Πιάσε το μικρόφωνο…

“Παναγιώτη πήγαινε πάρε το μικρόφωνο και πες κάτι να ηρεμήσουν οι οπαδοί!”

“My secret combination it’s a mystery for you…”

“Πωλούνται αγροτεμάχια με ελαιόδεντρα σε τιμή ευκαιρίας…”

“Κούλα! Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!”

“Το μερτικό μου απ’ τη χαρά μού το ‘χουν πάρει άλλοι…”

“Δικό σας!!”

Ανοιξιάτικο βραδάκι, εξοχικό το τοπίο, με το φως της μέρας ακόμη να κρατά και οι δυο φοιτητές της ιατρικής κάνουν τον περίπατό τους στον αγροτόδρομο για να ξεκουραστούν από τη μελέτη της ημέρας. Σε κάποια στιγμή και μετά από μια καμπή είδαν μπροστά τους σε αρκετή απόσταση να βαδίζει αργά, σκυφτός, σχεδόν διπλωμένος στα δύο, ένας άνδρας αρκετά ηλικιωμένος.
– Κοίταξε αυτόν το γέρο με τί δυσκολία βαδίζει! Παρατήρησε ο ένας φοιτητής. Στοιχηματίζω ότι πάσχει από σπονδυλαρθροίτιδα…
– Διαφωνώ! Είμαι σίγουρος ότι απλώς ξάφνιασε τη μέση του, έπαθε δηλαδή αυτό που λέμε λουμπάγκο… Τον αντέκρουσε ο άλλος.
Όχι, σπονδυλαρθροίτιδα, όχι, λουμπάγκο, παρά λίγο να τσακωθούν.
Αποφάσισαν λοιπόν, να επιταχύνουν το βήμα τους, να τον προλάβουν και να τον ρωτήσουν από τί υποφέρει. Αυτό και έκαναν. Τον πλησίασαν τον καλησπέρισαν ευγενικά και τον ρώτησαν.
– Μας συγχωρείτε, μα επειδή είμαστε φοιτητές ιατρικής και ως εκ τούτου κάναμε από μακριά ο καθένας μας διάγνωση περί της νόσου από την οποία υποφέρετε και σας κάνει να βαδίζετε έτσι, αλλά του καθενός μας είναι διαφορετική αυτή η διάγνωση, θα σας παρακαλούσαμε να μας πείτε εσείς τί ακριβώς έχετε….
– Μάλιστα! Εσείς νεαρέ μου, τί διαγνώσατε; ρωτάει τον πρώτο.
– Σπονδυλαρθροίτιδα!
– Μάλιστα! Κι εσείς; ρωτάει τον άλλο.
– Εγώ πιστεύω πως σας έπιασε απλώς λουμπάγκο!….
– Κύριοι, λαθέψαμε και οι τρεις! Κι εγώ νόμιζα, δυστυχώς, πως θα ήταν μόνο κλανιά…

Ξυπνάει το πρωί ένας τύπος, πάει στην τουαλέτα, κάνει τη δουλεία του και πάει στον καθρέφτη να φτιαχτεί. Εκεί κάνει έναν έλεγχο ρουτίνας στο εσώρουχο του (όπως όλοι άλλωστε) και ξαφνικά αισθάνεται κάτι περίεργο στα χεριά του. Κοιτά καλύτερα, τι να δει… το εργαλείο του ήταν πράσινο. Αρχίζει λοιπόν να ουρλιάζει, να τρέχει, να ντύνεται τρέχοντας κατεβαίνει στο αμάξι και πάει στο γιατρό. Στην αίθουσα αναμονής βλέπει άλλον έναν κακόμοιρο να κλαίει και να πιάνει την επίμαχη περιοχή. Τον πλησιάζει, κάθεται διπλά του και του λέει:
– Ρε φιλέ έχεις κι εσύ πρόβλημα με το όργανο σου;
– Άστα ρε μεγάλε ξύπνησα το πρωί και ήταν κατακόκκινο!
– Κι εσύ την έπαθες;
Αγκαλιάζονται λοιπόν και κλαίνε ώσπου ανοίγει την πόρτα ο γιατρός. – Ας περάσει ο επόμενος…
Μπαίνει αυτός που την είχε κόκκινη πρώτος και ο άλλος περίμενε καθισμένος σε ανάμενα κάρβουνα. Βγαίνει σε λίγο ο πρώτος όλο χαμόγελο και του λέει:
– Άντε μεγάλε τίποτα δεν είχα, καλή τύχη!
Παίρνει τα πάνω του ο τύπος μπαίνει στο γιατρό που τον ρωτάει:
– Τι έχουμε;
– Τίποτα γιατρέ, απλά το πουλί μου είναι πράσινο…
– Για κατεβάστε το παντελόνι σας παρακαλώ… Χμμμμ… Άσχημα τα πράγματα αγαπητέ μου, ίσως να χρειαστεί να το κόψουμε!
– Να το κόψουμε; Μα ο άλλος δεν είχε τίποτα!
– Φίλε μου, άλλο το κραγιόν και άλλο η μούχλα…

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ…

Ο Χρήστος Θ. και η Δώρα Κ. μας δείχνουν πως στα Στύρα Ευβοίας έχουν πάρει σοβαρά το θέμα parking…

Ο Θοδωρής Τσ. μας ενημερώνει πως η μέρα φεύγει…

Με την υπογραφή…