Πράσινες υποσχέσεις
Ο Παναθηναϊκός μπήκε στην Τούμπα με προίκα τις δυο τελευταίες εμφανίσεις του και τους δυο βαθμούς που έκοψε ο ΟΦΗ από τον Ολυμπιακό, δηλαδή από θέση ισχύος. Η θεωρία δεν απέχει πάντα από την πράξη - τουλάχιστον όχι όσο ο Παναθηναϊκός επιμένει να εξαντλεί τις δυνατότητές του αδιαφορώντας για τη δυναμική του αντιπάλου.
Ο ΠΑΟΚ δεν είχε τις απαντήσεις που μπορεί να δώσει ο Πάμπλο Γκαρσία ούτε την φινέτσα που προσθέτει στην πτέρυγα ο Λίνο, ούτε καν την αύρα που φέρνει από τον πάγκο ο Ιβιτς. Δεν είχε αυτά που θα τον έκαναν να διαφέρει από τις ομάδες που ο Παναθηναϊκός του Φερέιρα έχει μάθει εύκολα να κερδίζει. Είχε την Τούμπα ο ΠΑΟΚ, αλλά όταν η μπάλα έφευγε από το δεξί πόδι του Κλέιτον χρειαζόταν τον (καλό) Χαλκιά. Και αυτόν δεν τον είχε.
Ευτυχώς για την υστεροφημία του βετεράνου τερματοφύλακα, το ματς δεν κρίθηκε στο θεαματικό γκολ-φάουλ του Κλέιτον, ενός ποδοσφαιριστή που παίζει βασικός στον Παναθηναϊκό επειδή λείπουν ένα σωρό άλλοι.
Ο κύβος ερρίφθη όταν ο Κατσουράνης έκλεψε το πορτοφόλι του Σνάουτσνερ με την άνεση κυβερνητικού πορτοφολά και το πέταξε στον Κουίνσι για τα περαιτέρω. Ο Γκανέζος μεσοεπιθετικός ήταν αυτό που έλειπε όχι μόνο από τον ΠΑΟΚ, αλλά και από τον Παναθηναϊκό: ο παίκτης που με την μπάλα κολλημένη στο πόδι θα προσπεράσει συμπαίκτες και αντιπάλους. Ο,τι περίπου και ο Λέτο. Μόνο που ο Αργεντινός μπαλαδόρος το κάνει περισσότερο από υποχρέωση να επιβεβαιώσει όσους έσπευσαν να του απονείμουν το ρόλο του (αντί)Σισέ. Αν μιλάμε για το σκοράρισμα και τον υπερβάλλοντα ζήλο, μπορεί και να είναι.
Ακόμη και με Λέτο – Κουίνσι, ο Παναθηναϊκός της Τούμπας, ή αλλιώς ο Παναθηναϊκός του Φερέιρα, δεν παύει να είναι μια ομάδα που προσφέρει στο κοινό της περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να του υποσχεθεί. Μια – δυο Τούμπες ακόμη και η υπόσχεση τίτλου δεν θα απείχε πολύ από την εκπλήρωσή της.
