Η Αγγλία δεν θα είναι εκεί…

Η Εθνική ομάδα της Αγγλίας κατάφερε την Τετάρτη να πετύχει το ακατόρθωτο. Να αποτελέσει δηλαδή το μόνο «θύμα» των προκριματικών σε ένα όμιλο που φαίνεται πως Ρωσία και Αγγλία χάριζαν η μία στην άλλη την πρόκριση και καμία δεν αποδεχόταν το δώρο της άλλης. Τελικά η ήττα της Ρωσίας από το Ισραήλ αποτελεί μακρινό εφιάλτη για τον Χίντινγκ μια και οι Κροάτες πραγματοποιώντας εμφάνιση βγαλμένη από το Μουντιάλ του ’98 «ταπείνωσαν» τους Άγγλους. Τους Άγγλους, οι οποίοι απλά πλήρωσαν τα λάθη τους και κυρίως τις αβλεψίες χρόνων.

Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι το αγγλικό πρωτάθλημα είναι το πλέον ανταγωνιστικό και ενδιαφέρον του κόσμου (ακόμα και το ισπανικό δείχνει να παρουσιάζει μια κάμψη σε σχέση με πριν από λίγα χρόνια). Σε αντίθεση όμως με την Πρέμιερσιπ, η Εθνική Αγγλίας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Γιατί πως αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις την πορεία της Εθνικής ομάδας μια προηγμένης ποδοσφαιρικά χώρας που διαχρονικά έχει να επιδείξει μονάχα μια μεγάλη επιτυχία, το μακρινό 1966 που μάλιστα οι κακεντρεχείς θα αμφισβητήσουν ενθυμούμενοι τον τρόπο με τον οποίο επικράτησε της Γερμανίας στον τελικό του Γουέμπλει. Από τότε αποτυχίες, γκρίνιες, ατυχίες και διαδοχικοί αποκλεισμοί.



Το πρώτο και σοβαρότερο λάθος της τωρινής ομάδας της Αγγλίας
αποτέλεσε η επιλογή του Στηβ ΜακΛάρεν. Σπάνια για μια αποτυχία ευθύνεται τόσο πολύ ο προπονητής μιας ομάδας όσο στην συγκεκριμένη περίπτωση. Ο ΜακΛάρεν απέδειξε στην πορεία του τα 2 χρόνια που βρίσκεται μόνος του στον πάγκο της Εθνικής πως είναι «λίγος» για την θέση. Με προϋπηρεσία κυρίως ως βοηθός προπονητή δίπλα στον γερόλυκο Σμιθ, τον κορυφαίο Φέργκιουσον και τον κοσμοπολίτη Έρικσον, ο ΜακΛάρεν φαίνεται πως λίγα αποκόμισε. Άλλωστε το είχε αποδείξει και κατά τη θητεία του στην Μίντλεσμπρο που έχοντας την ατελείωτη στήριξη του φίλου του και προέδρου της ομάδας Στηβ Γκίμπσον πέτυχε λιγότερα από ότι απαιτούσαν οι μεγάλες επενδύσεις της ομάδας.




Όμως όταν οι Άγγλοι αποφάσισαν πως ο Έρικσον τους έπεφτε «λίγος», δεν έβρισκαν ικανό αντικαταστάτη. Ο Σκολάρι αρνήθηκε, ο Ο’ Νιλ «κόπηκε» στην συνέντευξη και ο ΜακΛάρεν απλά υπερίσχυσε των υπολοίπων μέτριων (αν και ικανότερων μάλλον) ανταγωνιστών του (αναφέρομαι στους Άλαρνταϊς και Κιέρμπισλι) λόγω προϋπηρεσίας ως βοηθός του Έρικσον. Η πορεία της Αγγλίας απέδειξε περίτρανα πως η επιλογή ήταν καταστροφική. Έχοντας στα χέρια του ίσως το καλύτερο υλικό της ιστορίας της χώρας του, ο ΜακΛάρεν απέτυχε να προκριθεί σε ένα όμιλο που ούτε η Κροατία και πολύ περισσότερο ούτε η Ρωσία έπειθαν για την αξία τους (ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η Κροατία του Μπίλιτς αποδείχτηκε ιδιαίτερα καλή ομάδα). Οι ευθύνες του Μακλάρεν είναι πολλές και δεδομένες. Από εκεί και πέρα όμως έγιναν και άλλα λάθη.



Οι Άγγλοι αποτελούν το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα των θετικών και ταυτόχρονα αρνητικών αποτελεσμάτων της ποδοσφαιρικής παγκοσμιοποίησης. Πολύ καλοί σύλλογοι αποτελούμενοι από «μεγάλα» ποδοσφαιρικά ονόματα της πιάτσας, τεράστιες επενδύσεις στις ομάδες (και από το εξωτερικό), ωραία γήπεδα, ανταποδοτικές παροχές στους φιλάθλους και ταυτόχρονα ελάχιστοι Άγγλοι ποδοσφαιριστές σε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ομάδες τους και ελάχιστοι και αμφιβόλου ποιότητας Άγγλοι προπονητές.



Ένα ακόμα αδύνατο σημείο των Άγγλων ποδοσφαιριστών αποτελεί και η μέτρια εκπαίδευσή τους σε νεαρές ηλικίες. Όσο και αν ακούγεται ιερόσυλο, για τη δυναμική της Αγγλίας (σε ποδοσφαιρικό επίπεδο) η δουλειά που γίνεται στις μικρές ηλικίες δεν είναι ανάλογη άλλων ποδοσφαίρων «κολοσσών». Η ανάπτυξη των νεαρών ταλέντων περιστρέφεται κυρίως γύρω από τα φυσικά προσόντα και λιγότερο από όσο θα έπρεπε γύρω από τις τεχνικές τους ικανότητες. Κάτι το οποίο με τα χρόνια και την ωρίμανση των ποδοσφαιριστών γίνεται φανερό με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές η πολύ καλή φυσική κατάσταση να μην μπορεί – όπως είναι φυσικό – να υπερισχύσει των τεχνικών ικανοτήτων των αντιπάλων τους.



Πάντως η απουσία της Αγγλίας θα γίνει αισθητή το καλοκαίρι του 2008 από τα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας σε όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο. Θα μας λείψει τόσο το πάθος της για διάκριση, όσο και η κακοδαιμονία της. Είναι αυτό που λένε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χωρίς την Αγγλία δεν γίνεται – αν και έχει ξαναγίνει στο παρελθόν και μάλλον θα ξαναγίνει και στο μέλλον!!