Πινελιές νέου ενδιαφέροντος στο πρωτάθλημα
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι, γιατί από το Σάββατο το βράδυ οι διάφοροι κύκλοι του Ολυμπιακού, είτε μέσα από την ομάδα, είτε μέσω των... ανησυχιών των εφημερίδων βγάζουν έναν προβληματισμό.
Η ισοπαλία των «ερυθρόλευκων» δεν είναι ένα αποτέλεσμα που δυσκολεύει την προσπάθεια του Ολυμπιακού και τον δρόμο του προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Δεν τον έκανε βέβαια πιο εύκολο, αλλά η διαφορά υπάρχει (και δεν είναι μικρή) από ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό. Πινελιές νέου ενδιαφέροντος μπήκαν στον… πίνακα, αφού φάνηκε αυτό το οποίο ήταν… ολοφάνερο αλλά είχε καλυφθεί από τις διθυραμβικές αναφορές στο έμψυχο υλικό της ομάδας. Δεν είναι ανίκητη ομάδα ο Ολυμπιακός, ούτε έχει φτάσει σε σημείο ώστε να κάνει περίπατο σε δύσκολες έδρες. Δεν φάνηκε αυτό στα εκτός έδρας ευρωπαϊκά ματς. Δεν αποδείχτηκε αυτό σε ματς μακριά από το Καραϊσκάκη.
Ολα αυτά δεν ακυρώνουν την προοπτική, την ελπίδα που αφήνει ο Ολυμπιακός με τους παίκτες ποιότητας που διαθέτει. Το Σάββατο είχε στο Αλκαζάρ ένα πολύ καλό ημίωρο, από το 45 έως το 75. Στα απογοητευτικά κομμάτια της ομάδας του Ερνέστο Βαλβέρδε προσωπικά δεν κρατάω την κάκιστη εμφάνιση του Ολυμπιακού στο πρώτο μέρος. Περισσότερο θα πρέπει να πείραξε τον Ισπανό τεχνικό η αντίδραση μετά το γκολ που δέχτηκε και με την αριθμητική υπεροχή λόγω της αποβολής του Σολάνο να είναι αβαντάζ για τους «ερυθρόλευκους». Μηδενική πίεση, ατολμία και κακή ψυχολογία έδειξε ο Ολυμπιακός και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να κάνει σκεφτικούς τους ανθρώπους της πειραϊκής ομάδας.
Η αμυντική λειτουργία, που ποτέ δεν ήταν ικανοποιητική στο Αλκαζάρ, αλλά και τα πολλά προσωπικά λάθη είναι κάτι που επίσης πρέπει να προβληματίσει, ιδιαίτερα ενόψει του αγώνα της Πέμπτης. Στο ματς με τη Χέρτα, η γερμανική ομάδα θα κυνηγήσει το γκολ από την στιγμή που θέλει μόνο τη νίκη και κάθε λάθος ή οποιαδήποτε αδράνεια μπορεί να προκαλέσει ζημιά στον Ολυμπιακό. Κάθε παιχνίδι βέβαια είναι διαφορετικό αλλά στο Αλκαζάρ φάνηκε να μην υπάρχει χημεία σε Ζεβλάκοφ και Αβραάμ Παπαδόπουλο και στις 18 του μήνα αυτό θα είναι το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, από την στιγμή που απουσιάζει ο τιμωρημένος Αντζας. Μην ξεχνάμε επίσης ότι η δύναμη της Χέρτα είναι στην επιθετική γραμμή, με τους Πάντελιτς, Βορονίν.
Σε ατομικό επίπεδο ο Μπελούτσι, που πρόσθεσε ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των πολύ καλών εμφανίσεων του (σκόραρε σε τέταρτο συνεχόμενο ματς) αλλά και ο Τζόρτζεβιτς, όσο είχε δυνάμεις, ήταν οι παίκτες που ξεχώρισαν. Ο Νικοπολίδης ήταν σταθερός, δεν ευθύνεται στο γκολ του Σολάνο ενώ ο Παπαδόπουλος ήταν χειρότερος του Ζεβλάκοφ αλλά χειρότερος όλων ο Ντομί που με φάουλ χωρίς ποδοσφαιρική λογική, φλέρταρε με την δεύτερη κίτρινη κάρτα, κάτι που κατάλαβε ο Βαλβέρδε και έκανε πολύ σωστά αλλαγή τον Γάλλο.
Ο Τοροσίδης δεν πήρε πολλές πρωτοβουλίες επιθετικά, ίσως γιατί φοβόταν να βγει μπροστά αφού σκεφτόταν ότι δεν θα είχε βοήθειες από τον Οσκαρ. Ο Ισπανός σε ένα ακόμα ματς δεν έδειξε τίποτα σπουδαίο αλλά έχει ένα ελαφρυντικό. Δεν είναι η θέση του στα πλάγια. Πολύ αργός, εκνευριστικά αργός θα λέγαμε. Ο ίδιος έχει πει ότι η θέση του είναι πίσω από τον επιθετικό.
Βελτιώθηκαν στο δεύτερο ημίχρονο οι Ντουντού και Πατσατζόγλου ύστερα από ένα πολύ κακό πρώτο ημίχρονο. Ο Τζόρτζεβιτς έκανε πολλές κούρσες από τα αριστερά και σε μία από αυτές βγήκε η σέντρα στην φάση του γκολ από τον Μπελούτσι. Ο Αργεντινός ήταν ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει ο Ολυμπιακός το Σάββατο. Ο Ντιόγκο δεν φάνηκε ιδιαίτερα αν και είχε διάθεση. Του στοιχίζει πολλές φορές ότι βγαίνει πλάγια για να πάρει την μπάλα. Μερικές φορές χρειάζεται αλλά είναι κανόνας ο φορ να πατάει περιοχή…
