Του Σάντος τα αυτονόητα
O Φερνάντος Σάντος ό,τι κάνει, το κάνει δίχως να "προσφέρει θέαμα" σε έναν ελληνικό πάγκο εκπαιδευμένο σε Μάπετ Σόου α λα Ντόιτσλαντ. O Aλέξης Σπυρόπουλος γράφει για τα αυτονόητα ενός κανονικού προπονητή.
Οι μεταβάσεις, τον πρώτο καιρό τους, είτε υποστηρίζονται απ’ τ’ αποτελέσματα είτε τορπιλίζονται απ’ τ’ αποτελέσματα. Αυτόν τον πρώτο καιρό λοιπόν, βασικό είναι η λογική διαδρομή. Δίχως λάθος. Η ομάδα, σαν δρομέας, χρεώθηκε την άκυρη εκκίνησή της τον Σεπτέμβριο με τη Γεωργία. Κι έπειτα, αφού τη “μάζεψε” στο Ζάγκρεμπ, πηγαίνει νορμάλ. Δεν είναι ο κανόνας, να πηγαίνει μια Εθνική νορμάλ. Πιστή στο αναμενόμενο. Η εξαίρεση, αν κοιτάξουμε γύρω-γύρω, είναι.
Ολα δείχνουν πως η Εθνική θα χρειαστεί να πάει με νίκες, σερί, ως το τέλος. Ως τον Οκτώβριο του 2011. Δύσκολο και που το… γράφεις, πολύ περισσότερο να το κάνουν. Λιγότερο δύσκολο, όταν παίρνεις τον χρόνο σου για να τις ετοιμάσεις. Είμαι 110% πεπεισμένος πως, εάν η Εθνική μπορούσε να δουλέψει σε συνθήκες-Καμπ Κορέας ή Ηνωμένων Πολιτειών, επί πολλές εβδομάδες μαζί δηλαδή, εύκολα γινόταν μία απ’ τις καλύτερες οκτώ ομάδες στην Ευρώπη. Αλλά δεν μπορεί. Τι μπορεί; Να χρησιμοποιήσει τα φιλικά, ένα τον Νοέμβριο, ένα τον Φεβρουάριο, ένα τον Μάρτιο, για να εστιάσει στα τεχνικά-τακτικά. Αλλ’ αυτό, αφού πρώτα γίνει κάτι άλλο. Η οικοδόμηση της εμπιστοσύνης και της σταθερότητας, στον κύκλο της ομάδας. Η ασφάλεια και η ηρεμία. Τούτο προηγείται.
Δίχως αυτό, δεν επιτυγχάνονται ούτε τα επόμενα. Σ’΄αυτό, ήδη η δουλειά του Φερνάντο Σάντος είναι ακριβώς ό,τι περίμενε κανείς από Φερνάντο Σάντος. Λείπει ο Τοροσίδης; Δεν είναι θέμα, θα παίξει ο Βύντρα, τελειώσαμε. Λείπει ο Τζιόλης; Δεν είναι θέμα, θα παίξει ο Καφές, τελειώσαμε. Το λέμε, το ανακοινώνουμε, το εννοούμε, το κάνουμε. Σε καθεμιά απ’ τις θέσεις της ενδεκάδας, σχηματίζονται δίδυμα. Δεν παίζει ο ένας, παίζει ο άλλος. Δεν έχει νόημα, αν δεν παίζει ο ένας, να πηγαίνουμε σε αλχημείες (που αναστατώνουν την όλη ισορροπία της ομάδας) και να βρίσκουμε τον… τρίτο. Τότε, ο δεύτερος τι ρόλο παίζει; Τον τρίτο, τον βρίσκουν οι κλόουν.
Επηρεασμένοι απ’ τα προηγούμενα, τον Σεπτέμβριο όταν ο Σπυρόπουλος τραυματίστηκε μετά τη Γεωργία και πριν την Κροατία, ρώτησαν οι ρεπόρτερ τον Πορτογάλο μήπως είχε κατά νου να βάλει αριστερά τον… Τοροσίδη. Οχι, θα παίξει ο Τζαβέλλας. Τελειώσαμε. Επαιξε ο Τζαβέλλας. Ντεμπούτο; Ντεμπούτο. Στα βαθιά; Στα βαθιά. Ειδάλλως, γιατί τον καλέσαμε;
Ετσι οικοδομείται η σταθερότητα, η εμπιστοσύνη, η ασφάλεια, η ηρεμία. Οχι με το να τρελαίνεις τους παίκτες. Μονάχα με το να τους πείθεις. Ο Σαμαράς βγήκε προχθές, για να μπει ο Μήτρογλου, και τη στιγμή που έβγαινε η αποκαμωμένη φάτσα του είχε πάρει, έως επιδεικτικά, την καλά-έκανες-κόουτς έκφραση. Ο Μήτρογλου που μπήκε, φτάνει το μυαλό του (δηλαδή, ελπίζω!) για να καταλαβαίνει πως, ότι δεν ξεκίνησε, δεν ήταν απαξιωτική επιλογή του κόουτς για την απόδοσή του στον προηγούμενο αγώνα, ήταν απλώς τακτική επιλογή. Οτι η ομάδα στο συγκεκριμένο παιγνίδι ήθελε τέτοιου είδους, σαν τον Σαλπιγγίδη, σέντερ-φορ. Ισχύει, και για τον Τζαβέλλα που τη θέση του την πήρε ο Σπυρόπουλος. Ο κόουτς είχε πει, την ημέρα της πρόσκλησης ακόμη, πως το εγχείρημα Παρασκευή/Τρίτη θ’ απαιτήσει μικρό rotation. Το ξαναείπε, τη Δευτέρα. Μία-δύο αλλαγές, πέρα απ’ τις αναγκαστικές που προέκυψαν στον δρόμο. Μία-δύο, είπε. Μία-δύο έκανε!
Οι παίκτες το ‘χουν ζωτική ανάγκη, αυτό. Να βλέπουν τα αυτονόητα, την κάθε στιγμή που αυτά χρειάζονται. Χρειάζεται, στη στιγμή, ο Φετφατζίδης; Δίχως δεύτερη σκέψη, Φετφατζίδης μέσα. Ο Μήτρογλου; Μέσα. Ο Μανιάτης; Μέσα. Ούτε πόσων ετών είναι, ούτε πόσες συμμετοχές έχει γράψει, ή σε ποια ομάδα ανήκει. Γιατί ο Φερνάντο Σάντος, όσο αψηφά την ηλικία των μικρών, άλλο τόσο αψηφά την ηλικία και των μεγάλων. Κι ό,τι κάνει, το κάνει δίχως να “προσφέρει θέαμα” στον ελληνικό πάγκο. Πραγματιστικά. Το πολύ-πολύ, μια κουβέντα με τον ασίσταντ Βρύζα και φύγαμε. Ενα ελληνικό πάγκο, να θυμίσω, εκπαιδευμένο σε Μάπετ Σόου α λα Ντόιτσλαντ. Οπου, για να γίνει μία αλλαγή, πρώτα έπρεπε να μαλώνουν κάνα δεκάλεπτο οι Γερμανοί, ο Γερμανός και ο “Γερμανός”, στα γερμανικά…
