Ομιλείτε Ποδοσφαιρικά
Τα Ποδοσφαιρικά είναι πολύ ωραία γλώσσα. Ρέουσα. Εύηχη. Μουσική στ’ αυτιά, όταν είναι η καθομιλουμένη ενός Βαλβέρδε. Ενός Κούπερ. Ενός Χιμένεθ. Πτηνών που πέταξαν απ’ την κατ’ ουσίαν ίδια φωλιά, για άλλα μέρη. Τα δικά μας μέρη. Γι’ αυτό και μόνον, αξίζει όλος ο κόπος, και το κόστος, να ‘ρχονται τέτοιοι τύποι απέξω εδώ. Για ν’ ακούμε τη γλώσσα. Και να μη ξεχάσουμε “κι αυτά που ξέρουμε”.
Ο Ολυμπιακός, δια του Βαλβέρδε, ξανασυναντήθηκε με το Ποδόσφαιρο. Ο Αρης, δια του Κούπερ, ξανασυναντήθηκε με το Ποδόσφαιρο. Η ΑΕΚ, δια του Χιμένεθ, ξανασυναντιέται. Δύο χρόνια αφότου είχε διακόψει κάθε διπλωματική σχέση μαζί του. Η Εθνική βρήκε στον Φερνάντο Σάντος το όχημα που θα την οδηγήσει στο Ποδόσφαιρο, έτσι όπως αυτό γίνεται νοητό και αντιληπτό στον νορμάλ κόσμο.
Ολοι αυτοί δεν χρειάζεται να ξοδεύουν τον πολύτιμο χρόνο τους για να κάθονται και να λένε όσα, απεναντίας, νιώθουν την ανάγκη να πουν, γιατί αν δεν τα πουν απλούστατα…θα σκάσουν, ένας Νιόπλιας. Ενας Δερμιτζάκης. Ενας Δώνης. Ενας Καραγεωργίου. Ενας Ουζουνίδης. Ενας Δανιήλ, κάποτε. Είναι, ακόμη, νωπός ο θόρυβος που έκαναν ο Νιόπλιας και, λίγες ημέρες μετά τον Νιόπλια, ο Δερμιτζάκης.
Ενας κακόηχος θόρυβος, από δύο σοβαρούς ανθρώπους που το μόνο που έχουν για να τους ωθεί είναι η αγάπη για το Παιγνίδι. Το τρελό μεράκι. Διότι και ο ένας και ο άλλος, να το περιγράψουμε όσο πιο απλά γίνεται, λεφτά έχουν. Κι αυτό είναι bonus. Αλλά πάλι, ενώ δεν τους κατατρέχει το βιοποριστικό άγχος για να γαντζώνονται και να χάνονται, παρά ταύτα βλέπουμε πόσο άσχημα πηγαίνουν και μπουρδουκλώνονται.
Στο τριπάκι της λεγόμενης εσωστρέφειας. Στο πολύ, μα πάρα πολύ όμως, αφόρητα πολύ, “πρώτο ενικό” πρόσωπο. Ενώ το ομαδικό σπορ είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος του εμείς, όχι του εγώ. Μπουρδουκλώθηκαν, σε μοναξιές ο ένας, σε κάστρα ο άλλος. Μπορώ, εκ πείρας, να το κατανοήσω. Είναι δύσκολο διαόλι, ο πειρασμός του πληκτρολογίου και της οθόνης. ‘Η το κουμπί στο ράδιο.
Κάποτε, ένας αγαπημένος συνάδελφος μου είχε δείξει πώς γίνεται, δίχως να θέλει ο δύστυχος το κακό μου, και μ’ έβαλε στη διαδικασία να μ’ ενδιαφέρει τι κυκλοφορεί εδώ κι εκεί, στο χαοτικό Διαδίκτυο, για μένα. Κανονικό ναρκωτικό! Χαλάς ώρες, και χαλιέσαι τρελά. Αφού το πέρασα για λίγον καιρό, (ξ)έφυγα τρέχοντας. Κι από τότε, ορκίστηκα να κάνω στον εαυτό μου τη χάρη και να μη ξανακοιτάξω πίσω.
