Η Βαρκελώνη μας περιμένει…
Το ταξίδι του Παναθηναϊκού ξεκινά σήμερα κιόλας, καθώς οι προγραμματικές δηλώσεις του Ομπράντοβιτς και των παικτών του έδειξαν πως το μεν σώμα βρίσκεται στην Αθήνα, το δε πνεύμα όμως, ήδη κάνει βόλτες στη ράμπλα της Βαρκελώνης.
Ωραία είναι εκεί. Οι Καταλανοί είναι ωραίοι άνθρωποι και η ιστορία του καμαριού της , της Μπαρτσελόνα αρκούντως διδακτική. Όταν πρωτοβρέθηκα εκεί, ρώτησα τον ρεσεψιονίστ για κάποιες οδηγίες προς τα αξιοθέατα του πρωτάρη τουρίστα, όπως και για την συλλογική προτίμηση που είχε. «
Εγώ είμαι Καταλανός», αποκρίθηκε. Ναι, Καταλανός προφανώς, αλλά τι ομάδα είσαι, ξαναρώτησα, με σκοπό να τον περιπαίξω για την Εσπανιόλ που επίσης εδράζεται εκεί. Η φωνή του έγινε
τραχιά: «
Είπαμε, εγώ είμαι Καταλανός»! ΟΚ. Καταλάβαμε πού βρισκόμαστε, απάντησα, και πήρα το δρόμο μου.
Ασφαλώς το Καμπ Νόου είναι επιβλητικό, μεγαλοπρεπές, κατά έναν μπασκετικά διεστραμμένο λόγο, ωστόσο, στο διπλανό Παλάου Μπλαουγκράνα τραβήχτηκα. Η πρώτη εντύπωση ήταν περίεργη: οι τοίχοι παλιοί και γηρασμένοι, οι διάδρομοι στενοί και πολύπλοκοι, η ατμόσφαιρα όμως
μυσταγωγική, σε καθήλωνε, καθώς αρκούσε να σκεφτείς και μόνον πόσα άλματα έχει πραγματοποιήσει το μπάσκετ σ’ αυτόν τον τόπο, ισπανικό, ελληνικό, παγκόσμιο.
Ποιά Μπαρτσελόνα όμως; Πάει αυτή, να’ ταν κι άλλη, άλλωστε το
final four στο
Παλάου Σαν Τζόρντι διεξάγεται! Και ξάφνου, ο Παναθηναϊκός φαβορί. Όχι δα, κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Ποιός είδε λοιπόν τον Ομπράντοβιτς και τους παίκτες του και δεν φοβήθηκε… Για ρωτήστε και το Περιστέρι…
Δεν υπήρχε ηχηρότερο καμπανάκι από τον αγώνα του Σαββάτου. Οι χαμηλές στροφές του Παναθηναϊκού όμως, είναι ακριβώς
η νηνεμία πριν από την καταιγίδα. Θυμηθείτε το αυτό, γιατί η Σιένα ακονίζει τα νύχια της και σε αυτή την ορμή, ορμή πρέπει να αντιπαρατάξεις. Τίποτα λιγότερο. Στη Βαρκελώνη, άλλωστε, δεσπόζει το ενυδρείο που είναι και το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο. Εκεί φιλοξενούνται τέσσερις
άσπροι καρχαρίες, τρομακτικοί, με την οδοντοστοιχία τους να είναι πραγματικά κάτι το ιδιαίτερο που δικαιώνει την αποκρουστική φήμη τους. Κάνουμε υπόθεση εργασίας και τους ονομάζουμε Χέρστον, Στόουνρουκ, Μακ Κάλεμπ και Γιάριτς, πώς θα ξεφύγει ο Παναθηναϊκός;
Ο
Ζέλικο Ομπράντοβιτς γνωρίζει καλά τον τρόπο. Κόντρα στην Μπαρτσελόνα παρέδωσε μαθήματα προπονητικής, τώρα όμως και επειδή ο Σιμόνε Πιανιτζάνι δεν είναι Τσάβι Πασκουάλ, ζητά από τους παίκτες του συνδυασμό μυαλού, ποιότητας και δύναμης. Τα τρικ θα τα εμπνευστεί ο ίδιος. Εφόσον έχει αυτά τα στοιχεία στο παιχνίδι του, ο Παναθηναϊκός θα τα καταφέρει και θα βρεθεί στον τελικό.
Σωστά βλέπετε, πως κανείς δεν μιλά σήμερα γι’ αυτόν. Το τρόπαιο το ακουμπάς κάθε μέρα και λίγο περισσότερο, ποτέ όμως, πριν να έρθει η ώρα του. Αυτό είναι και το επιμύθιο από την ιστορία της Μπαρτσελόνα: όσο αυτοδιαφημιζόταν ως
mes que un club επιδιδόταν σε μια ατελέσφορη προσπάθεια. Μόλις όμως άφησε τα τσιτάτα και έπαιξε την καλύτερη μπάλα, τα σάρωσε όλα.
