Της Λαρίσης το στολίδι

Γιατί τα δεδομένα-Ελλάδα είναι ότι, σε κάθε πέντε γήπεδα που “χτίζονται” με το στόμα και παίρνει η υπόθεσή τους μερικές δεκαετίες και άφθονες προεκλογικές περιόδους, αντιστοιχεί ένα που χτίζεται (άνευ εισαγωγικών). Με τα χέρια των εργατών, και με τα μηχανήματα. Οχι με τα λόγια. Οταν, δε, το κανονικό, όχι το μιλητό, το φτιάχνει σύλλογος που δεν είναι ακριβώς “αιχμής”, με εύκολη τη διείσδυση στα λόμπι της κεντρικής εξουσίας, και το φτιάχνει και σε χρόνο-ρεκόρ, να η απόδειξη ότι ο χαρακτηρισμός-επίτευγμα δεν συνιστά (την παραμικρή) υπερβολή.

Του Ηρακλή το γήπεδο, που το ακούω από μικρό παιδί, πού είναι; Της ΑΕΚ, Αγια-Σοφιά ή ό,τι άλλο, στη Νέα Φιλαδέλφεια ή όπου αλλού; Του ΠΑΟΚ; Του Παναθηναϊκού, που (υπάρχει δημοσίευμα της “Αθλητικής Ηχούς” προ 40 ετών για γιγαντιαίο στάδιο, και που τώρα) μόνον η ενασχόληση-Βοτανικός κόστισε στο Βαρδινογιαννέικο κάνα δεκάρικο, σε εκατομμύρια ευρώ; Του Πανιωνίου, που εγκλωβίστηκε σε επαγγελματίες ευαίσθητους της περιοχής;



Ενώ της ΑΕΛ “είναι”. Να το, έτοιμο. Σε (λιγότερο από) δύο μήνες, μπαίνουν και βλέπουν οι μεν, μπαίνουν και παίζουν οι δε. Οι θεατές κι οι ποδοσφαιριστές. Αν, σκέπτομαι, η ΑΕΚ οφείλει ευγνωμοσύνη στον Νίκο Γκούμα για ένα στέγαστρο να μη βρέχονται οι επίσημοι, ή στον Λουκά Μπάρλο για τη διώροφη σκεπαστή, ή στον Νίκο Νοτιά για το πρώτο προπονητήριο στα χρονικά του σωματείου, τότε είναι ένα καλό ερώτημα. Τι οφείλει η ΑΕΛ στον Κώστα Πηλαδάκη. Ενα άνθρωπο που δεν είν’ αμίλητος. Μιλάει. Αλλά…κάνει, κιόλας.

Καλορίζικο να ‘ναι, λοιπόν. Απ’ την καρδιά. Να μπουν όλοι μέσα, με το δεξί. Με το άπαν της θετικής ενέργειας. Να πάει κι η Εθνική, είτε τον Φεβρουάριο για το φιλικό με τον Καναδά είτε τον Μάρτιο με την Πολωνία, να πάμε κι εμείς…να μεταδώσουμε, να το χαρούμε, να το φχαριστηθούμε. Πριν από μας, το σίγουρο είναι ότι θα πάνε να μεταδώσουν άλλοι συνάδελφοι. Της Nova, στα ματς του πρωταθλήματος. ‘Η του Conn-X, στα ματς του κυπέλλου. Μια χάρη. Μια παράκληση. Ας μη δώσουν στο νεογέννητο, όνομα που θα ‘ναι δύσκολο να το πεις δίχως να σε πιάσει νευρικό γέλιο. Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας απ’ το Κρίμσον Παρκ. Οχι, με τίποτα…

Επαναλαμβάνω, είναι παράκληση. Δεν είναι κριτική. Εάν κάποιου είδους κριτική στέκει, είναι η (αυτό)κριτική για τα μούτρα μας. Για τα δικά μας κείμενα, σ’ εφημερίδες και σε περιοδικά και σε τόπους όπως αυτός που επισκέπτεσθε, γεμάτα λατινικούς χαρακτήρες εδώ κι εκεί. Οχι λιγότερο, για τον προφορικό λόγο μας. Για την αντικατάσταση της ελληνικής γλώσσας, απ’ τη μικτή ελληνική-αγγλική. Πώς, μετά, να κάνεις κριτική στον νέο άνθρωπο που του ζητάς να μπει στο Διαδίκτυο και να δώσει την προτίμησή του για το όνομα; Αυτά που έδωσαν, ήταν λογικό ότι θα ‘δίναν. AEL Palace κ.λπ.



Δεν έχω, συνεπώς, επίκριση. Εχω, μόνο, κάτι να δείξω στη νεολαία της Λάρισας. Τι; Κλεάνθης Βικελίδης, Ζωσιμάδες, Μιχάλης Κρητικόπουλος, Απόστολος Νικολαίδης, Σπύρος Λούης, Κώστας Δαβουρλής, Παπαχαραλάμπειο στη Ναύπακτο, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Γεώργιος Καμάρας, Ανθή Καραγιάννη, Παντελής Μαγουλάς, Αλεξάνδρειο, Σαράφης στην Επανωμή, Γρηγόρης Λαμπράκης, Αιμίλιος Θεοφανίδης στην Πτολεμαίδα. Ολ’ αυτά, είναι…γήπεδα. Ελληνικά γήπεδα. Εάν τα παιδιά της Λάρισας βρίσκουν κάτι κακό σε κάποιο απ’ όλ’ αυτά, και βολεύονται μονάχα με τα ξενόγλωσσα, πάλι δεν φταίνε. Πάλι, θα σημαίνει πως το κακό που έχουμε κάνει είναι μεγαλύτερο απ’ όσο νομίζουμε. Ακόμη και το Μαρτινέγκο, το Γεντί Κουλέ, το Ελ Πάσο, το (δικό τους) Αλκαζάρ, είναι μεν απέξω, όμως έχουν υποστεί στο μεταξύ τη διαδικασία της “πολιτογράφησης”.



Η δε Λάρισα ιδιαίτερα, δεν έχει καν τη δικαιολογία ότι δεν διαθέτει πίσω της ιστορία και ήρωες άξιους να τιμηθούν. Για ένα Αστέρα Τρίπολης φερ’ ειπείν, ναι, να το δεχθεί κανείς. Πώς να το πουν, Γήπεδο Τζαουάντ Ζαϊρί; Η Λάρισα, όμως; Μήπως είν’ η στιγμή να το…πάρουν αλλιώς; Η πρωτοβουλία δεν ανήκει στους “ψηφοφόρους”. Ανήκει μονάχα στον Κώστα Πηλαδάκη. Αν πρόκειται, έστω δικτατορικώ τω τρόπω, να το λύσει, σε τούτη την περίπτωση η δικτατορία θα είναι προτιμότερη απ’ την “ελαφρύτητα” της δημοκρατίας. Ασχημα θα ‘ταν, δηλαδή, Στάδιο Αντώνης Καντώνιας; ‘Η, όπως πρότεινε ο Φίλιππος Συρίγος στην Ελευθεροτυπία, Γιώργος Μητσιμπόνας;