Ο Δώνης γύρισε την πλάτη στον… Δώνη

Το ξέρουμε, στο ποδόσφαιρο τα πάντα μπορούν να συμβούν, γι’αυτό και έχουν βγει οι εκφράσεις που μιλάνε για αδικία, μαγική εικόνα, άγραφους νόμους, άγρια ομορφιά του αθλήματος, κτλ. Έτσι, μεγάλη σημασία στη ανάγνωση του εκάστοτε γεγονός δεν έχει μόνο το ίδιο το γεγονός, αλλά ο τρόπος με το οποίο συνέβη.

Το να αποκλείσει ο φετινός Αστέρας τον φετινό ΠΑΟΚ, “γίνεται”. Πριν καν γίνουν οι δύο αγώνες, το ζευγάρι θεωρούνταν αμφίρροπο. Ο δεύτερος με τον τρίτο συγκρούονταν, με τον Δικέφαλο να έχει προσπεράσει μόλις στο τέλους του πρωταθλήματος, χάρις στο πρώτο κακό σερί του Αστέρα στη χρονιά. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν το φαβορί του 90%.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως ένας αποκλεισμός δεν θα έφερνε απογοήτευση και γκρίνια στους οπαδούς του Δικεφάλου. Κι αν μιλάμε για τον Δώνη, είναι δεδομένο πως υπάρχει μερίδα που δεν θέλει ούτε να τον βλέπει και θα είχε τα ίδια συναισθήματα ακόμα και σε ενδεχόμενη κατάκτηση του Κυπέλλου. Ακριβώς, όμως, επειδή η άποψή των συγκεκριμένων ήταν προκαθορισμένη κι ανεξάρτητη των αποτελεσμάτων, το θέμα είναι οι υπόλοιποι, υποστηρικτές του και ουδέτεροι.

Κι αυτούς ο Δώνης δεν τους έχασε με τον αποκλεισμό, αλλά με τον τρόπο. Αποκλεισμός θα ήταν και ένα 1-1 στο πρώτο ματς, με τον ΠΑΟΚ να χάνει άπειρες ευκαιρίες και να δέχεται γκολ στην μοναδική ευκαιρία του Αστέρα, και ένα 0-0 στον επαναληπτικό, με τον Δικέφαλο να μην βρίσκει γκολ παίζοντας μονότερμα. Οι εχθροί του Δώνη και πάλι θα ήταν έξαλλοι, αλλά αρκετοί από τους υπόλοιπους θα μιλούσαν για ατυχία, για λεπτομέρειες, για έναν αποκλεισμό οδυνηρό μεν, που όμως δεν θα πρέπει να επηρεάσει τις συνολικές κρίσεις.

Τα 180’ των ημιτελικών αφήνουν τον Δώνη χωρίς στηρίγματα. Στον πρώτο αγώνα οι λεπτομέρειες δεν πήγαν ενάντια στον ΠΑΟΚ, αλλά υπέρ του. Ο Αστέρας είχε βρει δίκαια το 1-1, με καλύτερες επιλογές στην κόντρα θα μπορούσε να έχει πετύχει και δεύτερο γκολ, ο ΠΑΟΚ βρήκε το 2-1 στο τέλος, χωρίς να έχει χάσει άλλες μεγάλες φάσεις, με αρκετή δόση τύχης και λάθος Μπαντή και Σανκαρέ.

Στον Δικέφαλο αρκούσε να πάρει το 0-0 ή ακόμα και να σκοράρει ώστε μετά να είναι πολύ δύσκολο να αποκλειστεί. Όχι μόνο δεν κατάφερε τίποτα από τα δύο, αλλά ούτε καν πλησίασε. Δεν υπάρχει διάστημα στον επαναληπτικό της Τρίπολης που να ήταν καλύτερος από τον αντίπαλό του. Το ματς πέρασε με μεγάλα διαστήματα που οι δυο ομάδες ήταν ισάξιες σε ένα πολύ κακό παιχνίδι και με αυτά που ο Αστέρας ήταν ανώτερος. Πολύ.

