Το τέλος της διχόνοιας

Για όσους δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη με τη δήλωση του Πόλυ, να το πούμε όσο πιο απλά και καθαρά γίνεται. Μπήκε το πρώτο λιθαράκι για να χτιστεί σε καινούριες και στέρεες βάσεις η ΑΕΚ. Η πρώτη πέτρα. Μέχρι να πέσουν τα μπετά, οι κολώνες, για την ανόρθωση και στήριξη της ΑΕΚ, ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Και επίπονος.

Είναι σαφές πως με τη δήλωση του Πόλυ Χατζηιωάννου ότι τάσσεται στο πλευρό του Μελισσανίδη (για την κατασκευή γηπέδου – για τα υπόλοιπα, τα της ομάδας, να είστε σίγουροι ότι …τρώγοντας έρχεται η όρεξη), αλλάζουν εντυπωσιακά τα δεδομένα. Ανατρέπονται προς τη σωστή κατεύθυνση: Όλοι μαζί, οι μεγάλοι και τρανοί ενώνουν τις δυνάμεις τους, για να βγάλουν την ΑΕΚ από το αδιέξοδο μέσα από την κατασκευή γηπέδου.

Η ΑΕΚ του χρόνου θα παίξει στη Γ’ Εθνική. Είτε αρέσει αυτό, είτε δεν αρέσει σ’ εκείνους που ενδεχομένως να έχουν πρόβλημα από το κυνηγητό που θα φάνε από το δημόσιο. Τον κόσμο της ΑΕΚ δεν τον ενδιαφέρει, αν θα έχουν πρόβλημα και τι είδους πρόβλημα, ο Αδαμίδης και ο Δημητρέλος. Τόσο απλά, τόσο ψυχρά και τόσο κυνικά. Όπως έστρωσαν ας κοιμηθούν. Τον οπαδό της ΑΕΚ ένα πράγμα τον νοιάζει. Να βγει η ομάδα απ’ αυτό το τούνελ. Και η έξοδος μπορεί να γίνει μονάχα από συγκεκριμένο μονοπάτι. Πτώχευση, διαγραφή χρεών (προς το δημόσιο) και restart. Μια χρονιά στην Γάμα, μια στη Βήτα και το ’15 στην Αλφα. Σε δικό της γήπεδο; Πιθανόν, ναι, αν τρέξουν γρήγορα οι διαδικασίες.

Ο Πόλυς είναι σαφές ότι προσδίδει άλλη δυναμική στην κίνηση Μελισσανίδη. Ενώνονται επί της ουσίας δυο οικονομικοί «κολοσσοί» με στόχο την απογείωση της ΑΕΚ μέσα από την κατασκευή του γηπέδου. Όσο κι αν ακούγεται σκληρό και κυνικό, κανένας «τίγρης» και κανένας Πόλυς δεν θα έμπαινε μπροστά, αν η ΑΕΚ συνέχιζε να φυτοζωεί στη Σούπερ Λίγκα με τουλάχιστον 30 εκατομμύρια ευρώ. Ο Μελισσανίδης δεν επρόκειτο ποτέ να κάνει κίνηση και να πληρώσει αμαρτίες άλλων. Ζερό ζήτησε, ζερό παίρνει μέσα από τη διαδικασία εκκαθάρισης και υποβιβασμού της ομάδας δυο κατηγορίες πιο κάτω. Είναι επίπονο το δρομολόγιο, αλλά είναι το δρομολόγιο της λύτρωσης.

Όποιος μιλάει τις τελευταίες μέρες με τον Μελισσανίδη, ένα πράγμα διαπιστώνει. Ότι επιστρέφει στην ΑΕΚ, για να βάλει καταρχάς ένα τέλος στη διχόνοια. Τον ρωτάς για τον άλφα και τον βήτα και από τις απαντήσεις του καταλαβαίνεις κάτι πολύ συγκεκριμένο και σημαντικό.

Ότι θέλει να ρίξει όλες τις κόντρες και έριδες του παρελθόντος, όλα τα μίση και τις αντιπαλότητες, μέσα «στης λήθης το πηγάδι» που λέει και το τραγούδι που ‘χει γράψει μια μεγάλη ΑΕΚάρα, ο Μίλτος Πασχαλίδης.

Τον ρωτάς για το 2005, για το 2008, και σου λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει τι έγινε παλιά. Ένα πράγμα θέλει με την καρδιά του να κάνει γνωστό στον κόσμο του. Ότι είναι Ε-νω-τι-κός. Όποιος θέλει ακολουθεί, όσα κι αν τον χώριζαν με τον Μελισσανίδη, τα προηγούμενα χρόνια. Όποιος δεν θέλει, πολύ απλά δεν μπαίνει στο τραίνο…