Όταν ο Ολυμπιακός παίζει στους οκτώ της Ευρωλίγκας

Άχ αυτή η γραμμή… Η πρώτη απόπειρα του Ολυμπιακού για πρόκριση σε Final Four της κορυφαίας διοργάνωσης έγινε το Μάρτη του 1993 απέναντι στη Λιμόζ. Παρά τη μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλαν οι παίκτες του Ιωαννίδη δεν “έσπασαν” το πλεονέκτημα έδρας που είχε η γαλλική ομάδα του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς και μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης στο ΣΕΦ. Οι “ερυθρόλευκοι” πήραν το πρώτο ματς στην Πάτρα (έγινε εκεί λόγω τιμωρίας της έδρας), αλλά στη Γαλλία δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν το έργο τους.

Λίγο ο Γιανγκ (50 πόντοι στα δύο ματς), λίγο ο μοιραίος Πάσπαλι που πάτησε την τελική γραμμή, λίγο το νικητήριο καλάθι του Ζντοβτς έφεραν τον Ολυμπιακό εκτός τετράδας.

Λιμόζ-Ολυμπιακός 60-58

Το χέρι του Θεού…

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε ένα χρόνο αργότερα (περίοδος 1993-94) στους αγώνες με την Κίντερ Μπολόνια. Το πρώτο παιχνίδι στον ιταλικό βορρά δεν κύλησε ιδανικά για τους “ερυθρόλευκους” (ο Ντανίλοβιτς ήταν εξαιρετικός), αλλά στον Πειραιά όλα ήταν διαφορετικά. Το +20 για το 1-1 έδωσε αέρα στην ομάδα του “Ξανθού”, η οποία παρότι στο τρίτο και καθοριστικό της σειράς κόπιασε αρκετά, πήρε αυτό που τόσο ήθελε. Έβαλε βέβαια το χέρι του και ο Παναγιώτης Φασούλας, ο οποίος βγήκε μέχρι το τρίποντο για να κόψει τον Μορέτι και να του στερήσει τη δυνατότητα φέρει την Κίντερ μπροστά. Ο Ολυμπιακός ήταν πια στο Final Four του Τελ Αβίβ.

Τα τρία παιχνίδια

Το νερό… νεράκι

Την επόμενη περίοδο αντίπαλος του Ολυμπιακού στο δρόμο για το Final Four της Σαραγόσα ήταν η ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στη ρωσική πρωτεύουσα η παρέα των Καράσεφ (21 πόντοι) και Κουντέλιν (20 πόντοι) παρέδωσε μαθήματα επιθετικού μπάσκετ και στρίμωξε στα σχοινιά την ομάδα του Πειραιά. Η οποία βρήκε τον τρόπο να δραπετεύσει. Με ηγετική φυσιογνωμία τον Έντι Τζόνσον, οι τότε πρωταθλητές Ελλάδας έφεραν τη σειρά σε ισορροπία, ενώ δύο 24ωρα μετά εξασφάλισαν μια άνετη πρόκριση μετά από ένα ματς – παρωδία, καθώς η ΤΣΣΚΑ είχε στη σύνθεσή της μόλις πέντε παίκτες (Κουντέλιν, Βαντέεφ, Γκρέζιν, Σπιριντόνοφ, Κισούριν) και ολοκλήρωσε το 40λεπτο με τρεις λόγω φάουλ. Είχε προηγηθεί φυσικά το περιστατικό με τη δηλητηρίαση των υπόλοιπων μελών. Παρόλα αυτά ο Ολυμπιακός ήταν για δεύτερη σερί χρονιά στην τετράδα, κατακτώντας πάλι τη 2η θέση.

Δεν είχε Αρλάουκας

Το καλό δεν… τρίτωσε άμεσα για τον Ολυμπιακό που ένα χρόνο μετά γνώρισε τον πρόωροαποκλεισμό. Στα προημιτελικά της σεζόν 1995-96 η ομάδα του Ιωαννίδη βρήκε στο δρόμο της τη Ρεάλ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και παρά την παλικαρίσια νίκη με γρανιτένια άμυνα στο φαληρικό παλέ δεν μπόρεσε να πετύχει άλλη μία στη Μαδρίτη για να είναι αυτή που θα βρεθεί στο Παρίσι. Στη συγκεκριμένη σειρά ο δαιμονισμένος Τζο Αρλάουκας έκανε… όργια (μ.ο 27 πόντοι) και με συμπαραστάτη τον Ζόραν Σάβιτς οδήγησαν τη “βασίλισσα” στο Παλέ ντε Μπερσί (εκεί που θα γίνει και εφέτος το F4).




