Big Mac σημαίνει ζωή
Η σχέση του Μάκη Ψωμιάδη με τον Lars von Trier, ο "Αόρατος Συγγραφέας" του Πολάνσκι και ο θρυλικός Γαρίδας.
Να γράψω ότι με τα μεγάλα γεγονότα έχω κακή σχέση. Την 21η Απριλίου 1967, βρισκόμουν στο Λονδίνο. Στο σεισμό του ’81 στο Βερολίνο. Στην διαιτησία του Δούρου σπίτι μου. Δεν μου έκανε λοιπόν κάποια έκπληξη ότι στο ιστορικό ματς της Καβάλας με τον Αρη αντί να βλέπω το ματς στην τηλεόραση ήμουν στον κινηματογράφο. Εβλεπα το «Αόρατος συγγραφέας» του Πολάνσκι, με τον Πιρς Μπρόσναν, τον Γιούαν Μακ Γκρέγκορ και τον Ολίβια Γουίλιαμς. Με τον Μπρόσναν να το έχει πάρει λίγο στην πλάκα αλλά την Γούλιαμ και τον Μακ Γκρέγκορ εξαιρετικούς στο ρόλο τους.
Η ταινία είναι ένα μετρημένο θρίλερ, που κάποια στοιχεία χάθηκαν στο ψαλίδι. Το βλέπεις ότι ο Πολάνσκι κάτι θέλει να πει με την προσωπικότητα ενός γέρου ασιάτη που σκουπίζει τα φύλλα έξω από μία παραθαλάσσια βίλα που την χτυπάει ο αέρας και ότι η ψυχολογική παράμετρος στον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή που αντιστέκεται να μην παρασυρθεί στον χαρακτήρα ενός νεκρού κάπου θα πήγαινε αλλά χρατς το μοντάζ και δεν μάθαμε ποτέ. Μπορεί και για καλύτερα αφού αν αφήσεις τον Πολάνσκι λυτό σε ψυχολογικά θρίλερ δεν τον μαζεύεις ούτε με απόχη. Συμπέρασμα ; Η ταινία βλεπόταν αλλά όχι τόσο που να χάσω το ματς της Καβάλας.
Εκανα λοιπόν ένα ταχύρυθμο course στο youtube. Είδα το ξυλίκι από την επίσημη τηλεοπτική του εκδοχή αλλά και από τα κινητά που τραβάγανε στις κερκίδες και δηλώνω ότι όπου υπάρχει Big Mac υπάρχει ζωή. Τίποτα να μην κάνει ο Ψωμιάδης υπάρχει αυτός ο ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα που περιμένεις ότι κάτι θα συμβεί. Δέστε αυτό το περσινό μονοπλάνο που μπορεί να συγκριθεί μόνο με Lars von Trier. Ενας ήρωας κυνηγάει τον Ψωμιάδη να του πάρει δήλωση παρατηρείστε την ένταση να ανεβαίνει. Είναι το δείγμα του καλού θρίλερ. Να μην συμβαίνει τίποτα και να έχεις σκύψει στην οθόνη για να μην το χάσεις όταν συμβεί. Bonus πίστα στο τέλος του βίντεο. Με την εμφάνιση του μαύρου που ποτέ δεν εξηγείται ο ρόλος του και τι ψιθυρίζουν με τον Big Mac στο τέλος της ταινίας. Απλά αριστούργημα.
Για το ματς της Καβάλας έμαθα στο ραδιόφωνο στην εκπομπή που κάναμε με τον Μιχάλη Λεάνη, που μου είπε ότι στην τηλεόραση κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας μεγάλης ηλικίας κύριος με μία κότα στο κεφάλι που την κάνει βόλτες στον αγωνιστικό χώρο για να φάει τα «σκουλήκια». Εκανε ντου στον αγωνιστικό χώρο με ένα κόκορα πάνω από το κεφάλι. Οι ηλικιωμένοι που κυκλοφοράνε με μια κότα στο κεφάλι πάντα μου ξυπνούν το ενδιαφέρον.
Ακόμα περισσότερο ότι στο internet εμφανίστηκε μήνυμα που έλεγε «Μιλάτε για τον Θρυλικό Γαρίδα». Τόσα χρόνια ζωής και να μην ξέρω τον Θρυλικό Γαρίδα ; Και η ζωή μου θα έμενε για πάντα αγαρίδωτη αν δεν έβρισκα ένα βιντεάκι που έστω θολά παρουσιάζει τον Θρυλικό Γαρίδα γνωστού στο εξωτερικό και σαν Legendary Shrimp. Ο άνθρωπος μιλάει in tongues. Πως οι ευαγγελιστές του Νότου σηκώνουν πρόσωπα από το ακροατήριο που δεν καταλαβαίνεις τι λένε αλλά ο preacher λέει ότι μιλάνε με την γλώσσα του Κυρίου, έτσι και ο Γαρίδας είμαι βέβαιος ότι λέει φοβερά πράγματα αλλά ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω λέξη.