Οι θρίαμβοι της Μπαρτσελόνα

Οι τελικοί του 1961, του 1986 και του 1994, στους οποίους παρατάχθηκε ως φαβορί, δεν είχαν την προσδοκώμενη εξέλιξη. Υπάρχουν, όμως, και άλλες 3 “φωτεινές” στιγμές στην πορεία των Καταλανών στη διοργάνωση. Η πρώτη ήρθε το 1992, όταν κατέκτησαν το “παρθενικό” Κύπελλο Πρωταθλητριών χάρη στην αξέχαστη “βολίδα” του Ρονάλντ Κούμαν κόντρα στη Σαμπντόρια. Η δεύτερη άργησε μερικά χρόνια, αλλά το 2006, έστω και δια πυρός και σιδήρου, ήρθε για την παρέα του Ροναλντίνιο. Μετά από 3 χρόνια, ο Λιονέλ Μέσι ανέλαβε από τον Βραζιλιάνο και οδήγησε τη Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρδιόλα στην κορυφή, απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Εν έτει 2011, απέναντι στον ίδιο αντίπαλο, οι Καταλανοί έχουν την ευκαιρία να κατακτήσουν για 4η φορά το θεσμό, να ξεπεράσουν τους Αγγλους και να φτάσουν στην 4η θέση της σχετικής λίστας μαζί με Μπάγερν Μονάχου και Αγιαξ.

---

1991-1992 Μπαρτσελόνα-Σαμπντόρια

Η Βαρκελώνη ήταν το επίκεντρο του αθλητικού γίγνεσθαι λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων και η Μπαρτσελόνα ειδικότερα του ποδοσφαίρου, μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1992, ενός πειραματικού Τσάμπιονς Λιγκ, μιας και για πρώτη φορά εισήχθη ο θεσμός των ομίλων στη διοργάνωση. Ο αντίπαλος αρκετά γνωστός, μιας και τρία χρόνια νωρίτερα οι Καταλανοί είχαν κατακτήσει ένα άλλο τρόπαιο κόντρα στη Σαμπντόρια, το Κύπελλο Κυπελλούχων.

Η πορεία προς το πρώτο τρόπαιο πρωταθλητριών της Μπαρτσελόνα δεν ήταν στρωμένος με “ροδοπέταλα”. Εάν δεν ήταν και το εκτός έδρας γκολ του Χοσέ Μάρι Μπακέρο στα τελευταία λεπτά του επαναληπτικού κόντρα στην Κάιζερσλαουτερν, ένα τέρμα που θύμισε Αντρές Ινιέστα και Τσέλσι, η ομάδα του Γιόχαν Κρόιφ δεν θα είχε περάσει ποτέ στους ημιτελικούς ομίλους (νωρίτερα είχε αποκλείσει την Χάνσα Ρόστοκ). Από εκεί και πέρα, Σπάρτα Πράγας, Ντιναμό Κιέβου και Μπενφίκα δεν άλλαξαν τη φυσική ροή των πραγμάτων και οι Καταλανοί τερμάτισαν πρώτοι στον όμιλο, με συνέπεια να πάρουν το “εισιτήριο” για τη συνέχεια.

Η Σαμπντόρια πέρασε στους ομίλους αποκλείοντας Ρόζενμποργκ (εύκολα) και Χόνβεντ (δύσκολα) και εκεί οι δύο ισοπαλίες με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό δεν στάθηκαν αρκετές να της στερήσουν το “εισιτήριο” για τον τελικό. Πόσο μάλλον όταν αντιμετώπισαν τον βασικό αντίπαλο και κάτοχο του προηγούμενου θεσμού, τον Ερυθρό Αστέρα, στη Σόφια, λόγω του εμφυλίου στη Γιουγκοσλαβία. Το 3-1 στη βουλγαρική πρωτεύουσα έδωσε ουσιαστικά την πρόκριση στους Γενοβέζους από την 5η αγωνιστική.

