Νέος, ωραίος και… περιορισμένος

Αγώνα, αγώνα, σκαλί, σκαλί, ο Ολυμπιακός βελτιώνεται, γίνεται ομάδα, είναι γρήγορος παίζει το μοναδικό μπάσκετ που μπορεί να του φέρει νίκες. Ήταν πραγματικά καλός ο Ολυμπιακός απέναντι στην Καχα Λαμποράλ, άξιζε να νικήσει, στο ποδόσφαιρο θα λέγαμε «τσάμπα ήττα, κρίμα και άδικο» και άλλα τσιτάτα. Μόνο που το μπάσκετ είναι το άθλημα της απόλυτης δικαιοσύνης.

Ο καλύτερος εννέα στις 10 φορές, με την λογική ότι δεν θα αλλοιωθεί η πορεία ενός αγώνα από τους γκρίζους …λύκους κι έχουμε δει τέτοιους αγώνες, θα πάρει το ροζ φύλλο. Στο τέλος της ημέρας αυτό συνέβη στην Βιτόρια. Διότι ο Ιβάνοβιτς, κάθε χρόνο και χειρότερος πάντως με περισσότερα κωλύματα, μπορούσε να ρίξει από τον πάγκο ως έσχατη λύση τον μεγάλο Πάμπλο Πριτζιόνι και να έχει «παρκαρισμένο» τον εκπληκτικό σκόρερ Ρετζι Ουίλιαμς την ίδια ώρα που ο Ντουντα έκανε α μπε μπα μπλομ, μεταξύ Κατσίβελη, Μάντζαρη και Σλούκα.

Ο Ολυμπιακός για 30 λεπτά ήταν πολύ καλύτερος σε αυτό τον αγώνα από τους γηπεδούχους, είχε τον πιο ποιοτικό παίκτη του παρκέ γι αυτό και ισοφάρισε μία θεωρητικά χαμένη αναμέτρηση, αλλά στο τέλος η καλύτερη ομάδα βρήκε την λύση. Το ερώτημα για τους ερυθρολεύκους, αφορά στην σταθερότητα των παικτών οι οποίοι πλαισιώνουν τον Σπανούλη. Οι κυπελλούχοι κινούνται με μία σταθερά αλλά θα φτάσουν τόσο ψηλά όσο θα τους πάει το …σαπόρτινγκ καστ.

Το σαπόρτινγκ καστ έπρεπε να σκοράρει όσο έπαιρνε ανάσες ο διεθνής γκαρντ, έπρεπε να παίξει άμυνα στην τελευταία φάση πάνω στον Πριτζιόνι, ίσως να μπορούσε να έχει και καλύτερη επιλογή στο τελευταίο σουτ.

Ομαδικά ο Ολυμπιακός θα εμφανιστεί ακόμα καλύτερος στην συνέχεια, με μεγαλύτερη διάρκεια στο γρήγορο παιχνίδι του, με ακόμα πιο αποτελεσματική άμυνα. Όταν όμως θα έρχεται η ώρα για τα μεγάλα σουτ(όχι απαραίτητα στο τελευταίο λεπτό) ποια είναι η εναλλακτική λύση πλην Σπανούλη; Δεν διαθέτει, με όσα βλέπουμε, άλλον παίκτη με σίγουρο χέρι. Θεωρητικά θα μπορούσε να το πετύχει ο Λουκάς με τεράστιες εμπειρίες σε μια από τις καλύτερες ομάδες του κολλεγιακού μπάσκετ, αλλά ακόμα κι αν δεχθούμε ότι το πράττει, ακολουθεί το …κενό. Ο Γιώργος Πρίντεζης ή ο Λάζαρος Παπαδόπουλος αποτελούν τους πιο πεπειραμένους, όμως αμφότεροι φέτος πραγματοποιούν επανεκκίνηση στην καριέρα τους, δεν θα είναι σταθεροί σίγουρα όχι μέχρι να περάσουν κάποιοι μήνες.

Ο Ολυμπιακός με το υπάρχον ρόστερ θα ζήσει, θα πετύχει ή θα αποτύχει ως ομάδα. Οι πιθανότητες να πετύχει δεν είναι με το μέρος του αλλά, μπορεί να παίξει καλό μπάσκετ, να εξελίξει το παιχνίδι του και σίγουρα να είναι πιο ανταγωνιστικός από ότι τον υπολόγιζε κάνεις όταν μείωνε τον προϋπολογισμό του κατά 70%. Σίγουρα θα είναι αξιοπρεπής και γιατί όχι πιθανώς να φέρει πίσω στο γήπεδο τον κόσμο ο οποίος θα θέλει να δει μια ΟΜΑΔΑ η οποία θα παλεύει σε κάθε αγώνα, η οποία θα αγωνίζεται σε κάθε αγώνα δίνοντας το καλύτερό της εαυτό, παίζοντας στο κόκκινο, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε στο εγγύς παρελθόν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι ηρωϊκές άμυνες του Παπανικολάου, του Κατσίβελη, του Μάντζαρη ή του Σλούκα δεν αποτελούν καμία πρόοδο στο παιχνίδι τους. Είναι κρίμα παιδιά με ταλέντο να αντιμετωπίζονται από τους αντιπάλους ως κώνοι προπόνησης. Γιατί δηλαδή να βάλει η Καχα παίκτη να μαρκάρει έναν από τους τρεις μικρούς που χρησιμοποίησε ο Ίβκοβιτς αφού τα παιδιά έκαναν ντράιβ, έφταναν μόνοι με το καλάθι και πέταγαν την μπάλα κάπου έξω. Είναι ευθύνη του Ολυμπιακού οι νεαροί(που ειρήσθω εν παρόδω έπρεπε ήδη να είναι ολοκληρωμένοι μπασκετμπολίστες) να εξελιχθούν σε καλούς παίκτες και όχι σε χρήσιμα εργαλεία. Ο Ίβκοβιτς είναι ένας από τους ελάχιστους στην Ευρώπη που παίρνει ταλέντα και τα παραδίδει πλήρεις παίκτες, πρωταγωνιστές, δεν χρειάζεται να χαλάσει τώρα την συνταγή του. Καλύτερα να χάσει έναν αγώνα, παρά να μην μπορούν να βάλουν ελεύθερο σουτ, αθλητές που αποτελούν το παρόν και το μέλλον του συλλόγου του.