Το τηρώ με αξιοθαύμαστη, για τα…μέτρα μου, αυτοπειθαρχία. Αναλογικά, αν η δική μου εμπειρία είναι 10, η αντίστοιχη εμπειρία στην οποία, θέλουν δεν θέλουν, είναι αναπόφευκτο να εμπλακούν οι Νιόπλιες, είναι 100. ‘Η 1000. Πριν καμιά δεκαριά χρόνια, τη νύχτα που η Εθνική ηττήθηκε στο Μαρούσι 4-2 απ’ τη Γερμανία, πήρα με το αυτοκίνητο απ’ το Στάδιο τον Δανιήλ και τον Διακογιάννη και βγήκαμε για φαγητό στην Καισαριανή.
Αφήσαμε, μετά, τον Διακογιάννη στο Παγκράτι. Και πηγαίνοντας σπίτι, Νέα Σμύρνη, κατέβασα τον Δανιήλ, αργά μες στη νύχτα πια, στο ξενοδοχείο του στη Λεωφόρο Συγγρού. Πριν την καληνύχτα, του είπα μια κουβέντα. “Βασίλη, είσαι το ’38, είμαι το ’64, δεν κάνει να σου δίνω συμβουλές. Αλλ’ αν θέλεις, άκου μία. Αύριο το πρωί, βρες ένα τρόπο, μη κοιτάξεις εφημερίδες. Και μη βάλεις ράδιο ή τηλεόραση”. Τότε, δεν υπήρχε Ιντερνετ.
Ο Ελληνας στην Ελλάδα, στην πολυφωνία που γίνεται κακοφωνία, δεν γλιτώνει. Είναι καταδικασμένος. Στην Ελλάδα της κακοφωνίας, γλιτώνει μονάχα ο ξένος… επειδή δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει τι είν’ αυτό που ακούει. Το αποτέλεσμα, τώρα. Οι μεν χαλαρώνουν τις καταστάσεις, και ηρεμούν τους ανθρώπους, γύρω τους επειδή οι ίδιοι είναι ήρεμοι. Οι δε, τα τσιτώνουν χειρότερα. Επειδή οι ίδιοι είναι τσιτωμένοι.
‘Η ο Μπάγεβιτς, με τα μίζερα μισοελληνικά του. Εγκλώβισε δύο χρόνια την ΑΕΚ σε συγγνώμες, σε διαγωνισμούς ΑΕΚοφροσύνης, σε μανούρες, σε αποΝτεμοποιήσεις. Και σε…καθόλου ποδόσφαιρο. Είδατε κανένα Κούπερ, κανένα Φερνάντο Σάντος, κανένα Βαλβέρδε, κανένα Χιμένεθ, να ξεκινά απ’ το να ξηλώνει ό,τι προηγούμενο για να φέρει, πρωτίστως, τους δικούς του γιατρούς και τους δικούς του επικοινωνιολόγους;
Η ΑΕΚ έχει, αυτόν τον καιρό, ενθουσιασμό. Πηγαίο. Οχι τεχνητό, δεν είδα να πήγαν αυθόρμητοι χειροκροτητές στην παρουσίαση του Μανόλο Χιμένεθ. Ο ενθουσιασμός είναι, για ΑΕΚ, το αφύσικο. Το φυσικό της ΑΕΚ, διαχρονικά, είναι (ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχει θέμα) να επινοείται θέμα, πρόσφορο για να μαλώνουν τα δύο κεφάλια του Αετού. ΑΕΚ είναι…αν πήγαινε, ή δεν πήγαινε, όλο αυτό το διάστημα στο γήπεδο ο Κανελλόπουλος!
Δεν έχει σημασία, αν ο Χιμένεθ “δικαιολογεί” τον ενθουσιασμό. Σημασία έχει ότι βρέθηκε ένας λόγος, για να (επαν)έλθει ο ενθουσιασμός. Και φυσικά δεν ξέρω, δεν έχω την παραμικρή ιδέα, πόσο θ’ αντέξουν τα γονίδια-ΑΕΚ δίχως ζήτημα για αντιμαχία. Ξέρω μόνον ότι, όσο δεν βρίσκουν τέτοιο, έχουν τη σπάνια ευκαιρία να χαλαρώσουν και να το απολαύσουν. Θα τους μείνει αξέχαστο, και θα ‘χουν να το διηγούνται.
Διότι η ιστορία του σωματείου διδάσκει πως τα μεσοδιαστήματα θετικής ενέργειας είναι ακριβώς αυτό. Μεσοδιαστήματα, πριν και μετά τη φαγωμάρα.