Το παιχνίδι αυτή τη φορά ήταν πιο ισορροπημένο από τον τελικό πριν τρία χρόνια. Η Μπαρτσελόνα ήταν σαφώς καλύτερη, ωστόσο και οι Ιταλοί ήταν πιο ώριμοι και κατάφεραν να κρατήσουν τους Καταλανούς στο μηδέν για 111 λεπτά. Μέχρι ο Ρόναλντ Κούμαν να στήσει την μπάλα 23 μέτρα μακριά από το τέρμα του Τζιανλούκα Παλιούκα και με έναν “κεραυνό” να χρίζει πρωταθλήτρια Ευρώπης την Μπαρτσελόνα.

---

2005-2006 Μπαρτσελόνα-Αρσεναλ

Η παρέα του Ροναλντίνιο, του Ντέκο, του Σαμουέλ Ετό, του Τσάβι και ενός βραχύσωμου Αργεντινού, του Λιονέλ Μέσι, κατάφερε να κλείσει έναν κύκλο αποτυχιών στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση με αντίπαλο μία “πρωτάρα” σε τελικούς, την Αρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ. Ο τελικός στο Παρίσι δεν ξέφυγε από την παράδοση των τελευταίων ετών, ήταν συναρπαστικός, είχε ανατροπή και στο τέλος έστεψε την καλύτερη ομάδα της σεζόν.

Οι “μπλαουγκράνα” είχαν δείξει τα διαπιστευτήριά τους από νωρίς, από τη φάση των ομίλων, όπου απέναντι σε Βέρντερ Βρέμης, Ουντινέζε και Παναθηναϊκό είχαν σκοράρει 16 φορές, είχαν δεχθεί μόλις δύο γκολ και μέτρησαν πέντε νίκες. Η δεύτερη σερί φορά που τέθηκαν αντιμέτωποι με την Τσέλσι είχε ευχάριστη κατάληξη, με νίκη 2-1 στο Λονδίνο και ισοπαλία στη Βαρκελώνη. Μπενφίκα και Μίλαν μπορεί να αντιστάθηκαν, ωστόσο δεν κατάφεραν να εμποδίσουν πραγματικά τους Καταλανούς στις δύο επόμενες φάσεις και η πρόκριση στον τελικό ήρθε σχεδόν άκοπα.

Στον αντίποδα, η Αρσεναλ δεν είχε στόχο το ταξίδι στο Παρίσι και η πορεία της ήταν πέρα από κάθε όνειρο. Ο όμιλος με Αγιαξ, Σπάρτα Πράγας και Τουν δεν προβλημάτισε τους “κανονιέρηδες”, ωστόσο απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης στη φάση των 16 ήταν λογικό να προκληθεί ανησυχία στο νεανικό και άπειρο σύνολο του Βενγκέρ. Ο Τιερί Ανρί δήλωσε “παρών” και με γκολ μέσα στο “Σαντιάγκο Μπερναμπέου” έδωσε την πρόκριση στην ομάδα του. Επόμενη αντίπαλος η Γιουβέντους και το 2-0 στο Λονδίνο έδωσε τη λύση, με τη Βιγιαρεάλ να αποτελεί την δεύτερη ισπανική πρόκληση μέχρι τον τελικό. Το τελευταίο ματς στο “Χάιμπουρι” βρήκε την Αρσεναλ νικήτρια με 1-0 και στον επαναληπτικό του “Μαδριγάλ”, ο Γενς Λέμαν έπιασε το πέναλτι του Χουάν Ρομάν Ρικέλμε στο 90’ και έστειλε την ομάδα του στον τελικό.

Η Αρσεναλ μπορεί να μην είχε δεχθεί γκολ για 995 λεπτά, όμως, απέναντι στην Μπαρτσελόνα δεν ήταν το φαβορί. Πόσο μάλλον όταν ο Λέμαν αποβλήθηκε στο 18’ σε μαρκάρισμα στον Σαμουέλ Ετό, αν και ο Φρανκ Ράικαρντ δεν έδειχνε ικανός να εκμεταλλευτεί αυτήν την εξέλιξη. Το τέρμα του Σολ Κάμπελ λίγο αργότερα έφερε την Μπαρτσελόνα σε δεινή θέση, ωστόσο ο Χένρικ Λάρσον που πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο μέρος άλλαξε άρδην τη ροή του αγώνα και με τα γκολ των Ετό και Ζουλιάνο Μπελέτι ήρθε η ανατροπή.

