Οι 23 του “τότε” και του “τώρα”
Στο απόφθεγμα, "είναι δυσκολότερο να παραμείνεις στην κορυφή απ’ότι να τη φτάσεις" περικλείεται ο βαθμός δυσκολίας που θα έχει το έργο των 23ών παικτών της Εθνικής ομάδας που θα αγωνιστούν στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας. Πολλοί κάνουν λόγο για την πληρέστερη Εθνική των τελευταίων ετών. Ακόμη και από αυτή που έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης το 2004. Το contra.gr εντοπίζει τις ομοιότητες και τις διαφορές.
Τρεις επιλογές έχει για τους τερματοφύλακες ο Οτο Ρεχάγκελ και στη συγκεκριμένη θέση, είναι λογικό, να παρατηρείται μία και μοναδική αλλαγή. Οι αξίες των, Αντώνη Νικοπολίδη και Κώστα Χαλκιά παραμένουν σταθερές και τη θέση του Φάνη Κατεργιαννάκη έχει πάρει ο Αλέξης Τζόρβας. Μονάχα λόγω συγκυριών (τραυματισμοί, κάρτες) ο νεαρός γκολκίπερ του ΟΦΗ θα πάρει χρόνο συμμετοχής στην τελική φάση. Σε σχέση με τον προκάτοχό του το 2004 έχει τον ενθουσιασμό αλλά λείπει η εμπειρία.
Πλουραλισμός με αρκετά “πασπαρτού”
Στους παίκτες που θα στελεχώσουν την αμυντική διάταξη της Εθνικής παρουσιάζονται οι μεγαλύτερες και σημαντικότερες διαφορές. Οι Τραϊανός Δέλλας, Γιάννης Γκούμας και Γιούρκας Σεϊταρίδης αποτελούν τους συνδετικούς κρίκους μεταξύ 2004 και 2008. Από’κει και πέρα, τη θέση των αριστεροπόδαρων, Τάκη Φύσσα και Στέλιου Βενετίδη έχουν πάρει οι Νίκος Σπυρόπουλος και Βασίλης Τοροσίδης (έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ρεχάγκελ παρά το γεγονός ότι δεν είναι αυτή η θέση του). Οι Σωτήρης Κυργιάκος και Παρασκευάς Αντζας έρχονται ως αντικαταστάτες των Νίκου Νταμπίζα και Μιχάλη Καψή για τις δύσκολες αποστολές αντιμετώπισης των αντιπάλων στράικερ.
Στα χέρια του Γερμανού, όμως, υπάρχουν άλλοι δύο παίκτες που μπορούν να δώσουν πολύτιμες εναλλακτικές λύσεις σε όλες τις θέσεις της άμυνας κι αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Ο λόγος για τους Χρήστο Πατσατζόγλου και Λουκά Βύντρα. Ο πρώτος, μαζί με τον Τοροσίδη, μπορούν να λύσουν τα χέρα του Ρεχάγκελ και σε προβλήματα που ενδέχεται να παρουσιαστούν στα χαφ.
Χωρίς τον “Τεό”
Αναμφίβολα, η απουσία του πολυτιμότερου παίκτη του Euro 2004, Θοδωρή Ζαγοράκη είναι η σημαντικότερη διαφορά που παρατηρείται στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Οι κοινές συνιστώσες των δύο ομάδων είναι οι Αγγελος Μπασινάς, Γιώργος Καραγκούνης, Κώστας Κατσουράνης και Στέλιος Γιαννακόπουλος. Οι δύο πρώτοι θα αναλάβουν το δύσκολο έργο να αντικαταστήσουν τον Ζαγοράκη στον αρχηγικό-ηγετικό ρόλο που είχε εντός των τεσσάρων γραμμών.
Πολύτιμες εναλλακτικές λύσεις, όπως ήταν ο Παντελής Καφές στην Πορτογαλία, αποτελούν οι Αλέξανδρος Τζιόλης, Τοροσίδης και Πατσατζόγλου. Σε σχέση με το 2004 θα λείψουν η εμπειρία, η ταχύτητα και η οξυδέρκεια των Γεωργιάδη και Λάκη και πάνω απ’όλα, το γλυκό αριστερό πόδι, με τις πάσες “πάρε-βάλε” του Βασίλη Τσιάρτα, που έδωσε ουκ ολίγες λύσεις μέσω των στημένων φάσεων.
Περισσότερα νιάτα και ταχύτητα
Ο Οτο Ρεχάγκελ πρέπει να τρίβει τα χέρια του για τις πολλές και αξιόπιστες λύσεις που διαθέτει στη γραμμή κρούσης της ομάδας. Παίκτες ικανούς να δημιουργήσουν ρήγματα είτε από τα πλάγια είτε στην καρδιά της αντίπαλης άμυνας. Μονάχα ο Αγγελος Χαριστέας θα ζήσει, εκ νέου, την εμπειρία της τελικής φάσης. Οι Ζήσης Βρύζας και Ντέμης Νικολαϊδης συνεχίζουν εκτός αγωνιστικών χώρων την καριέρα τους και ο Δημήτρης Παπαδόπουλος έμεινε εκτός 23άδας.
Οι αντικαταστάτες τους, πάντως, υπόσχονται τα καλύτερα. Οι Φάνης Γκέκας (κατά κύριο λόγο) και Δημήτρης Σαλπιγγίδης θα εναλλάσσονται στο ρόλο του “φουνταριστού” με τους Γιώργο Σαμαρά, Γιάννη Αμανατίδη και Νίκο Λυμπερόπουλο να καλύπτουν τις θέσεις των πλάγιων και περιφερειακών επιθετικών.
