Η ιστορία το ECW (μέρος 2ο)
Το δεύτερο και τελευταίο μέρος της ιστορίας του ECW.
Το δεύτερο και τελευταίο μέρος της ιστορίας του ECW.
Το κοινό
Στην άνοδο του ECW μεγάλο ρόλο έπαιξε και το κοινό. Αν και η ECW Arena δεν ήταν και ότι καλύτερο (χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα και απίστευτη ζέστη το καλοκαίρι, πλαστικές καρέκλες, έλλειψη κερκίδων), ο κόσμος πήγαινε εκεί για το μοναδικό θέαμα. Όπως έχει πει και ο Terry Funk στο ντοκιμαντέρ Forever Hardcore, οι παλαιστές ήταν εκεί για το κοινό και το κοινό για τους παλαιστές.
Ο ενθουσιασμός ήταν πάντοτε το κυρίαρχο χαρακτηριστικό στην ECW Arena. Πυκνά-συχνά θα φώναζαν, το cult πλέον E-C-DUB, κάθε φορά που έβλεπαν κάτι το οποίο γνώριζαν ότι δεν θα παρακολουθούσαν πουθενά αλλού. Αυτό συνέβαινε τόσα στα τεχνικά ματς όσο και στα hardcore. Πάντα έδειχναν την εκτίμηση τους στους παλαιστές και αντιμετώπιζαν με χιούμορ τα πάντα.
Χαρακτηριστικές στιγμές ήταν όταν κάποιος παλαιστής έκανε κάποιο λάθος οπότε και άκουγες το ‘You f…..d up’. Στο τέλος όμως πάντα χειροκροτούσαν. Όλοι τους, ούτε ένας δεν έμενε καθιστός. Το κοινό του ECW πάντα αναγνώριζε αυτό που τους έδιναν οι παλαιστές. Όταν ο Mick Foley έγινε heel (ο κακός στο λεξιλόγιο του wrestling), το έκανε με τρόπο τέτοιο ώστε να προκαλέσει την αντίδραση του κοινού. Με τα περιβόητα anti-hardcore promos (τα οποία θεωρούνται ίσως τα καλύτερα στην ιστορία του wrestling) και φορώντας μπλουζάκια με το λογότυπο WW F’N F (το αυθεντικό μπλουζάκι του ECW είχε το λογότυπο EC F’N W κι έγραφε ‘Politically incorrect and damn proud of it’) προκαλούσε τον κόσμο όπως κανείς δεν είχε κάνει μέχρι τότε. Μόλις ο Foley ανακοίνωσε ότι θα φύγει και παρά τα promos του, στο τελευταίο του ματς το κοινό χειροκροτούσε συνεχώς φωνάζοντας ‘Please Don’t Go’. Αυτή ήταν και η κορυφαία στιγμή στην καριέρα του Mick Foley σύμφωνα και με τον ίδιο.
Το κοινό επίσης συμμετείχε ενεργά και στα ματς. Ακριβώς δίπλα στην ECW Arena υπήρχε ένα κατάστημα του τύπου ‘Ότι πάρεις $1’. Προμηθεύονταν λοιπόν τηγάνια, σουρωτήρια, κουτάλια, χαλασμένα βίντεο και παιχνιδο-μηχανές τα οποία έδιναν στους παλαιστές στη διάρκεια του αγώνα για να τα χρησιμοποιήσουν. Όταν αυτά τελείωναν πάντα θα ήταν πρόθυμοι να δώσουν την καρέκλα τους στους παλαιστές για να τη χρησιμοποιήσουν στο ματς.
Πολλοί από τους θαμώνες της ECW arena μάλιστα ήταν εκεί τόσο συχνά που απέκτησαν ψευδώνυμα και δημιούργησαν μια cult κουλτούρα. O Hat Guy, o Hawaiian Shirt Guy, o Sign Guy, o Faith No More Guy και άλλοι πολλοί έδωσαν ένα άλλο χρώμα στο ECW. Οι παλαιστές αλλά και οι ίδιοι λάτρευαν να πειράζουν ο ένας τον άλλο. Μάλιστα οι δύο πρώτοι έχουν λουστεί ουκ ολίγες φορές με μπύρα που τους πέταγαν οι παλαιστές. Αυτοί απλά το απολάμβαναν.
Καρέκλες, Φλεγόμενα Τραπέζια, Συρματοπλέγματα και Heavy Metal
Στο ECW ίσχυαν άλλοι κανόνες. Η χρήση καρέκλας ή τραπεζιού δεν οδηγούσε σε τέλος του αγώνα. Πολλοί παλαιστές έγιναν γνωστοί για την χρήση αυτών. Γνωστότεροι οι Sabu και Dudley Boys. Ο Sabu ήταν ο πρώτος, οι άλλοι ακολούθησαν. Ο κόσμος όμως ήθελε και κάτι παραπάνω και αυτό οδήγησε στα περιβόητα barbdwired matches όπου αντί για σχοινιά στο ring, υπάρχει κοφτερό συρματόπλεγμα. Η κορυφή όλων αυτών ήταν στο show Born to Be Wired. Sabu και Terry Funk έκοψαν την ανάσα όλων σε ένα από τα πιο αξέχαστα hardcore ματς.
