του mp3 είναι τέτοια που πλέον σχεδόν όλες οι φορητές ηλεκτρονικές συσκευές μπορούν να αναπαράγουν ψηφιακή μουσική ή ακόμα και βίντεο. Ακόμη και το μέχρι πρότινος «αγκάθι» της μουσικής επιλογής στο αυτοκίνητο εξαλείφεται καθώς οι αυτοκινητοβιομηχανίες προσφέρουν στα εργοστασιακά ήχο-συστήματα αναπαραγωγή mp3 ή ακόμα και υποδοχή για iPods. Επιπλέον η ψηφιακή αποθήκευση μουσικών κομματιών δίνει πολλαπλές δυνατότητες και επιλογές στο χρήστη: από τυχαία αναπαραγωγή, εύκολη ταξινόμηση και εύρεση μέχρι ευκολία αποθήκευσης και ταχύτατη εγγραφή κομματιών σε CD.

Προσωπικά έχω πλέον επιλέξει να έχω ολόκληρη τη μουσική μου συλλογή σε ηλεκτρονική μορφή, καταργώντας τα δύσχρηστα CDs. Σταδιακά μεταφέρω τα CDs σε σκληρό δίσκο, βάζοντας παράλληλα τα δισκάκια σε κούτες και στο πατάρι διότι μου είναι ακόμα δύσκολο να αποδεχθώ ότι τα χιλιάδες ευρώ που έχω δώσει τόσα χρόνια είναι πλέον για πέταμα.

Ποίος λοιπόν ο λόγος – πέραν του ηθικού διλλήματος – να αγοράσει κάποιος μία συλλογή από ένα κατάστημα όταν μπορεί να κατεβάσει τα τραγούδια δωρεάν ή στο υπό-δεκαπλάσιο της λιανικής τιμής από το iTunes;

Η μεγάλη απορία στη παράνομη διακίνηση μουσική είναι λοιπόν γιατί οι δισκογραφικές εταιρίες προσπαθούν να πατάξουν τη ψηφιακή μουσική, τη στιγμή που ολόκληρος σχεδόν ο πλανήτης έχει προ πολλού προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Γιατί, αντί να προσπαθούν να εφεύρουν νέες μεθόδους καταστολής της διακίνησης ψηφιακού υλικού, δεν προσαρμόζουν το επιχειρηματικό μοντέλο στις ανάγκες των ημερών μας; Οι άνθρωποι δεν πρόκειται να διαταράξουν την ευκολία που παρέχει η ψηφιακή μουσική προς χάρη της κερδοφορίας μερικών ανωνύμων εταιριών.

Η κίνηση που έχει κάνει η Apple με το iTunes είναι ένα σωστό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Αν και το γεγονός ότι δεν μπορώ να συγχρονίσω τα τραγούδια που έχω στο iPod με δυο υπολογιστές (σταθερό και φορητό) με εκνευρίζει, πιστεύω ότι η πώληση τραγουδιών προς ένα μικρό ποσό είναι σωστό καθώς ο αγοραστής δεν χρειάζεται να καταβάλει τεράστια ποσά για ένα CD.

Μελλοντικά πιστεύω ότι οι δισκογραφικές θα κινηθούν προς παρόμοια κατεύθυνση εφόσον είναι πολύ δύσκολο να προστατεύσουν τα δικαιώματα τους με κάποιον άλλο τρόπο. Τα ψηφιακά κλειδώματα και οι μηχανισμοί προστασίας είναι απλά εφήμερες κινήσεις οι οποίες απλά καταστούν την αντιγραφή δυσκολότερη για λίγες μόνο ημέρες ως ότου βρεθεί το αντίστοιχο σπάσιμο .

Υ.Γ : Γιατί ένα CD ή DVD το οποίο δίνεται με €3 με κάποια κυριακάτικη εφημερίδα να συνεχίζει να κοστίζει €20 στα δισκοπωλεία;