Πάρτι πριν από τη Ρώμη

Μετά από διάλειμμα ενός χρόνου, ο Ολυμπιακός επέστρεψε στα Final Four, δίνοντας το “παρών” στη Ρώμη, όπου φυσικά κατέκτησε το τρόπαιο. Λίγο πριν, στον ελληνικό εμφύλιο των προημιτελικών απέκλεισε με δύο νίκες σε ισάριθμα ματς τον Παναθηναϊκό. Στη θεωρία οι “πράσινοι”, πρωταθλητές Ευρώπης από το Παρίσι, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας είχαν και το πάνω χέρι. Όμως ο Ντέιβιντ Ρίβερς είχε διαφορετική άποψη. Ο Αμερικάνος γκαρντ ήταν σε τρομερή κατάσταση και έχοντας τη χείρα βοηθείας των Τάρλατς και Τόμιτς, οδήγησε εκ του ασφαλούς την ομάδα του Πειραιά στο 69-49 του ΟΑΚΑ. Το παιχνίδι στο ΣΕΦ ήταν σαφώς πιο αμφίρροπό, αλλά πάλι ο Ολυμπιακός είχε τον πρώτο λόγο, τελειώνοντας πρόωρα τη σειρά.

Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 49-69

Γαλλικό κλειδί

Μετά από μία διετία, την περίοδο 1998-99, ο Ολυμπιακός διεκδίκησε (και πήρε) την πρόκριση για το Final Four του Μονάχου. Στα δύο παιχνίδια με τη Βιλερμπάν για την προημιτελική φάση, η ομάδα του Ίβκοβιτς ήταν εμφανώς ανώτερη. Ίσως στο πρώτο ματς του ΣΕΦ η διαφορά με τη γαλλική ομάδα ήταν τεράστια. Με τον Αρσέν Αντέ Μενσά να κάνει ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του στην Ελλάδα, ο Ολυμπιακός νίκησε και ταξίδεψε με άλλον αέρα στο Λιόν. Μπορεί ο Αμερικανός Χένρι να πέτυχε 29 πόντους, αλλά ο Άριεν Κόμαζετς δούλεψε ως αντίπαλο δέος προκειμένου οι “ερυθρόλευκοι” να φύγουν με το διπλό από το “Αστρομπάλ” και να τσεκάρουν τα εισιτήρια με προορισμό την πρωτεύουσα της Βαυαρίας, έστω κι αν το αποτέλεσμα εκεί δεν ήταν το καλύτερο δυνατό.




Για ένα σουτ…

Στη νέα εποχή, αυτήν των Αγγελόπουλων, ο Ολυμπιακός του Γιόνας Καζλάουσκας βρέθηκε να διεκδικεί την πρόκρισή του στο Final Four της Πράγας απέναντι στην τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης Μακάμπι Τελ Αβίβ. Οι “ερυθρόλευκοι” στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, έφτασαν μέχρι την πηγή, αλλά νερό δεν ήπιαν. Ένας νυν παίκτης τους, τότε αντίπαλος τους, ο Νίκολα Βούισιτς ήταν ο θεμέλιος λίθος της νίκης των Ισραηλινών στο πρώτο ματς (πέτυχε 23 πόντους), αλλά παρά την ήττα ο Ολυμπιακός δεν παράτησε τη μάχη. Ισοφαρίζοντας 1-1 με τους Σχορτσανίτη και Βασιλόπουλο να βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά στη ρεβάνς τουΣΕΦ, πήγε στο Τελ Αβίβ για να διεκδικήσει τις πιθανότητές του. Ο Σόλομον δεν τον τρόμαξε, αλλά το καθοριστικό σουτ του Παπαμακάριου ήταν άστοχο, την στιγμή που προηγουμένως οι ελεύθερες βολές ήταν άστοχες.





