Η ΑΕΚ της συρρίκνωσης και της διχόνοιας

Με 4.000 εισιτήρια, τον Μπέλεκ σέντερ φορ κι ένα πανό του διχασμού και της ξεφτίλας να περιφέρεται στο πρώτο τέταρτο του αγώνα, η ΑΕΚ δεν πάει πουθενά. Καταστάσεις μίζερες σε μια ομάδα εγκλωβισμένη, σε μια ομάδα που χρόνια τώρα (και με ελάχιστες εξαιρέσεις – αναλαμπές) πορεύεται μέσα σε ίντριγκες και αντιπαλότητες οι οποίες βγάζουν στον αφρό μονάχα ένα πράγμα: τη διχόνοια.

Όσα χρόνια παρακολουθώ την ΑΕΚ τέτοιο ξεπεσμό δεν έχω ξαναδεί. Τα 4.000 εισιτήρια έχουν γίνει ταρίφα και η συρρίκνωση του κοινού της ομάδας έχει αντίκτυπο πρωτίστως ψυχολογικό. Όταν είσαι μεγάλο μέγεθος ομάδας με βάση την ιστορία και τους τίτλους σου, δεν μπορείς να παίζεις (μονίμως) μεταξύ συγγενών και φίλων. Καμιά ομάδα στην Ευρώπη με 11 πρωταθλήματα και 14 κύπελλα δεν κόβει 4.000 εισιτήρια, σε όποια βαθμολογική θέση κι αν βρίσκεται.

Στην ΑΕΚ βάλθηκαν με τις επιλογές τους τα τελευταία χρόνια να διώξουν τον κόσμο από το γήπεδο. Μ’ αυτό που λανσάρουν στο γήπεδο, το οποίο είναι ιδιαιτέρως αποκρουστικό και προσβάλλει την αισθητική όσων έζησαν στιγμές μεγάλης και πραγματικής ΑΕΚ. Δεν παραγνωρίζω και τον παράγοντα ¨οικονομική κρίση” που υποχρεώνει τον οπαδό να υπολογίζει και την τελευταία δεκάρα και να μην χαραμίζει δέκα ευρώ (συν τα παρελκόμενα, βενζίνες κλπ) για να ανεβαίνει η πίεση του βλέποντας τον Μπέλεκ στην κορυφή της επίθεσης.

Πρωτίστως όμως είναι η απογοήτευση και απόγνωση που τον κρατάνε μακριά απ’ αυτό το συνονθύλευμα. Μακριά από μια ομάδα που αν δεν φορούσε φανέλα ΑΕΚ, την Κυριακή ενδεχομένως να χρειαζόταν νίκη επί της Δόξας για να κρατηθεί στην κατηγορία. Τόσο χαμηλά έχει πέσει το επίπεδο της ομάδας και όσοι δεν το βλέπουν, είτε κλείνουν τα μάτια τους, είτε γουστάρουν μονάχα ωραιοποιημένες καταστάσεις.

Ένας εξ αυτών που μονίμως έχει την τάση να δικαιολογεί ή να ωραιοποιεί τα πράγματα είναι ο προπονητής της ομάδας. Ο Νίκος Κωστένογλου δεν παρέλαβε καμιά ..Μπαρτσελόνα από τον Χιμένεθ στις αρχές της σεζόν, αλλά αυτό το μέτριο, το ανεπαρκές, όφειλε να το βελτιώσει. Μ’ όλες τις δυσκολίες και αντιξοότητες, κυρίως εξαιτίας της απληρωσιάς. Μηδέν εις το πηλίκον μέχρι στιγμής και ένα μήνα πριν τη λήξη της σεζόν. Δείχνει να έχει χάσει την μπάλα ο κόουτς και μαζί έχει χάσει και την εμπιστοσύνη του φιλάθλου που όποια ομάδα της ΑΕΚ κι αν παίζει, δεν θα πάψει να είναι απαιτητικός. Και συνάμα αυστηρός κριτής. Μίλησε στο τέλος για πρωτιά στα πλέι-οφ ο προπονητής και καλά έκανε. Στόχος πάντα πρέπει να υπάρχει. Έτσι όμως όπως παρακολουθούμε την ΑΕΚ να παίζει, αν καταφέρει να βγει … πρωταθλήτρια στα πλέι-οφ, αυτό δεν θα οφείλεται τόσο στη δική της ικανότητα και κλάση, όσο στην ενδεχόμενη ανυπαρξία των άλλων. Παναθηναϊκού και ΠΑΟΚ. Έστω κι έτσι όμως, αν τα καταφέρει, θα έχει σώσει μια παρτίδα που κανείς δεν θα έχει τα κουράγια (του χρόνου) να ξαναδεί.

Όσο για το πανό, αφενός δείχνει μια αρρωστημένη νοοτροπία από την οποία η ΑΕΚ χρόνια καταδυναστεύεται, αφετέρου απογυμνώνει πλήρως τη διοίκηση. Πέρσι ήταν ευθύνη της διοίκησης Αδαμίδη που “επέτρεψε” να μπει το πανό στον τελικό του Κυπέλλου. Τώρα είναι ευθύνη του Δημητρέλλου. Όταν είσαι πρόεδρος της ΑΕΚ, τέτοιου είδους καταστάσεις τις ξεριζώνεις. Δέκα – είκοσι οπαδοί είναι και ένα πανό. Αν δεν έχεις τη δυνατότητα να το σταματήσεις, πας στο σπίτι σου. Εδώ δεν μιλάμε για ελεύθερη έκφραση, όταν το περιεχόμενο του πανό προσβάλλει βάναυσα την προσωπικότητα ενός ανθρώπου.

Το ίδιο βιολί, το ίδιο σκηνικό αλητείας που στήνεται τώρα σε βάρος του Νικολαΐδη, το βιώσαμε (σε μεγαλύτερη έκταση και ένταση) την προηγούμενη 10ετία και σε βάρος του Μπάγεβιτς. Ιδίως στην πρώτη επιστροφή και τις ανεξέλεγκτες καταστάσεις στα Λιόσια, τις οποίες τότε επικροτούσαν και σιγόνταραν σχεδόν όλοι όσοι περιμένουν σήμερα εναγωνίως τον Νικολαΐδη να βγάλει την ΑΕΚ από το τραγικό αδιέξοδο. Τώρα το πανό μπαίνει στο γήπεδο και προκαλεί την οργή στη συντριπτική πλειονότητα των υγιώς σκεπτόμενων φιλάθλων. Τότε το πανό ταξίδευε στις αποσκευές της ομάδας και αυτοί που το περιέφεραν από γήπεδο σε γήπεδο, από πόλη σε πόλη, κάθονταν μερικές θέσεις πίσω από τον Μπάγεβιτς στο ίδιο αεροπλάνο.

Επιμένω ωστόσο ότι ο καυγάς με τον Νικολαΐδη είναι ενδοοικογενειακός. Κρατάει χρόνια (από το 2005) αυτή η κολόνια. Και μόνον ο ίδιος καταπώς φαίνεται μπορεί να το σταματήσει σε συνεργασία με τον διαχρονικό και παντός καιρού και καταστάσεων Χατζηχρήστο. Τον τρόπο θα τον βρουν οι ίδιοι. Για να πάψει πλέον αυτή η διχόνοια και να ασχοληθούμε με πιο σοβαρά και ουσιαστικά πράγματα.