Το τεστ του Κατσιάκου

Το είδα στο contra και πολύ το διασκέδασα. Το βίντεο της Heineken για το τελευταίο ανδρικό προπύργιο, που είναι να βλέπεις ποδόσφαιρο με ανδροπαρέα. Η υπόθεση του κλιπ είναι ότι μερικοί εκατοντάδες Ιταλοί παρασύρονται από γκόμενες, αφεντικά και καθηγητές σε μια συναυλία, την ημέρα που η Μίλαν παίζει με την Ρεάλ.

Αρχίζει η συναυλία και μετά από κάποια ώρα η ορχήστρα παίζει το Zadok the Priest, τον ύμνο του Τσάμπιονς Λιγκ και καταλαβαίνουν όλοι την πλάκα. Περισσότερο όμως από τη φάρσα, οι εφιαλτικές σκηνές είναι στην αρχή. Οταν δείχνει τον τυπά που βλέπει με την γκόμενα κάτι άσχετο στην τηλεόραση. Tην ώρα που προφανώς σε κάποιο άλλο κανάλι έχει ματς, τον άλλον που τον τραβολογάει στο multiplex και κυρίως αυτόν που η τύπισσα τον έχει φέρει στο σπίτι των φίλων του με ασορτί t-shirts που γράφουν “goal”.

Από πείρα, ανάμεσα στο να σε πάει κάπου άσχετα και από το να βλέπεις το ματς με τύπισσα που θέλει να κάνει την ευχάριστη και εξυπηρετική, χίλιες φορές προτιμότερο το πρώτο.

Δύο είναι οι κατηγορίες των ανθρώπων που πρέπει να σε έχει καταραστεί ο Θεός για να δεις μαζί τους ματς. Μία κατηγορία, ο τύπος της γκόμενας που θέλει να είναι “ένα από τα παιδιά” και στο πρώτο τέταρτο του ματς έχει βαρεθεί, αλλά από το να σηκωθεί και να φύγει προσφέρεται να κάνει δουλειές. “Να φέρω μπύρες;”. “Όχι”. “Να κάνω σάντουιτς;”. “Όχι”. Και η κερατένια το καταλαβαίνει ότι σπάει τα νεύρα όλων, αλλά δεν μπορούν να τη βρίσουν, γιατί πώς να βρίσεις κάποιον που προσφέρεται να εξυπηρετήσει. Και φτάνει στα άκρα. “Να φέρω ραπανάκια;”. “Όχι”. “Να στρίψω την τηλεόραση να βλέπετε καλύτερα;”. “Όχι”. Αλλά το κάνει. Και ενώ το ματς παίζεται, την οθόνη κρύβει ο μεγαλύτερος κώλος του Αγίου Ιερόθεου που προσπαθεί να τη στρίψει χωρίς να το έχει ζητήσει κανένας.

Η δεύτερη κατάρα είναι ανδρική και είναι ο κυνικός φιλόσοφος. Συνήθως κοντά στα 50, που νοιώθει ότι είναι μοναδικός επειδή πήγε πριν από 30 χρόνια στο γήπεδο και είδε τον Δομάζο, το θυμάται και η κοινωνία ενδιαφέρεται να μάθει γιατί δεν ξαναπήγε. “Τελευταία φορά πήγα στο γήπεδο το ’81 αλλά το σιχάθηκα και δεν ξαναπάτησα. Όλα τα κάνουνε για τα λεφτά και όλα είναι κανονισμένα. Από τότε, κάπου-κάπου βλέπω ένα ματς στην τηλεόραση αλλά γήπεδο ποτέ”. Από εκείνη τη στιγμή το μισό ματς θα πάει με το “όλα είναι κανονισμένα”, το άλλο μισό με το χαμόγελο του ψαγμένου “τώρα αυτοί θα ισοφαρίσουνε…” και κάπου ανάμεσα θα σου πει αν θυμάσαι το ψαλίδι που είχε κάνει ο Δεληκάρης και ότι ο Χατζηπαναγής ήξερε μπάλα και όχι οι σημερινοί.

Αν βρεθείτε σε σπίτι που κάποιος μοιάζει για κυνικός φιλόσοφος αλλά δεν είστε και σίγουρος, πριν κάτσετε δίπλα του, κάντε το τεστ του Κατσιάκου. “Θυμάσαι τον Κατσιάκο;”. Αν σου απαντήσει “ποιόν; Τον Λάκη;”, καθίστε άφοβα δίπλα του. Διαφορετικά μπείτε στην κουζίνα, αφήστε την πόρτα ανοιχτή και δείτε το ματς από απόσταση ασφαλείας.

