Περί πέναλτι ο λόγος
Ούτε παραγγελία να το είχαμε. Μετά το πέναλτι που ζητήσαμε στην φάση του Τοροσίδη με την Λετονία, έχουμε άλλη μια αφορμή για συζήτηση. Δύο φάσεις στον αγώνα με το Ισραήλ και στις δύο φωνάζουν οι φιλοξενούμενοι. Στην πρώτη, στο χέρι του Παπασταθόπουλου δεν υπάρχουν πολλά για να συζητήσουμε, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το ζουμί είναι στην ανατροπή, στις καθυστερήσεις του ημιχρόνου.
Στο προηγούμενο κείμενο μιλήσαμε για το τι κοιτάει ένας καλός διαιτητής. Εκτός από την επαφή, ψάχνει να βρει δύο πράγματα. Πρώτον, αν η επαφή προκαλεί την πτώση και δεύτερον, αν ο επιτιθέμενος την επιδιώκει. Την δεύτερη περίπτωση, την (link:292032)αναλύσαμε(/link) με αφορμή τη φάση του Τοροσίδη. Το πέναλτι που ζητάνε οι ισραηλινοί στην ανατροπή του Σεχτέρ είναι ιδανική φάση για να συζητήσουμε την πρώτη περίπτωση.
Φυσικά και ο Κατσουράνης βρίσκει τον Σεχτέρ, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όμως, ο ισραηλινός δεν πέφτει επειδή τον βρήκε ο Κατσουράνης. Πέφτει πολύ απλά γιατί επιλέγει να πέσει. Το επιλέγει 100% συνειδητά τη στιγμή που νοιώθει την επαφή. Το δεξί του πόδι έχει ήδη συνεχίσει τον βηματισμό, νοιώθει την επαφή και τότε αποφασίζει να πάρει το πέναλτι.
Με πολύ κακό θέατρο, σέρνει το δεξί του πόδι στο έδαφος και για να δείξει πως τον βρήκαν, το “χτυπάει” και στο χορτάρι. Κωμωδία. Και το κάνει τόσο ψεύτικα και τόσο καθυστερημένα που δεν χρειάζεται καν ριπλέι για να δεις πως πέφτει ετεροχρονισμένα. Θα μπορούσε κάλλιστα να συνεχίσει, αλλά επιλέγει μια στιγμή κωμωδίας. Η επαφή είναι δεδομένη. Όμως, δεν προκαλεί καμία πτώση, δεν τον εμποδίζει. Αντίθετα, εκείνος επιλέγει να την χρησιμοποιήσει, όχι ως αιτία, αλλά ως αφορμή για να πέσει.
Είναι τόσο απλό όσο το περιγράφουν οι ίδιες οι λέξεις. Άλλο η αιτία, άλλο η αφορμή. Στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, δεν απαγορεύεται να ακουμπάς. Ίσα – ίσα, επιτρέπεται να χρησιμοποιείς το σώμα σου για να παρεμποδίζεις. Απαγορεύεται να ανατρέψεις, να εμποδίσεις τόσο ώστε ο άλλος να μην μπορεί να συνεχίσει την όποια προσπάθειά του. Ο Κατσουράνης βρήκε τον Σεχτέρ, όπως πχ είχε ακουμπήσει με το χέρι τον Φετφατζίδη ο αμυντικός του Ηρακλή, στην πρεμιέρα. Όμως, κι οι δύο επαφές δεν ήταν αρκετές για να τους εμποδίσουν, οι ίδιοι επέλεξαν να πέσουν, μόλις τις ένιωσαν.