Και αυτό που “πληγώνει” περισσότερο είναι πως το 2-0 ήρθε σ’ένα παιχνίδι που η εικόνα του δεν ήταν στην κλασική λογική του Δώνη. Ο ΠΑΟΚ δεν είχε κατοχή, ο Αστέρας την είχε. Στο μεγαλύτερο διάστημα η κατοχή ήταν στο 65-35, το τέλος του αγώνα με τον ΠΑΟΚ να πιέζει έφερε το ποσοστό στο 60-40.

Πιθανότατα ο Δώνης επέλεξε συνειδητά να αφήσει την μπάλα στον Αστέρα. Το 0-0 έδινε την πρόκριση στον ΠΑΟΚ κι απέναντί του είχε μια ομάδα που, όπως έλεγε κι ο ίδιος μετά το ματς της 3ης αγωνιστικής στην Τούμπα, “παίζει με βαθιές μπαλιές προς τον επιθετικό”. Μοιάζει λογικό η σκέψη να ήταν “αφήνουμε την μπάλα και αμυνόμαστε για μην φάμε κόντρα, παίζουμε εμείς στην αντεπίθεση, αφού θα αφήσουν κενά”.

Ο ΠΑΟΚ, όμως, δεν ξέρει να παίζει υπ’αυτές τις συνθήκες κι ο,τι καλό ή κακό κάνει φέτος, το κάνει υπό συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού, με τις δικές του αρχές. Τις απαρνήθηκε, σε ένα από τα πιο κρίσιμα παιχνίδια της σεζόν και χωρίς οι συνθήκες να το απαιτούν (όπως πχ στο Φάληρο).

Μοιραίο (και δίκαιο) ήταν να τελειώσει το ματς χωρίς άλλη φάση εκτός από ένα σουτ του Λόρενς έξω απ’την περιοχή, με τους Κλάους και Σαλπιγγιδη να μην έρχονται συνολικά σε πάνω από 30 επαφές με την μπάλα. Το είχαμε δει και στο Φάληρο, όταν πήρε το 0-0, αλλά δεν έφτιαξε παρά ελάχιστα πράγματα στην επίθεση, κάτι που αποδείχθηκε στο Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός πως δεν ήταν δύσκολο.

Η λογική των αντεπιθέσεων δεν λειτούργησε, όπως βέβαια κι αυτή της αναμονής για καλύτερη αμυντική ασφάλεια. Γιατί όταν στο 2ο ημίχρονο ο Αστέρας μπήκε με το μαχαίρι στα δόντια, επικράτησε κατά κράτος, με τον Περόνε κολώνα της επίθεσης και τους υπόλοιπους να παίζουν μαζί του και βρίσκουν φάσεις. Ο ΠΑΟΚ τελείωσε τον αγώνα με αποκλεισμό, χωρίς διακριθέντες, παρά μόνο κάποιους που ίσως να διασώθηκαν. Ο Αστέρας τελείωσε θριαμβευτής, με μια εικόνα στον επαναληπτικό που δεν αφήνει σε κανέναν το περιθώριο να μικρύνει το επίτευγμά του.

Ο Δώνης φεύγει αφήνοντας τον ΠΑΟΚ στην δεύτερη θέση. Με 12 βαθμούς περισσότερους από πέρσι, καλύτερη συγκομιδή εντός και εκτός έδρας, με γκολ 46-19 σε σχέση με το 45-27 της περσινής χρονιάς. Την χρονιά μπορεί να την δει ο καθένας όπως θέλει. Αυτό που δεν αντέχει σε πολλαπλές αναγνώσεις είναι πως ο Δώνης δεν επέλεξε να ζήσει και να πεθάνει με τις ποδοσφαιρικές του αρχές μέχρι τέλους. Τις απαρνήθηκε, τους γύρισε την πλάτη, για να δει το χορτάρι να κάνει το ίδιο και να τον “πληρώνει” μ’έναν αποκλεισμό στον οποίο δεν χωράνε “αλλά”.

“Κάθε Κυριακή, κερδίζεις ή χάνεις”, έλεγε ο Πατσίνο στο Any Given Sunday, “το θέμα είναι ο τρόπος”. Το να χάσεις με τον τρόπο σου είναι μέσα στο παιχνίδι. Το να χάσεις γυρνώντας την πλάτη σ’αυτό που έχτιζες για τόσους μήνες, είναι απογοητευτικό. Στο φινάλε, οι μικρές ομάδες είθισται να αλλάζουν, οι μεγάλες όχι.