Παπαδόπουλος: Το τελευταίο παλικάρι

Το μεσημέρι μάθαμε ότι ο Λάζαρος Παπαδόπουλος αποχωρεί από την εθνική στα 28 του μόλις. Δική του επιλογή για έναν άνθρωπο που γεννήθηκε μπασκετικά στα γαλανόλευκα.

Από εκείνη την υπερταλαντούχα ομάδα των 80ρηδων, ο Λάζαρος μπήκε σε καραντίνα νωρίς, όπως ο Διαμαντόπουλος, ο Φώτσης, ο Παπαμακάριος, πριν αναγκαστικά του δώσουν πάλι ρόλο. Θυμίζουμε ότι είχε κοπεί άκομψα πριν το ευρωμπάσκετ της Σουηδίας με τις «καλές» γλώσσες να λένε ότι ο τότε βασικός ψηλός ζαλιζόταν από τα συνεχόμενα καλάθια. Ο Παπαδόπουλος πήρε κι ένα ευρωπαϊκό με τον Παναθηναϊκό, μόνο και μόνο για ζητήσει ο ίδιος να φύγει ώστε να παίξει. «Τρελός», «Βλάκας» ήταν ορισμένα από τα κοσμητικά επίθετα που τον συνόδεψαν τότε. Με το αντίο του στην εθνική έρχεται η απάντηση σε όλους: Ούτε τρελός ούτε βλάκας. ΠΑΛΙΚΑΡΙ.

Μπορεί να κάνει λάθος, να υπερβάλει ίσως αλλά βγαίνει και λέει αυτά που πιστεύει. Όλα αυτά τα χρόνια ακούμε από τους πρωταγωνιστές του ελληνικού μπάσκετ ευχολόγια και πιθανολογίες. Ποτέ δεν ρίσκαρε την θεσούλα του, εντός κι εκτός παρκέ, για να εκτεθεί πραγματικά. Ο Λάζαρος το καλοκαίρι μπήκε μπροστά. Αγωνιστικά το ευρωμπάσκετ δεν ήταν το καλύτερο δυνατό, αλλά και πάλι κράτησε την σημαία. Μόνο αυτός, με εκατομμύρια στην τράπεζα, μίλησε για τα προβλήματα του αθλήματος, απαίτησε λύσεις. Ήξερε ότι από το «κύκλο», μην πούμε τίποτα χειρότερο, ο οποίος περικλείει την εθνική θα έφευγε γρήγορα.

Δεν ήταν αρεστός στο μεγάλο και αφανές αφεντικό ή τον περίγυρο από μικρός κιόλας. Προσπάθησε να βιαστεί αλλά απέτυχε διότι νόμιζε ότι θα τύγχανε στήριξης από συμπαίκτες και δημοσιογράφους. Όλοι όσοι βιώνουμε την διάλυση του ελληνικού μπάσκετ τον αφήσαμε μόνο και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα να τον εκθέσουμε ακόμα και σε μία τυχαία αποστροφή συνθήματος στον πάγκο της Ρεάλ.

Τα όσα γράφει στο αντίο του τα ξέρουμε όλοι. Η κόντρα του με έναν παλιό δημοσιογράφο αφορά στους δύο, αλλά τα υπόλοιπα όλους μας. Καλό όμως είναι να μαθαίνουν οι νεώτεροι τι γίνεται στην πλάτη της εθνικής. Παιχνίδια εξουσίας, διαμάχες, προσωπικά, όλα στη μάχη. Επίσημη αγαπημένη για εμάς, ανεπίσημη εκμεταλλευόμενη για άλλους αρκετούς.

Το αντίο του οφείλει να μας ξυπνήσει για να θυμηθούμε γιατί ο Κορωνιός έφτασε στα 29 για να παίξει στην εθνική, γιατί ο Κακιούζης ήταν κομμένος μέχρι το Βελιγράδι, γιατί ο Χατζής δεν πήρε ποτέ μία ευκαιρία, γιατί ο Λιαδέλης με τον Διαμαντόπουλο κουβαλούν ακόμα την ταμπέλα του προβληματικού. Μακάρι ο Λάζος, που έχει έξι, επτά χρόνια καλού μπάσκετ μπάσκετ να έλεγε και άλλα.

Ίσως, αν έπαιζε ακόμα στην Ελλάδα, να ήταν ο τρελός που θα έκανε την διαφορά. Έχει κάνει λάθη σίγουρα. Αλλά τουλάχιστον αυτός τα πίστευε και τα πιστεύει.

Yπάρχει κι ένα ακόμα παλικάρι από αυτή την εθνική που πολεμήθηκε με τον πλέον αισχρό τρόπο σε όλο το Ευρωμπάσκετ αλλά σωστά ακόμα δεν μιλάει. Έχει χρόνο.