Πέναλτι, φάουλ, παράβαση γενικώς, δεν υπάρχει όποτε υπάρχει επαφή. Πέναλτι, φάουλ, παράβαση έχουμε όταν η επαφή προκαλεί πτώση, ανατροπή. Όχι όταν η όποια επαφή χρησιμοποιείται ως πρόσχημα, ως αφορμή από τον εκάστοτε επιτιθέμενο. Όσο συνεχίζουμε να ψάχνουμε μόνο “αν τον βρήκε ή όχι” ούτε θα το καταλάβουμε, ούτε το θα το εξηγήσουμε στον κόσμο. Και το χειρότερο, όσο συνεχίζουμε να βλέπουμε “έτσι” το ποδόσφαιρο, χάνουμε και τις όποιες ελπίδες για καλές διαιτησίες στο πρωτάθλημα μας. Δεν εννοώ διαιτησίες χωρίς λάθη, αυτά θα υπάρχουν. Εννοώ, διαιτητές που θα βλέπουν το σύνολο της φάσης, όχι “τον βρήκε, δεν τον βρήκε”.
Και δεν είναι μόνο τα πέναλτι, όπου έχουμε την απαίτηση να πηγαίνουν στη βούλα σε κάθε “ύποπτη” φάση. Είναι, πάνω απ’όλα, η συνολική τους στάση στο παιχνίδι. Ο Καφές πιέζεται λίγο έξω απ’την μεγάλη μας περιοχή, χάνει την μπάλα, πέφτει κάτω, κι αυτός κι η κερκίδα ζητάνε φάουλ, ο διαιτητής λέει “παίζεται”, παράλληλη μπαλιά, γκολ, 1-1. Αυτά έγιναν χθες στο παιχνίδι, έτσι γράφτηκε η ιστορία του αγώνα.
Έχετε καμία αμφιβολία πως μέτριος ή κακός διαιτητής σε παιχνίδι Σούπερ Λιγκ θα είχε πιθανότατα δώσει το φάουλ και όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί ποτέ; Σε μια στιγμή, μ’ ένα σφύριγμα θα πηγαίναμε αλλού, σε μια άλλη, παράλληλη πραγματικότητα. Θα βλέπαμε ένα ριπλέι, θα φαινόταν πως η προβολή είναι καθαρή.
Θα ακούγαμε και τα εξής: “Βρίσκει την μπάλα, αλλά πάει δυνατά με το σώμα και ρίχνει τον Καφέ στο έδαφος, είναι φάουλ, αλλά περισσότερο το κερδίζει ο Καφές, που όφειλε βέβαια να είναι πιο προσεχτικός. Πάμε στον πάγκο των φιλοξενούμενων. Εδώ στον πάγκο των φιλοξενούμενων όλοι είναι έξαλλοι με την απόφαση του διαιτητή, καθώς και για κάποιες άλλες, που εδώ λένε πως κόβουν την προσπάθεια της ομάδας να ισοφαρίσει.”
Σκεφτείτε πόσο αλλοιώνουν την εικόνα, την ιστορία ενός αγώνα 3-4 τέτοια σφυρίγματα. Δεν εννοώ σφυρίγματα διαιτητή που θέλει να ευνοήσει μια ομάδα. Εννοώ αποφάσεις κακού διαιτητή, που φοβάται να πάρει την οποιαδήποτε απόφαση, που βάζει τη σφυρίχτρα στο στόμα κάθε φορά που κάποιος ζητάει φάουλ.
Τέλος, εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Όχι, η διαιτησία κι η κουβέντα “φάση-φάση” και “καρέ-καρέ” δεν είναι το φόρτε μου. Όχι, δεν πρόκειται να την επαναλάβω σε κάθε φάση της Σούπερ Λιγκ. Απλώς, χρόνια ήθελα να κάνω τις επισημάνσεις που διαβάσατε σ’αυτά τα δύο κείμενα, γιατί δεν θεωρώ πως αποτελούν “κλασική ελληνική κουβέντα για τη διαιτησία”, αλλά κομμάτι του ποδοσφαίρου. Έγιναν τώρα, πολύ απλά γιατί τώρα υπάρχει το διαδίκτυο, μπορείς να δείξεις στον άλλον τι εννοείς, κάτι που δεν μπορούσα να κάνω στο έντυπο ή στο ραδιόφωνο.
