Δοκάρι κι έξω, ριμπάουντ και μέσα
Πριν από το ματς η κουβέντα πήγαινε στον Ολυμπιακό, τώρα πάει στον Παναθηναϊκό. Οι πράσινοι, όπως κάθε ομάδα που τελειώνει ματς με τρία δοκάρια, προφανώς αισθάνονται άτυχοι. Κι αν η κεφαλιά του Ζιλμπέρτο θα ήταν ή δοκάρι ή άουτ, δεν ισχύει το ίδιο για τις άλλες δύο φάσεις, όπου η μπάλα πήγε στο δοκάρι απλώς γιατί ήθελε. Ο Σαλπιγγίδης σουτάρει με δύναμη, γιατί δεν εμπιστεύεται το αριστέρο του για πλασέ και είναι άτυχος. Ο Σισέ φαινομενικά κάνει άσχημο τελείωμα. Το κάνει να φαίνεται άσχημο το γεγονός πως ο Νικοπολίδης είναι σε τελείως λάθος θέση και το τέρμα είναι άδειο, άρα ο Γάλλος θα έπρεπε να σκοράρει εύκολα.
Δεν είναι έτσι, όμως. Ο Σισέ δεν ξέρει πως η εστία είναι αφύλακτη, αφού ο Νικοπολίδης είναι στην πλάτη του, και τελειώνει τη φάση στην απέναντι γωνία, όπως έκανε στη Λάρισα. Στέλνει την μπάλα εκεί που ο τερματοφύλακας δεν μπορεί με τίποτα να φτάσει, αλλά αυτή δεν του κάνει το χατήρι. Ο Νικοπολίδης μπορεί να έχασε τη δυνατότητα για μακρινές αποκρούσεις και δυνατά άλματα, που ούτως ή άλλως δεν είχε ποτέ, αλλά τη ρέντα θα την έχει μέχρι τέλους. Παρόλα αυτά, η αίσθηση της ατυχίας για τον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να είναι και πολύ ισχυρή.
Ο κυριότερος λόγος είναι πως την ώρα που έχανε στο ΟΑΚΑ, η ΑΕΚ κέρδιζε στην Τούμπα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το γεγονός πως ο Ντάρμπισάιρ παίρνει εύκολα και την κεφαλιά και το ριμπάουντ δεν είναι ατυχία για μια άμυνα που αποδεδειγμένα είναι η χειρότερη του γραμμή, είτε είναι πλήρης είτε όχι. Το ότι ο Ολυμπιακός χάνει τον Μέλμπεργκ στο ημίχρονο δεν είναι ατυχία, είναι μάννα εξ ουρανού. Το γεγονός πως ο Ζιλμπέρτο συμπλήρωσε 90 λεπτά χωρίς προφανή λόγο δεν είναι άτυχη στιγμή. Ο βραζιλιάνος σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προσφέρει τα κλεψίματα του Σιμάο και τις κόντρα επιθέσεις που φέρνουν αυτά.
Σαν να μην έφτανε αυτό, για χάρη τουΖιλμπέρτο, ο Νίνης έμεινε στον πάγκο και μαζί του η σωστή επιθετική ανάπτυξη του Παναθηναϊκού. Και μην πει κανείς πως ούτως ή άλλως οι γηπεδούχοι είχαν ευκαιρίες, γιατί αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα μπορούσαν να έχουν και περισσότερες. Επιπλέον, άλλο ευκαιρίες από στημένα, άλλο από μακρινές μπαλιές, που βρίσκουν ψηλά την άμυνα, κι άλλο η φάση με το δοκάρι του Σισέ που οφείλεται στον Νίνη. Για να γυρίσουμε στον Σίλβα, ο βραζιλιάνος δεν είχε καμία χρησιμότητα, ακόμα και μετά το 1-0, αφού ούτε τις αντεπιθέσεις μπορούσε να ακολουθήσει ούτε η περίφημη και λατρεμένη χωρίς λόγο “καλή πρώτη πάσα” χρειαζόταν, αφού ο Ολυμπιακός δεν πίεζε και απλώς περίμενε.
Το κερασάκι ήταν η αλλαγή του Καραγκούνη, με τον Παναθηναϊκό να χάνει τη δυνατότητα για πίεση και για κερδισμένα φάουλ κοντά στην περιοχή και τον Ολυμπιακό να μπορεί πλέον απλώς να κάνει φόκους στον Νίνη για να μην κινδυνεύσει. Η κουβέντα για τον Νιό(μ)πλια μόλις ξεκινάει κι αυτό δεν το αλλάζει το γεγονός πως θα το πάρει το πρωτάθλημα. Τέλος, ο Ολυμπιακός δικαίωσε την αίσθηση που είχα στο κείμενο της Παρασκευής. Και καλός ήταν και πήρε τη νίκη-χειροκρότημα, που χρειαζόταν για μια αποτυχημένη σεζόν. Και γι’αυτόν όμως η κουβέντα τώρα ξεκινάει, γιατί το γόητρο δεν φτάνει. Ερχονται και τα πλέι οφ…
