Το πέναλτι, ο Τοροσίδης και ο Αλ Πατσίνο

Θα μπορούσα να πάρω ως αφορμή μια οποιαδήποτε φάση από το ελληνικό πρωτάθλημα. Καμία, όμως, όρεξη δεν έχω να διαβάζω email από κόκκινους, πράσινους, κίτρινους κι οποιουδήποτε άλλου χρώματος οπαδούς. Απλώς, δεν έχουν την ικανότητα, ούτε τη διάθεση, να δουν αυτό που συμβαίνει, τους τυφλώνει η αρρώστια τους.

Ελπίζω πως δεν θα συμβεί το ίδιο και τώρα, που θα μιλήσουμε για φάση της Εθνικής, που στο φινάλε δεν έκρινε και τίποτε, το πήραμε το ματς.

Ο Τοροσίδης πατάει περιοχή, κόβει την μπάλα προς τα αριστερά του, το τάκλιν του αμυντικού του βρίσκει καθαρά τα πόδια, πέφτει στο έδαφος, πέναλτι. Όχι, ο διαιτητής όχι μόνο δεν πάει στη βούλα, αλλά διακόπτει το ματς, κίτρινη στον Τοροσίδη, ελεύθερο για τους Λετονούς. Γιατί; Είναι στημένος; Κακός διαιτητής; Άτυχος, γιατί κάποιος πέρασε μπροστά του και δεν είδε την ξεκάθαρη επαφή;

Το τελευταίο δεν ισχύει σίγουρα, γιατί αν δεν είχε άποψη για τη φάση, απλώς θα έδειχνε “παίζεται”. Ο Αντόνιο Νταμάτο (ίδιο όνομα με τον Αλ Πατσίνο στο “Any given Sunday”) έχει ξεκάθαρη εικόνα, δεν πάει στη βούλα και τιμωρεί τον Τοροσίδη με κίτρινη κάρτα. Γιατί; Αφού το πράγμα είναι ξεκάθαρο. Ντρίμπλα, επαφή, πτώση δεν συνεπάγονται πέναλτι;

Ναι, για τους κακούς διαιτητές, τους οπαδούς και τους δημοσιογράφους, ειδικά στην Ελλάδα. Όλοι αυτοί (εμείς) ψάχνουν στα ριπλέι ένα και μοναδικό πράγμα, “αν τον βρίσκει”. Τα μάτια τους μετατρέπονται σε κάμερες, ζουμάρουν στο πλάνο, δεν βλέπουν και δεν παρατηρούν τίποτε άλλο εκτός από το ένα πόδι βρίσκει το άλλο, αν το χέρι ακουμπάει ή όχι σε μια πλάτη. Τον βρίσκει; Πέναλτι.

Μόνο που ο καλός διαιτητής δεν “βλέπει” έτσι τη φάση, δεν εστιάζει μόνο στην επαφή. Ο κακός ρέφερι βλέπει επαφή και σφυρίζει, ο καλός για να πάει στη βούλα χρειάζεται να δει και άλλα δύο πράγματα. Πρώτα, τον απασχολεί αν η επαφή προκαλεί την πτώση ως αιτία ή ως αφορμή. Θέλει να δει τον παίκτη να πέφτει επειδή δεν μπορεί να συνεχίσει, όχι επειδή “νομίζει πως αισθάνθηκε ένα άγγιγμα κι έχασε την ισορροπία του”, όπως ο Βύντρα στο “Κλεάνθης Βικελίδης. Άλλο “πέφτω επειδή με ρίχνουν” κι άλλο “πέφτω επειδή με ακούμπησαν”, ελπίζω να είναι κατανοητό.

Το δεύτερο που ψάχνει ο καλός διαιτητής είναι αν ο επιτιθέμενος επιδιώκει την επαφή. Αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του Τοροσίδη, όπως και σε μυριάδες άλλες περιπτώσεις. Είναι κλασικό, συμβαίνει πολύ γρήγορα και μόνο οι καλοί διαιτητές το βλέπουν, γιατί μόνο αυτοί έχουν εκπαιδευτεί να το δουν, μόνο αυτοί έχουν τη δυνατότητα. Βλέποντας τον αμυντικό να εφορμά, οι παίκτες “καθυστερούν” το σώμα τους, αντί να συνεχίσουν. Προσπαθούν να μείνουν στάσιμοι, να “προλάβει” ο αντίπαλος να τους βρει.