Αυτός είναι και ο Παναθηναϊκός. Για να θυμηθούμε την πρόσφατη ιστορία, το 2007 απέδειξε στο παρκέ της Αθήνας πως ήταν
ο καλύτερος, το 2009 το ίδιο έκανε στο Βερολίνο, και το 2011, με αυτήν ακριβώς τη λογική θα παραταχθεί στη Βαρκελώνη.
Άλλωστε, τελευταία φορά που κοίταξα στην οροφή του ΟΑΚΑ, είδα πως υπάρχει χώρος και για ακόμη ένα μπάνερ τροπαίου.
Τουλάχιστον…
Εγώ είμαι Καταλανός», αποκρίθηκε. Ναι, Καταλανός προφανώς, αλλά τι ομάδα είσαι, ξαναρώτησα, με σκοπό να τον περιπαίξω για την Εσπανιόλ που επίσης εδράζεται εκεί. Η φωνή του έγινε
τραχιά: «
Είπαμε, εγώ είμαι Καταλανός»! ΟΚ. Καταλάβαμε πού βρισκόμαστε, απάντησα, και πήρα το δρόμο μου.
Ασφαλώς το Καμπ Νόου είναι επιβλητικό, μεγαλοπρεπές, κατά έναν μπασκετικά διεστραμμένο λόγο, ωστόσο, στο διπλανό Παλάου Μπλαουγκράνα τραβήχτηκα. Η πρώτη εντύπωση ήταν περίεργη: οι τοίχοι παλιοί και γηρασμένοι, οι διάδρομοι στενοί και πολύπλοκοι, η ατμόσφαιρα όμως
μυσταγωγική, σε καθήλωνε, καθώς αρκούσε να σκεφτείς και μόνον πόσα άλματα έχει πραγματοποιήσει το μπάσκετ σ’ αυτόν τον τόπο, ισπανικό, ελληνικό, παγκόσμιο.
Ποιά Μπαρτσελόνα όμως; Πάει αυτή, να’ ταν κι άλλη, άλλωστε το
final four στο
Παλάου Σαν Τζόρντι διεξάγεται! Και ξάφνου, ο Παναθηναϊκός φαβορί. Όχι δα, κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Ποιός είδε λοιπόν τον Ομπράντοβιτς και τους παίκτες του και δεν φοβήθηκε… Για ρωτήστε και το Περιστέρι…
Δεν υπήρχε ηχηρότερο καμπανάκι από τον αγώνα του Σαββάτου. Οι χαμηλές στροφές του Παναθηναϊκού όμως, είναι ακριβώς
η νηνεμία πριν από την καταιγίδα. Θυμηθείτε το αυτό, γιατί η Σιένα ακονίζει τα νύχια της και σε αυτή την ορμή, ορμή πρέπει να αντιπαρατάξεις. Τίποτα λιγότερο. Στη Βαρκελώνη, άλλωστε, δεσπόζει το ενυδρείο που είναι και το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο. Εκεί φιλοξενούνται τέσσερις
άσπροι καρχαρίες, τρομακτικοί, με την οδοντοστοιχία τους να είναι πραγματικά κάτι το ιδιαίτερο που δικαιώνει την αποκρουστική φήμη τους. Κάνουμε υπόθεση εργασίας και τους ονομάζουμε Χέρστον, Στόουνρουκ, Μακ Κάλεμπ και Γιάριτς, πώς θα ξεφύγει ο Παναθηναϊκός;
Ο
Ζέλικο Ομπράντοβιτς γνωρίζει καλά τον τρόπο. Κόντρα στην Μπαρτσελόνα παρέδωσε μαθήματα προπονητικής, τώρα όμως και επειδή ο Σιμόνε Πιανιτζάνι δεν είναι Τσάβι Πασκουάλ, ζητά από τους παίκτες του συνδυασμό μυαλού, ποιότητας και δύναμης. Τα τρικ θα τα εμπνευστεί ο ίδιος. Εφόσον έχει αυτά τα στοιχεία στο παιχνίδι του, ο Παναθηναϊκός θα τα καταφέρει και θα βρεθεί στον τελικό.
Σωστά βλέπετε, πως κανείς δεν μιλά σήμερα γι’ αυτόν. Το τρόπαιο το ακουμπάς κάθε μέρα και λίγο περισσότερο, ποτέ όμως, πριν να έρθει η ώρα του. Αυτό είναι και το επιμύθιο από την ιστορία της Μπαρτσελόνα: όσο αυτοδιαφημιζόταν ως
mes que un club επιδιδόταν σε μια ατελέσφορη προσπάθεια. Μόλις όμως άφησε τα τσιτάτα και έπαιξε την καλύτερη μπάλα, τα σάρωσε όλα.
Αυτός είναι και ο Παναθηναϊκός. Για να θυμηθούμε την πρόσφατη ιστορία, το 2007 απέδειξε στο παρκέ της Αθήνας πως ήταν
ο καλύτερος, το 2009 το ίδιο έκανε στο Βερολίνο, και το 2011, με αυτήν ακριβώς τη λογική θα παραταχθεί στη Βαρκελώνη.
Άλλωστε, τελευταία φορά που κοίταξα στην οροφή του ΟΑΚΑ, είδα πως υπάρχει χώρος και για ακόμη ένα μπάνερ τροπαίου.
Τουλάχιστον…