Βάσκοι αυτονομιστές

Ένα χρόνο αργότερα (περίοδος 2006-07) ο Ολυμπιακός του Πίνι Γκέρσον πλέον είχε την ίδια τύχη, καθώς έμεινε εκτός του Final Four της Αθήνας. Μόνο που δεν “πολέμησε” όσο θα περίμενε κανείςτην Τάου Κεράμικα. Παραδόθηκε αμαχητί στη Βιτόρια, γνωρίζοντας τη συντριβή από την παρέα του Ιγκόρ Ρακόσεβιτς, ενώ στο ΣΕΦ παρότι βελτιωμένος δεν έφτασε στο 1-1. Με τον Λούις Σκόλα να δίνει μία από τις τελευταίες παραστάσεις του στα ευρωπαϊκά παρκέ, η ισπανική ομάδα νίκησε για δεύτερη φορά μέσα σε δύο ημέρες την ελληνική ομάδα και τέλειωσε πρόωρα τη σειρά. Οι Μπουρούσης και Άκερ ήταν μόνοι για να αντιστρέψουν το αρνητικό κλίμα.




Η έκπληξη έμεινε στη μέση

Την επόμενη σεζόν, προκειμένου να βρεθεί στο Final Four της Μαδρίτης, ο Ολυμπιακός θα έπρεπε να αποκλείσει την πανίσχυρη τότε ΤΣΣΚΑ. Έδειξε κότσια ότι μπορεί να πετύχει το στόχο του, αφού παρά το διαιτητικά όργια στο πρώτο ματς θριάμβευσε στη ρωσική πρωτεύουσα με τους Λιν Γκριρ και Κιντέλ Γουντς να αναδεικνύονται σε πρόσωπα της βραδιάς. Όμως το επόμενο βήμα δεν έγινε ποτέ. Η ΤΣΣΚΑ, πιο πλήρης από τους “ερυθρόλευκους”, ήρθε στην Αθήνα αποφασισμένη. Με μαέστρο τον Παπαλουκά (19 πόντοι, 7 ασίστ) και πρώτα βιολιά τους Σισκάουσκας (26 πόντοι) και Λάνγκντον (23 πόντοι) έφυγε από το ΣΕΦ με τη νίκη που χρειαζόταν για να μείνει ζωντανή. Στο τρίτο ματς επί ρωσικού εδάφους ο αποκαμωμένος Ολυμπιακός πέταξε λευκή πετσέτα. Με πρώτο σκόρερ τον Ρόντρικ Μπλάκνεϊ δεν είχε τύχη απέναντι στο αφιονισμένο δίδυμο των Σισκάουσκας και Σμόντις.

ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Ολυμπιακός 74-76

Βασιλιάς στη Μαδρίτη

Πέρυσι (2008-09)ο Ολυμπιακός, πιο ισχυρός από ποτέ τα τελευταία χρόνια, έκανε το βήμα παραπάνω, εξασφαλίζοντας την πρόκρισή του σε Final Four δέκα χρόνια μετά από την παρουσία του στο Μόναχο. Στα προημιτελικά συνάντησε τη Ρεάλ. Η “βασίλισσα” έβαλε δύσκολα στην ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη, αλλά η ποιοτική διαφορά μεταξύ των δύο αντιπάλων ήταν αρκετά μεγάλη. Ο Παπαλουκάς “εξιλεώθηκε” για όσα είχε πράξει ως παίκτης της ΤΣΣΚΑ,πήρε από το χέρι τον Ολυμπιακό και τον οδήγησε σε δύο καθοριστικές νίκες. Γιατί με το 2-0 ανά χείρας η ελληνική ομάδα πήγε με διαφορετική ψυχολογία στη Μαδρίτη. Μπορεί να έχασε το πρώτο ματς (δεν βρήκε αντίδοτο για τον Ρέγες), όμως στο επόμενο καθάρισε την… μπουγάδα. Ο Γιάννης Μπουρούσης πήρε ρεβάνς από τον Ρέγες και σε μια λαμπρή βραδιά τέλειωσε το ματς με 34 πόντους.

Ολυμπιακός-Ρεάλ Μαδρίτης 88-79

Ρεάλ-Ολυμπιακός 75-78

Σημείωση: Τις περιόδους 2001-02 και 2002-03 ο Ολυμπιακός διεκδίκησε την πρόκρισή του στα αντίστοιχα Final Four, αλλά ήταν διαφορετικός ο τρόπος διεξαγωγής, μια και οι τέσσερις φιναλίστ προκρίνονταν απευθείας από τους ομίλους του Top-16. Την περίοδο 2000-01 ο Ολυμπιακός, όντας στο άρμα της Euroleague, μετείχε στη δική της διοργάνωση. Έφτασε μέχρι τα προημιτελικά (αποκλείστεηκε από την Τάου), αλλά τότε δεν υπήρχε Final-4.