Αυτό που τους προδίδει, αυτό που κοιτάει ο καλός ρέφερι, είναι τα πόδια τους. Στο σπρώξιμο ή στο κράτημα πχ, αντί να συνεχίζουν τον δρασκελισμό τους, τα ενώνουν και πέφτουν. Σε φάσεις σαν κι αυτή του Τοροσίδη, πάλι τα πάντα φαίνονται στα πόδια. Ο Τοροσίδης κόβει την μπάλα, αλλά δεν φεύγει προς αυτήν όσο γρήγορα θα έφευγε αν η φάση ήταν στο κέντρο. Εκτός περιοχής, είμαι βέβαιος, θα είχε συνεχίσει ανενόχλητος, με γρήγορα και μεγάλα βήματα θα είχε αποφύγει το τάκλιν, θα είχε περάσει “σαν να μην υπήρχε”. Μέσα στην περιοχή, όμως, μένει “εκεί”, όσο καλύτερα μπορεί, επί τόπου. Τα βήματά του είναι σημειωτόν, το αριστερό του πόδι δεν “ανοίγει” προς τα εκεί που κινείται, είναι δίπλα στο δεξί. Ο Τοροσίδης δεν κινείται, δεν “παίζει”, μένει στον ίδιο χώρο, περιμένει την επαφή, την επιδιώκει. Ορίστε:

Το ίδιο ακριβώς πράγμα κάνουν και οι φορ όταν πέφτει στα πόδια τους ο τερματοφύλακας. Τα δίνουν όλα, εφορμούν με μεγάλους δρασκελισμούς για να προλάβουν να πάνε πρώτοι στην μπάλα, να την “τσιμπήσουν”. Μόλις το πετύχουν, “σταματάνε”, δεν ανοίγουν τον δρασκελισμό για να περάσουν πάνω από το σώμα ή τα απλωμένα χέρια. Τα βήματα είναι όσο πιο μικρά γίνεται, ώστε να έρθει ο γκολκίπερ να τους βρει και να πέσουν. “Πάει πρώτος στην μπάλα, ο τερματοφύλακας τον βρίσκει ξεκάθαρα, δεν έρχεται σε επαφή με την μπάλα, είναι σωστή η απόφαση του διαιτητή να δείξει πέναλτι”.

Το κακό είναι πως όλα αυτά δεν τα βλέπουμε όλοι εμείς, ο σχολιαστής του αγώνα, οι δημοσιογράφοι σε εφημερίδες και site και οι οπαδοί. Το χειρότερο είναι πως δεν τα βλέπουν ούτε οι διαιτητές μας, αλλά ούτε κι αυτοί που τους κρίνουν στην τηλεόραση. Το μόνο που υπάρχει είναι “τον βρίσκει, πέναλτι”. Και δεν είναι τυχαίο που ο μοναδικός που είδε την φάση με το σωστό πρίσμα ήταν ένας αμυντικός, ο Νταμπίζας. “Δεν θα το έδινα”, είπε στο ΜEGA.

Ούτε ο Νταμάτο το έδωσε. Όχι γιατί δεν είδε καλά, αλλά, αντιθέτως, γιατί τα είδε όλα πολύ καλά, είδε τον Τοροσίδη να “περιμένει” την επαφή. ΟΚ, no penalty, αλλά μήπως η κίτρινη είναι αυστηρή; Ίσως. Αλλά για έναν καλό διαιτητή το να επιδιώξεις την επαφή, με τον τρόπο που το έκανε ο παίκτης του Ολυμπιακού, είναι το ίδιο με το να προσποιηθείς πως σε έριξαν, ενώ μπορούσες να συνεχίσεις. Αυστηρό; Μπορεί, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. No penalty.

Τέλος, ένα μικρό τεστ. Ο ο σχολιαστής, όλοι οι τηλεθεατές, αλλά κι ο Βασιλάκης είδαν άπειρα ριπλέι. Το μόνο που έψαχναν είναι αν η φάση του Λέτο με τον Καρντόσο είναι εντός ή εκτός περιοχής. Δείτε το, ξανά και ξανά. Μέσα ή έξω;

Οκ, τώρα απαντήστε. Το ότι ο Λέτο ενώνει τα πόδια και βουτάει το είδε κανείς σας; Το ότι σέρνει το δεξί του πόδι, αντί να το σηκώσει και να περάσει από πάνω, το είδε κανείς σας; Με 20 τέτοια “παίζεται” σε κάθε αγωνιστική θα είχαμε καλύτερο πρωτάθλημα και, το πιο σημαντικό, καλύτερους, πιο “Ευρωπαίους” ποδοσφαιριστές. Αλλά τί ξέρουν στην Premier League;