Τι ‘χες Νίκο, τι ‘χα πάντα

Το παιχνίδι με την Σταντάρ Λιέγης για τον Παναθηναϊκό χάθηκε ένα καλοκαίρι. Όταν ο Παναθηναϊκός μπορούσε να κλείσει στην ομάδα τον Σωτήρη Κυργιάκο και η διαπραγμάτευση κόλλησε στο πώς ζητήθηκαν τα λεφτά που οφείλει στην ΠΑΕ και γιατί τον συνόδευε η ξαδέλφη του.

Η διαπραγμάτευση πήγε κατά διαόλου, ο Κυργιάκος πήγε στην ΑΕΚ και αργότερα στην Λίβερπουλ, ο Παναθηναϊκός έμεινε με ένα light κέντρο της άμυνας, ικανό να αντιμετωπίζει τα περισσότερα φορ που παίζουν στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά ανίσχυρο μπροστά στην κατάρα του Θεού που ονομαζόταν Dieumerci Bokani. Με το μικρό όνομα να μεταφράζεται σε «Ευχαριστωθεός», το τελευταίο πράγμα που θα έκαναν οι παίκτες του Παναθηναϊκού για την αμφίβολη χαρά να τον συναντήσουν.

Κατά τα άλλα «Τι ‘χες Νίκο, τι χα πάντα» και ο Νίκος Νιόπλιας για ακόμα μία φορά είδε την ομάδα του να έχει καλό κέντρο, πολύ καλή επίθεση και μία άμυνα που χρειάστηκε να θυσιάσει τον Κώστα Κατσουράνη -ο οποίος στο πρώτο ημίχρονο έπαιζε κρυφός επιθετικός- βάζοντας τον φανερό στόπερ. Η άμυνα κάπως έδεσε, η επίθεση κάπως χάλασε και με την μπάλα να πηγαίνει συνεχώς στον Λέτο και ελάχιστα στον Σαλπιγγίδη, κάπου στον πρώτο οι αμυντικοί της Σταντάρ βρήκαν τα βήματα του και κάπου ο δεύτερος βαρέθηκε να περιμένει.

Το τελευταίο τραπουλόχαρτο της επίθεσης του Παναθηναϊκού που έπεσε ήταν ο Σισέ, που όταν δεν παίρνει την μπάλα χαμηλά και μπροστά στο πόδι του πρώτα τα βάζει με τους συμπαίκτες του, μετά με τον εαυτό του και κάποια στιγμή τα παρατάει. Το ότι η καλύτερη ευκαιρία του Παναθηναϊκού ήταν μια ανάποδη κεφαλιά του Σαρ που χτύπησε στο δοκάρι του Μπόλατ, κάτι λέει για τις επιθέσεις του Παναθηναϊκού που με την ώρα περιοριζόντουσαν αποκλειστικά σε χαμηλές σέντρες.

Οσο για το ματς της Κυριακής ο Νίκος Νιόπλιας παίρνει το παράσημο Τζορτζ Ουάσινγκτον, σαν άνθρωπος που λέει πάντα την αλήθεια, αφού ο Παναθηναϊκός δεν κράτησε δυνάμεις για τον Ολυμπιακό, αλλά για να δούμε σε τι κατάσταση θα γυρίσει η ομάδα.

Τέλος, μετά τους Γάλλους μακάρισα και τους Βέλγους για τις τηλεοπτικές μεταδόσεις που παρακολουθούν. Από ήχο δεν ξέρω, αλλά η εικόνα πολλές φορές μαρτυράει τον ήχο και το ότι δεν βλέπαμε πέντε φορές το κάθε πλάγιο άουτ για να δούμε αν ο επόπτης σήκωσε σωστά την σημαία, ότι δεν βλέπαμε δέκα φορές μια γραμμή για να δούμε αν το πουλί του φορ έχει πεταχτεί οφσάιντ και το ότι δεν είδαμε δύο ντουζίνες φορές τα πεσίματα στην περιοχή για να κρίνουμε αν ο Τάδε ακούμπησε, απώθησε ή έσπρωξε τον Δείνα σημαίνει ότι και αυτοί που κάνουν τις μεταδόσεις δεν ασχολούνται για να χρειάζονται τις εικόνες.

Αϊντε τώρα τα κεφάλια μέσα και ξανά μανά στο ΟΑΚΑ για να κάνουμε μαθήματα γεωμετρίας και να προβληματιζόμαστε αν η γραμμή του άουτ είναι παράλληλη ή συγκλίνουσα με την γραμμή του οφσάιντ. Πάλι με βλέπω να τα πίνω στο MG για να ξεχάσω…