---

2009-2010 Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

Στη σεζόν ορόσημο της “νέας Μπαρτσελόνα”, οι Καταλανοί σάρωσαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Μεταξύ των τροπαίων που συνέλεξαν και αυτό του Champions League, με τον Πεπ Γκουαρδιόλα να το σηκώνει ως προπονητής, μετά το 1992 (το προηγούμενο των “μπλαουγκράνα”- που το είχε σηκώσει ως παίκτης και να γίνεται ο 6ος που το πετυχαίνει. Αντίπαλος η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του τότε καλύτερου παίκτη του κόσμου, Κριστιάνο Ρονάλντο, στην πρώτη πραγματικά σπουδαία κόντρα με τον Λιονέλ Μέσι.

Ως 3η την προηγούμενη σεζόν στην Primera Division (πίσω από Ρεάλ Μαδρίτης, Βιγιαρεάλ), οι Καταλανοί αναγκάστηκαν να δώσουν προκριματικά. Εκεί υπέταξαν εύκολα τη Βίσλα Κρακοβίας, όπως συνέβη αργότερα στον όμιλο απέναντι σε Σπόρτινγκ Λισαβόνας, Σαχτάρ Ντόνετσκ και Βασιλεία. Η “μαγεία” συνεχίστηκε απέναντι σε Λιόν και Μπάγερν Μονάχου, ωστόσο τα γκολ σταμάτησαν απέναντι στην Τσέλσι, σε έναν ημιτελικό που θυμήθηκε και ο Ζοζέ Μουρίνιο φέτος. Το τέρμα του Αντρές Ινιέστα, όμως, στις καθυστερήσεις του επαληπτικού στο “Στάμφορντ Μπριτζ” έδωσε την πρόκριση στο “Ολίμπικο”.

Για τη Γιουνάιτεντ το “εισιτήριο” για Ρώμη εκδόθηκε πιο δύσκολα. Πρώτη και αήττητη στη φάση των ομίλων απέναντι σε Βιγιαρεάλ, Άαλμποργκ και Σέλτικ, αλλά με μόλις 2 νίκες και επικράτηση 2-0 της εκκολαπτόμενης Ίντερ του Μουρίνιο μετά από “λευκή” ισοπαλία στην Ιταλία. Δυσκολίες απέναντι στην Πόρτο αλλά η “βολίδα” του Ρονάλντο στο “Ντραγκάο” έκρινε την πρόκριση και στο αγγλικό ντέρμπι κόντρα στην Άρσεναλ δύο νίκες την έστειλαν στον τελικό.

Οι “κόκκινοι διάβολοι” είχαν την ευκαιρία να γίνουν οι 1η ομάδα που κατακτούσε για 2η σερί χρονιά το τρόπαιο, αλλά έπρεπε να το πράξει απέναντι στην πιο θεαματική ομάδα του κόσμου. Οι πρωταθλητές Ευρώπης υπερείχαν για περίπου 8 λεπτά. Δεν μετουσίωσαν την κυριαρχία τους σε γκολ κι έκτοτε… αποχώρησαν από την τελετή. Ο Σαμουέλ Ετό στο 10′ σκόραρε και στον 2ο τελικό που αγωνίστηκε μετά το 2006 και ακολούθησε μία επικράτηση κατά κράτος των Καταλανών, που συνοδεύθηκε από το γκολ του Μέσι. Η άμυνα ανάγκης της Μπαρτσελόνα με τον Γιάγια Τουρέ στόπερ και τον Κάρλες Πουγιόλ δεξί μπακ δεν αντιμετώπισε προβλήματα απέναντι σε Ρονάλντο, Γουέιν Ρούνεϊ (που αγωνίστηκε ακόμη και ως δεξί μπακ για να βοηθήσει ανασταλτικά), Κάρλος Τέβες και Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ (στο δεύτερο ημίχρονο οι 2 τελευταίοι) και το 2-0 έστεψε με το 3ο τρόπαιο της ιστορίας τους τους “μπλαουγκράνα”.