Κι εκεί που νόμιζαν ότι τα είχαν δει όλα, οι Dudley Boys χτύπησαν. Σε ένα από τα match τους, o Balls Mahoney έμελε να είναι ο πρώτος που θα δοκίμαζε να περάσει μέσα από ένα φλεγόμενο τραπέζι. Παρά τα εγκαύματα του, όταν τον ρώτησαν αν θα το ξανάκανε, απάντησε ‘Ασφαλώς’. Δεν απογοήτευσε κανέναν. Το έκανε ξανά και ξανά.
Πριν όμως γίνουν όλα τα παραπάνω, ο Paul Heyman, λάτρης του Heavy Metal και του Grunge, φρόντιζε να κρατάει την αδρεναλίνη ψηλά. Τα μεγάφωνα έπαιζαν ότι καλύτερο κυκλοφορούσε. Guns ‘n’ Roses, Offspring, AC/DC, Bruce Dickinson, Pantera, Metallica ήταν μερικοί από τους καλλιτέχνες όπου τα κομμάτια τους ακούγονταν στην ECW Arena. Η είσοδος του Sandman υπό τον ήχο του Enter Sandman έχει γράψει ιστορία.
Η πτώση
Παρά τις φιλότιμες και πρωτότυπες ιδέες του ECW, τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως θα ήθελε ο Paul Heyman. Αν και το ECW έκανε τα δικά του PPVs (ξεκινώντας το 1997 με το Barely Legal), αν και είχε μπλούζες, CD, video, φιγούρες παλαιστών ακόμα και βιντεοπαιχνίδι για πώληση, ποτέ δεν κατάφερε να έχει αυτό που χρειάζεται για να επιβιώσεις. Ένα καλό τηλεοπτικό συμβόλαιο. Ο Heyman πάντα είχε το μυαλό για το wrestling όχι όμως και για business. To συμβόλαιο με το TNN ήταν καταστροφικό καθώς το πρόγραμμα λογοκρίνονταν κι ελέγχονταν από το κανάλι. Αυτό οδήγησε σε πολύ μικρή προώθηση του ECW στο ευρύ κοινό και ασφαλώς στην λάθος εικόνα για το τι πραγματικά ήταν το ECW.
Ως αποτέλεσμα, πολλοί παλαιστές άρχισαν να μην πληρώνονται. Το WCW και το WWF που καιροφυλακτούσαν άρπαζαν αμέσως όλους αυτούς που είχαν άδειες τσέπες. Τελικά, χωρίς τηλεοπτικό συμβόλαιο, και με τον Heyman να έχει υποθηκεύσει την περιουσία την δική του και των γονιών του και κουβαλώντας τεράστια χρέη, το ECW σταμάτησε να λειτουργεί το 2001. Στο τελευταίο show, ο κόσμος φανερά συγκινημένος είπε το αντίο στους παλαιστές οι οποίοι μαζεύτηκαν στο ring και ήπιαν μπύρες μαζί με τους θαυμαστές τους.
Επίλογος
Η κληρονομιά του ECW είναι τεράστια. Κατ’ αρχήν το Attitude Εra του WWF στηρίχθηκε στον τρόπο λειτουργίας του ECW δίνοντας ελευθερία στους παλαιστές. Ο τρόπος πάλης άλλαξε από το Old School σε Hardcore. Οι χαρακτήρες από τους αστείους και καρτουνοειδής έγινα σκοτεινοί και πολύ πιο αληθινοί. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει συνθήματα στα στάδια και όχι απλά το όνομα του κάθε παλαιστή. Το wrestling από ένα χάρτινο θέαμα άρχισε να γίνεται πολύ πιο στιβαρό και σοβαρό. Αν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την αλλαγή που οφείλεται στο ECW, θα έλεγα ότι είναι ανάλογη αυτής που προκύπτει από την σύγκριση των ταινιών του Errol Flynn με τις ταινίες που σκηνοθετεί ο Michael Mann.
Διανύοντας πλέον την τέταρτη δεκαετία της ζωής μου κι έχοντας πλήρη επίγνωση του τι είναι η επαγγελματική πάλη, θα έλεγα ότι το ECW είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο αντί αυτού του άρθρου. Κάθε φορά που θα καθίσω να δω ένα παλιό show, θα φωνάξω, θα πωρωθώ, θα ζητωκραυγάσω. Δεν είναι επίσης ντροπή, να πω ότι ακόμα και σήμερα, σε πολλές περιπτώσεις θα δακρύσω. Το wrestling, ποτέ δεν ήταν τόσο όμορφο, τεχνικό, δυνατό και συγκινητικό. E-C-DUB, E-C-DUB, E-C-DUB.